สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตของรวินท์และแพรวถูกหล่อหลอมให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ความรักที่เคยเริ่มต้นจากความบังเอิญได้เติบโตขึ้นจนกลายเป็นเสาหลักของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ลูกสาวตัวน้อยของพวกเขา "น้องแพรไหม" เติบโตขึ้นมาอย่างสดใสและแข็งแรง ใบหน้าจิ้มลิ้มที่คล้ายกับรวินท์เกือบทุกกระเบียดนิ้วกลายเป็นศูนย์กลางของจักรวาลสำหรับทั้งสองคน รวินท์ยังคงทุ่มเทให้กับอาชีพแพทย์ด้วยหัวใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข เขาไม่เคยรู้สึกเหนื่อยล้ากับการรักษาคนไข้ เพราะทุกครั้งที่กลับบ้าน เขาจะพบกับรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และอ้อมกอดอันอบอุ่นจากภรรยาและลูกสาว พรุ่งนี้เช้าวันอาทิตย์ รวินท์ตั้งใจจะพาครอบครัวไปพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลที่เขาเพิ่งซื้อไว้เป็นของขวัญให้กับแพรว "ที่รักคะ" แพรวเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับแก้วน้ำผลไม้เย็นชื่นใจ ยื่นให้กับรวินท์ที่กำลังอุ้มน้องแพรไหมเล่นอยู่บนโซฟา "ลูกเริ่มง่วงแล้วนะคะ" รวินท์รับแก้วน้ำผลไม้มาจิบเล็กน้อยก่อนจะตอบ "ครับ ผมจะพาเขาไปอาบน้ำ แล้วก็กล่อมให้หลับ" เขาหอมแก้มลูกสาวฟอดใหญ่ "วันนี้หนูจะนอนเร็วหน่อยนะครับคนเก่ง จะได้มีแรงไปทะเลพรุ่งนี้" น้องแพรไหมส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอเหมือนจะเข้าใจ รวินท์ยิ้มให้กับภรรยา "ขอบคุณนะครับ ที่ดูแลทุกอย่าง" แพรวเดินเข้ามาโอบไหล่สามี "แค่นี้เองค่ะ แล้วคุณหมอมีอะไรอยากจะบอกฉันเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ" เธอถามพร้อมกับส่งสายตาหวานซึ้ง รวินท์วางลูกสาวลงในอ้อมแขนของภรรยา แล้วหันมาประจันหน้ากับเธอ "ก็... มีเรื่องที่ผมอยากจะบอกคุณอยู่ตลอดเลยครับ" เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ "ผมมีความสุขมากที่มีคุณกับน้องแพรไหมอยู่ในชีวิต" "ฉันก็มีความสุขเหมือนกันค่ะ" แพรวตอบเสียงแผ่วเบา "ตั้งแต่มีคุณกับลูก ชีวิตฉันก็สมบูรณ์แบบ" "พรุ่งนี้เราจะไปทะเลกันนะครับ" รวินท์เอ่ย "ผมอยากให้คุณกับลูกได้พักผ่อนเต็มที่" "ดีจังเลยค่ะ" แพรวตาเป็นประกาย "ฉันรอคอยวันนี้มานานแล้ว" ขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนสุข เสียงโทรศัพท์มือถือของรวินท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ใครโทรมาคะ" แพรวถาม "ไม่ทราบครับ" รวินท์กดรับสาย "สวัสดีครับ" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา "รวินท์... ฉันเอง อรุณพร" รวินท์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขากลับมาตึงเครียดอีกครั้ง แพรวสังเกตเห็นจึงถามด้วยความเป็นห่วง "ใครคะ" "อรุณพรครับ" รวินท์ตอบเสียงเบา "เธอโทรมา" "แล้วเธอพูดว่าอะไรคะ" แพรวถามต่อ "เธอบอกว่า... มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย" รวินท์ตอบ พลางขมวดคิ้ว "เธอขอให้ผมไปพบเธอที่เดิม" แพรวหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อย "คุณหมอจะไปเหรอคะ" "ผมว่าผมควรไปนะ" รวินท์ถอนหายใจ "เพื่อจบเรื่องทุกอย่างจริงๆ จังๆ" "แต่ถ้าเธอทำอะไรวุ่นวายขึ้นมาล่ะคะ" แพรวแสดงความกังวล "ผมจะระวังครับ" รวินท์จับมือแพรวไว้แน่น "ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องอะไรมาทำร้ายเราได้อีก" "ฉันไปด้วยนะคะ" แพรวพูดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว รวินท์มองภรรยาด้วยความประหลาดใจ "แน่ใจเหรอครับ" "แน่ใจค่ะ" แพรวยืนยัน "ฉันอยากจะไปกับคุณหมอด้วย ฉันอยากจะเผชิญหน้ากับเธอไปพร้อมๆ กับคุณหมอ" "แต่..." รวินท์ยังไม่ทันจะคัดค้าน "ฉันจะรอคุณหมอที่หน้าบ้านนะคะ" แพรวพูดจบก็เดินนำออกไป ทิ้งให้รวินท์ยืนงงอยู่กับที่ รุ่งเช้าของวันถัดมา แทนที่จะได้เดินทางไปทะเลตามแผน รวินท์และแพรวกลับมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟร้านเดิม อรุณพรนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมสุดเช่นเคย ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "มาแล้วเหรอ" อรุณพรเอ่ยทักทาย ใบหน้าของเธอไร้รอยยิ้ม "ฉันคิดว่าเธอคงไม่กล้ามา" "ผมมาเพื่อจบเรื่องทุกอย่าง" รวินท์ตอบเสียงหนักแน่น "แล้วพาเธอมาด้วยทำไม" อรุณพรหันไปมองแพรวที่นั่งข้างๆ รวินท์ด้วยสายตาดูแคลน "ฉันอยากมาค่ะ" แพรวตอบเสียงเรียบ "ฉันอยากจะรู้ว่าคุณต้องการอะไร" "ฉันต้องการให้รวินท์กลับมาหาฉัน" อรุณพรประกาศกร้าว "ฉันไม่เคยมีวันไหนที่ลืมเขาได้เลย" "คุณอรุณพรครับ" รวินท์พยายามใช้เหตุผล "มันเป็นไปไม่ได้ คุณกับผมมันจบไปนานแล้ว" "จบไปแล้วเหรอ" อรุณพรหัวเราะเยาะ "ถ้าจบไปแล้ว ทำไมเธอถึงยังมาหาฉันอยู่ล่ะ" "ผมมาเพื่อบอกคุณด้วยตัวเองว่าผมเลือกแพรว" รวินท์ยืนยันเสียงหนักแน่น "ผมรักแพรว และผมจะไม่มีวันกลับไปหาคุณอีก" "เธอพูดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ" อรุณพรหันไปมองแพรว "เธอไม่กลัวเหรอว่าฉันจะปล่อยรูปพวกนั้นออกไป" แพรวสบตาอรุณพรตรงๆ "ฉันไม่กลัวค่ะ" "ไม่กลัวเหรอ" อรุณพรทวนคำด้วยความแปลกใจ "ฉันรู้ค่ะว่าคุณมีรูป" แพรวกล่าว "แต่รูปพวกนั้นไม่สามารถทำลายความรักของเราได้" "เธอคิดว่าความรักของเธอแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ" อรุณพรพยายามยั่วโมโห "ค่ะ" แพรวตอบอย่างมั่นใจ "เพราะความรักของเรามันสร้างมาจากความจริงใจ และมันผ่านการทดสอบมาแล้ว" "การทดสอบเหรอ" อรุณพรหัวเราะ "เธอไม่รู้หรอกว่ารวินท์ทำอะไรลงไปบ้าง" "ฉันรู้ค่ะ" แพรวตอบ "และฉันให้อภัยเขาแล้ว" อรุณพรนิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยเจอใครที่เข้มแข็งและมั่นคงขนาดนี้มาก่อน "ฉัน..." อรุณพรพยายามจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่ก็พูดไม่ออก "คุณอรุณพรครับ" รวินท์กล่าวต่อ "ผมขอให้คุณใช้ชีวิตของคุณต่อไปอย่างมีความสุข และปล่อยวางเรื่องของเราได้แล้ว" อรุณพรเงยหน้าขึ้นมองรวินท์ น้ำตาคลอเบ้า "แต่ฉันรักเธอ" "ผมรู้ครับ" รวินท์ตอบอย่างอ่อนโยน "แต่ความรักของคุณมันคือความหลงผิด ผมเลือกที่จะอยู่กับความรักที่แท้จริง" อรุณพรลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เธอหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่เธอ" เธอกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "ฉันจะไม่มายุ่งกับเธออีกต่อไป" พูดจบ อรุณพรก็เดินออกจากร้านกาแฟไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความรู้สึกที่หลากหลาย รวินท์หันไปมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะครับ" รวินท์กล่าว "ที่คุณอยู่เคียงข้างผมเสมอ" แพรวส่งยิ้มให้สามี "เราคือครอบครัวเดียวกันนะคะ"