“แม่ของผมจากไปตอนที่ผมยังเด็ก ผมจำอะไรเกี่ยวกับท่านได้ไม่มากนัก” ต้นกล้าพูด เสียงของเขาเบาลงจนเกือบจะไม่ได้ยิน “จดหมายฉบับนี้เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปหาท่านอีกครั้ง” อัญมณีมองดวงตาของเขาที่ฉายแววเศร้าสร้อย เธอค่อยๆ วางมือบนแขนของเขาเบาๆ “คุณต้นคะ” เธอเรียกอย่างอ่อนโยน “ถึงแม้คุณจะจำท่านได้ไม่มาก แต่ความรักที่ท่านมีให้คุณมันยังคงอยู่เสมอค่ะ” ต้นกล้าหันมามองเธอ ยิ้มบางๆ “ขอบคุณนะอัญ” เขาพูด “คำพูดของคุณช่วยปลอบใจผมได้มากจริงๆ” “คุณแม่ของคุณต้นคงจะดีใจมากที่ได้เห็นคุณต้นในวันนี้” อัญมณีกล่าวต่อ “คุณเติบโตมาเป็นคนดี มีความรับผิดชอบ และกำลังจะสร้างธุรกิจของตัวเอง” “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ” ต้นกล้าตอบ “ผมอยากให้ท่านภูมิใจในตัวผม” “ท่านต้องภูมิใจมากๆ แน่นอนค่ะ” เธอยืนยัน “และคุณก็ไม่ต้องรู้สึกผิดที่จำท่านได้ไม่มากนะคะ มันเป็นเรื่องธรรมดาของเด็กๆ” “แต่ผมยังคงเสียใจอยู่ดี” เขาถอนหายใจ “อยากจะรู้จักท่านให้มากกว่านี้” “ถ้าอย่างนั้น เรามาสำรวจรูปถ่ายพวกนี้กันดีไหมคะ” อัญมณีเสนอ “บางทีเราอาจจะเจออะไรที่ช่วยให้คุณนึกถึงท่านมากขึ้นก็ได้” ต้นกล้าพยักหน้า เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาเป็นรูปของเขาในวัยประมาณห้าขวบ กำลังนั่งอยู่บนตักของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด “นี่ใครครับ” เขาถามอัญมณี “ผมจำหน้าเธอไม่ได้” อัญมณีรับรูปมาดู เธอมองพิจารณาอยู่นาน “เอ่อ... คุณต้นคะ” เธอกล่าวอย่างลังเล “รูปนี้... ดูเหมือนจะเป็นคุณแม่ของคุณต้นนะคะ” “แน่ใจเหรอ” เขาถามอย่างไม่เชื่อสายตา “แต่ผมจำไม่ได้เลย” “ลองดูดีๆ สิคะ” อัญมณีชี้ไปที่ใบหน้าของหญิงสาวในรูป “คุณมีรอยยิ้มเหมือนกันเลยค่ะ แล้วโครงหน้าก็คล้ายกันมาก” ต้นกล้าพยายามเพ่งมอง เขาเห็นเค้าลางบางอย่างที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด รอยยิ้ม ดวงตาที่ฉายแววอบอุ่น มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน “จริงด้วย...” เขาพึมพำ “เหมือนจะมีเค้าลางบางอย่าง” “บางทีภาพถ่ายเหล่านี้อาจจะช่วยปลุกความทรงจำที่หลับใหลของคุณก็ได้นะคะ” อัญมณีแนะนำ “เราลองดูกันไปเรื่อยๆ ดีไหม” ทั้งสองคนเริ่มค้นหารูปถ่ายในหีบไม้ใบนั้นอย่างละเอียด พวกเขาพบรูปของต้นกล้าในวัยต่างๆ ตั้งแต่ยังเป็นทารก จนถึงช่วงวัยรุ่น รูปครอบครัว รูปที่ถ่ายในวันเกิด วันหยุดต่างๆ และรูปที่ดูเหมือนจะถ่ายในสถานที่ท่องเที่ยว “นี่ไง! รูปนี้คุณต้นน่ารักมากเลย” อัญมณีชี้ไปที่รูปที่ต้นกล้ากำลังปั้นหน้าทะเล้น “ตอนนั้นผมคงจะกำลังซนมากแน่ๆ” เขาหัวเราะ “ดูเหมือนคุณจะชอบปีนป่ายนะคะ” เธอสังเกตจากรูปที่เขาปีนอยู่บนต้นไม้ “เป็นเด็กน้อยนักสำรวจเลย” “ผมชอบผจญภัยครับ” ต้นกล้าตอบ “แต่ก็แอบกลัวความสูงอยู่ลึกๆ” “แต่ในรูปก็ดูไม่กลัวเลยนะคะ” เธอยิ้ม “ก็คงต้องแกล้งทำเป็นเก่งไว้ก่อนสิครับ” เขาตอบหน้าทะเล้น พวกเขายังพบรูปของต้นกล้าที่กำลังนั่งเล่นกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง รูปนั้นดูเหมือนจะถ่ายที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง “เด็กผู้หญิงคนนี้ใครคะ” อัญมณีถาม “เพื่อนของคุณเหรอ” ต้นกล้าหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู เขาพยายามนึก “ผมจำไม่ได้แฮะ” เขาพูด “แต่เธอดูคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน” “ลองนึกดีๆ สิคะ” เธอเร่ง “บางทีเธออาจจะเป็นเพื่อนสมัยเด็กของคุณก็ได้” ต้นกล้าเพ่งมองใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้นอย่างตั้งใจ เธอมีผมเปียยาว ใบหน้ากลมแป้น ดวงตากลมโตที่มองตรงมาที่กล้อง “ผม... ผมว่าผมเคยเห็นเธอ” เขาพูดตะกุกตะกัก “เหมือนจะเคยเจอกันที่โรงเรียนอนุบาล” “จริงเหรอคะ” อัญมณีตาโต “เธอชื่ออะไรคะ” “ผมไม่รู้จริงๆ” เขาตอบ “แต่ผมรู้สึกคุ้นเคยกับเธอมาก” ขณะที่พวกเขากำลังค้นหารูปถ่ายต่อไป อัญมณีก็สังเกตเห็นกล่องเล็กๆ ใบหนึ่งซ่อนอยู่ใต้กองรูปอีกชั้นหนึ่ง “คุณต้นคะ นี่อะไรอีกคะ” เธอหยิบกล่องขึ้นมา มันเป็นกล่องไม้เล็กๆ ที่มีลวดลายแกะสลักอย่างสวยงาม “กล่องอะไรนะ” ต้นกล้าถาม “ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” อัญมณีเปิดกล่องออก ข้างในนั้นมีสร้อยคอพร้อมจี้เล็กๆ รูปดอกกุหลาบสีเงิน และแหวนวงหนึ่งที่ดูเรียบง่ายแต่มีประกาย “สวยจังค่ะ” เธออุทาน “เป็นเครื่องประดับของคุณแม่หรือเปล่าคะ” ต้นกล้าหยิบสร้อยคอขึ้นมาดู เขาพยายามนึก แต่ก็ยังไม่มีความทรงจำใดๆ ผุดขึ้นมา “ไม่แน่ใจครับ” เขาตอบ “แต่ดูแล้วน่าจะเป็นของมีค่า” “แหวนวงนี้ก็เช่นกันค่ะ” อัญมณีหยิบแหวนขึ้นมาดู “ดูเหมือนจะเป็นแหวนหมั้นเลยนะคะ” คำว่า ‘แหวนหมั้น’ ทำให้ต้นกล้าชะงักไปเล็กน้อย “แหวนหมั้น?” เขาทวนคำ “ใช่ค่ะ” เธอยืนยัน “ลักษณะของมันดูเป็นแบบนั้น” ทันใดนั้นเอง ต้นกล้าก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ แสงสว่างวาบในความคิด เขาจำได้ว่าเคยเห็นสร้อยคอแบบนี้มาก่อน “เดี๋ยวนะ” เขาอุทาน “ผม... ผมเคยเห็นสร้อยคอแบบนี้!” “ที่ไหนคะ” อัญมณีถามอย่างตื่นเต้น “ผมจำไม่ได้แน่ชัด” เขาพูด “แต่มันเหมือนจะเกี่ยวกับ... เกี่ยวกับอัญมณี!” อัญมณีอึ้งไป “เกี่ยวกับฉันเหรอคะ” “ใช่” เขาพยักหน้า “ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นสร้อยเส้นนี้มาก่อน แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่” “แล้วแหวนวงนี้ล่ะคะ” เธอถาม ต้นกล้าหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาดู เขามองมันอย่างพิจารณา “ผมไม่แน่ใจจริงๆ” เขาตอบ “แต่ผมรู้สึกว่ามันมีความสำคัญบางอย่าง” “คุณต้นคะ” อัญมณีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณแน่ใจนะคะว่าคุณไม่เคยเจอมันมาก่อน” “ผมแน่ใจ” เขาตอบ “แต่ผมรู้สึกประหลาดใจมากที่พบมันในหีบใบนี้” “คุณต้นคะ” เธอสูดหายใจลึก “บางที... บางทีแหวนวงนี้อาจจะเป็นแหวนของคุณพ่อคุณ” ต้นกล้าเบิกตากว้าง “แหวนของคุณพ่อ?” “ใช่ค่ะ” เธอพยักหน้า “ถ้าคุณแม่ของคุณต้นเสียชีวิตไปตอนที่คุณยังเด็ก... แล้วคุณพ่อของคุณก็ต้องรับภาระเลี้ยงดูคุณเพียงลำพัง” “ท่านก็คงจะไม่มีโอกาสที่จะขอใครแต่งงานอีก” อัญมณีกล่าวต่อ “ดังนั้น แหวนวงนี้... อาจจะเป็นแหวนที่ท่านตั้งใจจะมอบให้กับคุณแม่ของคุณ” คำพูดของอัญมณีทำให้ต้นกล้าตกอยู่ในภวังค์ เขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความทรงจำที่เลือนราง ภาพถ่ายที่ดูเหมือนจะคุ้นเคย และคำพูดของอัญมณี “แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ...” เขาพูดเสียงแผ่ว “ทำไมแหวนวงนี้ถึงมาอยู่ในหีบของคุณแม่ล่ะ” “นั่นสิคะ” อัญมณีพยักหน้า “มันเป็นคำถามที่น่าสงสัย” “แล้วสร้อยคอรูปดอกกุหลาบนี้ล่ะคะ” เธอหยิบสร้อยขึ้นมาอีกครั้ง “คุณต้นเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อนจริงๆ เหรอคะ” ต้นกล้ามองสร้อยคออย่างพิจารณา “ผม... ผมรู้สึกได้ว่ามันมีความเชื่อมโยงบางอย่างกับคุณ” เขาบอก “แต่ผมก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่ามันคืออะไร” “คุณต้นคะ” อัญมณีเดินเข้าไปใกล้เขา “ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณ” “ว่ามาสิครับ” เขาตอบ “เรื่องของคุณแม่ของคุณ...” เธอเริ่ม “ฉันรู้ว่าท่านเป็นคนดี และท่านรักคุณมาก” “แต่มีบางอย่างที่ฉันคิดว่าคุณควรจะรู้” เธอพูดต่อ “เรื่องที่ฉันเคยเจอคุณมาก่อน” ต้นกล้าขมวดคิ้ว “คุณเคยเจอผมมาก่อน?” “ใช่ค่ะ” อัญมณีพยักหน้า “ตอนที่เรายังเด็ก” “เราเคยเจอกันที่งานแสดงดอกไม้แห่งหนึ่ง” เธอเล่า “คุณ... คุณใส่เสื้อสีฟ้า และคุณกำลังถือช่อดอกกุหลาบสีแดงอยู่” ต้นกล้าเงียบไป เขากำลังพยายามนึกถึงภาพในอดีต “แล้วคุณ...” อัญมณีพูดต่อ “คุณเดินมาหาฉัน แล้วคุณก็... คุณก็ยื่นช่อดอกกุหลาบนั้นให้ฉัน” “คุณบอกว่า... คุณบอกว่ามันคือ ‘รักแรกแย้ม’ ของคุณ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “และนั่นคือครั้งแรกที่ฉันได้ยินชื่อร้านของเรา” คำพูดของอัญมณีทำให้ต้นกล้าเบิกตากว้าง เขาจำได้! ภาพในอดีตที่เลือนรางค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมาในหัวของเขา เด็กผู้ชายคนหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ช่อดอกกุหลาบสีแดง และคำพูดที่เขาเคยบอกไป “คุณ... คุณคือเด็กผู้หญิงคนนั้นจริงๆ เหรอ” เขาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ อัญมณีพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า “ใช่ค่ะคุณต้น” “ฉันคือเด็กผู้หญิงที่คุณเคยให้ดอกกุหลาบ แล้วบอกว่ามันคือ ‘รักแรกแย้ม’ ของคุณ”