เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นนอกประตูห้องตรวจของรวินท์ อรุณพรเดินตรงเข้ามาโดยไม่รอให้ใครอนุญาต ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น "คุณอรุณพรคะ" พนักงานต้อนรับที่เพิ่งจ้างมาวิ่งตามมาติดๆ "ดิฉันบอกแล้วว่าคุณหมอไม่สะดวก..." "ปล่อยเธอไปเถอะ" รวินท์กล่าวเสียงเย็นชา เขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มองดูเอกสารคนไข้ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ประตู "คุณมาที่นี่เพื่อต้องการคุยกับผมใช่ไหม" อรุณพรหยุดยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เธอสแกนสายตาไปรอบๆ คลินิกเล็กๆ แห่งนี้ ก่อนจะหันมามองรวินท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "มาเยี่ยมเยียนหมอที่กำลังจะตกอับน่ะสิ" เธอพูดเสียงแหลม "ได้ข่าวว่าเปิดคลินิกเล็กๆ ของตัวเองแล้วนี่" "ผมกำลังสร้างชีวิตใหม่" รวินท์ตอบ "ชีวิตที่มีความสุขและสงบ" "สงบเหรอ" อรุณพรถอนหัวเราะ "คุณคิดว่ามันจะสงบได้นานแค่ไหน" "คุณต้องการอะไรกันแน่" รวินท์ถาม พยายามเก็บอารมณ์ "คุณทำให้ผมเสียชื่อเสียงไปแล้วครั้งหนึ่ง คุณต้องการอะไรอีก" "ฉันต้องการให้คุณเจ็บปวด" อรุณพรประกาศก้อง "เหมือนที่ฉันเคยเจ็บปวด" "ผมไม่ได้ทำอะไรให้คุณเจ็บปวด" รวินท์กล่าว "เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว" "จบไปแล้วอย่างนั้นเหรอ" อรุณพรเดินเข้ามาใกล้รวินท์มากขึ้น "คุณลืมไปแล้วเหรอว่าคุณทำอะไรกับฉัน" "ผมขอโทษในสิ่งที่คุณรู้สึก" รวินท์กล่าว "แต่ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายคุณ" "คำขอโทษของคุณมันไร้ค่า" อรุณพรตะคอก "คุณมันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัว ที่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ แล้วก็ทิ้งไป" "ผมไม่เคยใช้คุณเป็นเครื่องมือ" รวินท์ยืนกราน "ผมขอโทษจริงๆ ที่ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงไม่สวยงาม" "ไม่สวยงามงั้นเหรอ" อรุณพรหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "คุณมันก็แค่ไอ้หมอที่หลอกลวง!" ขณะนั้นเอง ประตูห้องตรวจก็เปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นแพรว เธอยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอเรียบเฉย แต่ดวงตาฉายแววของความไม่พอใจ "คุณอรุณพรคะ" แพรวกล่าวเสียงเย็น "นี่คือคลินิกของคุณหมอ ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาอาละวาด" อรุณพรหันไปมองแพรว ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะกลับมาฉายแววเกรี้ยวกราดอีกครั้ง "มาแล้วเหรอ... ของตาย" อรุณพรพูดจาดูถูก "ฉันไม่ใช่ของตาย" แพรวเดินเข้าไปยืนข้างๆ รวินท์ "ฉันคือภรรยาของคุณหมอ และฉันจะปกป้องครอบครัวของฉัน" "ภรรยาอย่างนั้นเหรอ" อรุณพรเยาะเย้ย "คุณรู้หรือเปล่าว่าสามีของคุณน่ะ... เขาเคยทำอะไรมาบ้าง" "ฉันรู้ทุกอย่างค่ะ" แพรวตอบอย่างมั่นคง "และฉันก็เลือกที่จะอยู่ตรงนี้" "คุณไม่รู้หรอก" อรุณพรไม่ยอมแพ้ "คุณไม่รู้ความจริงทั้งหมด" "ความจริงคืออะไรคะ" แพรวเลิกคิ้ว "บอกมาสิคะ" อรุณพรหันไปมองรวินท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "คุณหมอคะ... คุณเคยเล่าให้น้องแพรไหมฟังหรือเปล่า ว่าทำไมคุณถึงต้องแต่งงานกับฉัน" รวินท์หน้าซีดเผือด เขามองหน้าแพรวด้วยความรู้สึกผิด "ฉันไม่ได้อยากจะบอกเรื่องนี้เลย" อรุณพรพูดต่อ "แต่เมื่อคุณไม่ยอมเปิดเผย ฉันจะเป็นคนบอกเอง" "คุณจะทำอะไร" รวินท์ถามเสียงสั่น "คุณหมอคะ" อรุณพรหันมาพูดกับแพรว "ที่คุณหมอต้องมาแต่งงานกับฉัน ไม่ใช่เพราะความรักเลยนะคะ" แพรวขมวดคิ้ว เธอจ้องมองรวินท์อย่างคาดคั้น "มันเป็นเพราะ... ฉันกำลังจะตั้งท้องลูกของคุณหมอค่ะ" อรุณพรประกาศเสียงดัง คำพูดนั้นทำให้แพรวถึงกับยืนนิ่งไป สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ รวินท์เองก็ยืนตัวแข็งทื่อ เขาไม่เคยคาดคิดว่าอรุณพรจะใช้ไม้ตายนี้ "ไม่จริง" รวินท์ปฏิเสธเสียงดัง "คุณไม่ได้ท้อง" "จริงสิคะ" อรุณพรยิ้มเยาะ "คุณคงจะลืมไปแล้วสินะ ว่าคืนนั้น... คุณเมามาก" แพรวหันไปมองรวินท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย "คุณหมอ... นี่มันเรื่องจริงเหรอคะ" รวินท์มองหน้าแพรวด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี "แพรว... ผม..." "ฉันไม่เชื่อ" รวินท์พูดเสียงดัง "คุณกำลังโกหก" "ฉันจะโกหกทำไม" อรุณพรตอบ "คุณหมอเองก็จำได้ใช่ไหม" รวินท์หลับตาลง เขาจำได้ทุกอย่างในคืนนั้น คืนที่เขาทำผิดพลาดไปอย่างมหันต์ "คุณหมอคะ" แพรวพูดเสียงสั่น "ตอบฉันสิคะ" รวินท์ลืมตาขึ้น เขาเห็นน้ำตาคลออยู่ที่เบ้าตาของแพรว หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวด "แพรว..." รวินท์พยายามเอื้อมมือไปจับมือแพรว แต่เธอกลับผงะถอยหลัง "ไม่ค่ะ" แพรวพูดเสียงแผ่วเบา "ฉัน... ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น" เธอหันหลังให้กับรวินท์ และเดินออกจากห้องตรวจไปอย่างรวดเร็ว "แพรว!" รวินท์ตะโกนเรียก แต่แพรวไม่หันกลับมา อรุณพรมองตามแพรวไป ก่อนจะหันมาหัวเราะเยาะรวินท์ "เป็นไงล่ะ... ความสุขของคุณ" อรุณพรพูด "มันเปราะบางเหมือนเปลือกไข่เลยใช่ไหม" รวินท์ไม่ตอบอะไร เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเขาแตกสลาย เขาได้สูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง "ฉันไปแล้วนะ" อรุณพรพูด "หวังว่าเราคงจะไม่ต้องเจอกันอีก" อรุณพรเดินออกจากคลินิกไป ทิ้งให้รวินท์อยู่เพียงลำพังกับความผิดพลาดในอดีตที่กลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าแพรวจะให้อภัยเขาได้ไหม เขาไม่รู้ว่าครอบครัวที่เขาพยายามสร้างขึ้นมา จะยังคงอยู่หรือไม่ ความลับที่ถูกเก็บงำไว้ ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว และมันกำลังจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา