หยาดน้ำตาแห่งความสุขไหลรินอาบแก้มของอัญมณี เธอเหม่อมองแหวนวงสวยที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย สัมผัสเย็นของทองคำขาวระยิบระยับใต้แสงไฟสลัวๆ ของห้องใต้หลังคา แหวนวงนี้ไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งคำสัญญาที่ถูกทิ้งค้างไว้ และในที่สุด วันนี้มันก็ถูกเติมเต็ม "ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ" เขาตอบ พลางลูบไล้ใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา "ขอบคุณที่รอผม ขอบคุณที่ให้อภัยผม" "ฉันไม่เคยโกรธคุณจริงๆ หรอกค่ะ" อัญมณีสารภาพ "แค่เสียใจ... เสียใจที่วันนั้นเราไม่ได้คุยกันให้เข้าใจ" "ผมรู้" เขาพยักหน้า "ผมมันดื้อรั้นเอง" ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกอันท่วมท้นค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในอดีต สมุดบันทึกเก่าๆ ที่วางกองอยู่รอบตัว กลายเป็นพยานรักที่เงียบงัน แต่ทรงพลัง "แล้ว... คุณวางแผนจะทำยังไงต่อไปคะ" อัญมณีถาม พลางเหลือบมองใบหน้าของเขา "ผมอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณ" เขาตอบโดยไม่ต้องคิด "ผมอยากจะชดเชยเวลาที่เสียไป ผมอยากจะทำให้ทุกๆ วันของเรามีความสุข" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "ฉันอยากอยู่กับคุณ" "ดีเลย" เขายิ้มกว้าง "ผมจะไปขอคุณพ่อคุณแต่งงาน" อัญมณีหัวเราะเบาๆ "ท่านคงดีใจมากเลยค่ะ" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เขาตอบ "แต่ถึงท่านจะไม่เห็นด้วย ผมก็จะพยายามอย่างเต็มที่" "ฉันเชื่อค่ะ" เธอพูดด้วยความมั่นใจ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง "เล่มนี้... เป็นบันทึกตอนที่คุณพ่อของคุณป่วยหนัก" อัญมณีชะงัก เธอจำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของครอบครัวเธอ "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ" เธอถาม "ผมติดตามข่าวคราวของคุณผ่านคุณต้นอยู่เรื่อยๆ" เขาอธิบาย "พอรู้ว่าคุณพ่อของคุณไม่สบาย ผมก็พยายามจะมาหา แต่ผมก็ไม่กล้า" "ทำไมคะ" "ผมกลัวจะเป็นภาระ" เขาตอบ "ผมรู้ว่าคุณกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ ผมไม่อยากเข้าไปทำให้คุณลำบากใจไปกว่านี้" "แต่คุณน่าจะเข้ามานะคะ" อัญมณีบอก "ฉันต้องการกำลังใจมากในตอนนั้น" "ผมขอโทษนะ" เขาพึมพำ "ผมมันขี้ขลาดจริงๆ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอปลอบ "อย่างน้อย... คุณก็ยังคิดถึงฉัน" เขาเปิดอ่านบันทึก "ในบันทึกผมเขียนถึงความรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ" เขาบอก "ผมเขียนว่าผมอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือคุณ" "แล้วคุณทำอะไรบ้างคะ" เธอถาม "ผม... ผมได้บริจาคเงินให้กับโรงพยาบาลที่คุณพ่อของคุณรักษาตัวอยู่" เขาบอก "ผมทำไปเงียบๆ โดยไม่บอกใคร" อัญมณีตาโตด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ" "ใช่" เขาพยักหน้า "ผมหวังว่าเงินจำนวนนั้นจะช่วยแบ่งเบาภาระของคุณได้บ้าง" "ฉัน... ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงเลยค่ะ" อัญมณีรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขามีความห่วงใยเธอมากขนาดนี้ "ไม่ต้องขอบคุณหรอก" เขาตอบ "ผมทำด้วยใจจริงๆ" เขายื่นสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่งให้เธอ "เล่มนี้... เป็นบันทึกของผมหลังเจอคุณครั้งแรกหลังจากเราเลิกกัน" อัญมณีรับมาอย่างสั่นๆ มือ เธอเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง "คุณเขียนว่า..." เธอเริ่มอ่าน " 'วันนี้ผมเจออัญมณีอีกครั้งที่ร้านกาแฟหัวมุมถนน เธอเปลี่ยนไปมาก แต่สายตาของเธอยังคงสดใสเหมือนเดิม ผมอยากจะเข้าไปคุยกับเธอ แต่ก็ไม่กล้า ผมได้แต่มองเธอจากไกลๆ ความรู้สึกเก่าๆ มันผุดขึ้นมาอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงยังลืมเธอไม่ได้' " เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลออีกครั้ง "คุณ... คุณเจอฉันที่ร้านกาแฟเหรอคะ" "ใช่" เขาตอบ "วันนั้นผมตั้งใจไปดื่มกาแฟเฉยๆ แต่พอเห็นคุณ ผมก็รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน" "แล้วทำไมคุณไม่เข้ามาทักทายคะ" เธอถาม "ผมกลัว..." เขาตอบเหมือนเดิม "กลัวว่าคุณจะรำคาญ กลัวว่าคุณจะไล่ผมไป" "ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยค่ะ" เธอพูด "ฉันดีใจมากนะถ้าวันนั้นคุณเข้ามาทักทาย" เขาหยิบสมุดบันทึกอีกเล่มขึ้นมา "นี่คือบันทึกของผมหลังจากวันนั้น" เขาบอก "ผมพยายามจะลืมคุณนะ แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ก็ยิ่งจำคุณได้ชัดเจนขึ้น" "คุณเขียนว่า..." อัญมณีอ่านต่อ " 'ผมตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้ ผมจะพยายามเข้าไปในชีวิตเธออีกครั้ง ผมจะทวงคืนทุกอย่างที่ผมเคยเสียไป... รวมถึงหัวใจของเธอ' " เธอเงยหน้ามองเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ "คุณ... คุณจะทวงคืนหัวใจฉันจริงๆ เหรอคะ" เธอถาม "ใช่" เขาตอบหนักแน่น "หัวใจของคุณเป็นของผมเสมอ" เขาค่อยๆ ดึงแหวนอีกวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เป็นแหวนเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกายวาววับ "วงนี้... ผมตั้งใจจะขอคุณแต่งงานด้วยวงนี้" เขาบอก "แต่มันก็ไม่สำเร็จ" เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมา เปิดออก เผยให้เห็นแหวนเพชรวงนั้น "แต่วันนี้... ผมอยากจะขอคุณแต่งงานอีกครั้ง" เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ อัญมณีตกใจจนพูดไม่ออก เธอสวมแหวนของขวัญที่เขาให้ไว้แล้ว และตอนนี้เขากำลังจะขอเธอแต่งงานอีกครั้ง "อัญมณี" เขาเอ่ย "คุณจะแต่งงานกับผมไหม" น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมาไม่หยุด อัญมณีพยักหน้าอย่างแรง "ค่ะ! ฉันจะแต่งงานกับคุณ!" เขาหยิบแหวนเพชรวงนั้นขึ้นมา สวมให้กับเธอที่นิ้วนางข้างซ้าย วงที่สอง เป็นวงที่บ่งบอกถึงอนาคตที่สดใส "ผมรักคุณนะ" เขาพูด พลางดึงเธอเข้ามากอด "ฉันก็รักคุณ" เธอตอบ กอดเขาแน่น แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง สาดส่องลงมายังทั้งสองที่กำลังโอบกอดกันในห้องใต้หลังคา บรรยากาศที่เคยอบอ้าว กลับเต็มไปด้วยไอรักและความอบอุ่น