เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่ม คละคลุ้งไปกับกลิ่นอายของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และน้ำหอมราคาแพง บาร์หรูแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังสนุกสนานกับค่ำคืนอันไร้ขีดจำกัด รวินท์นั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของบาร์ สั่งเครื่องดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างใดๆ เลย ดวงตาของเขาเหม่อลอย จ้องมองไปยังแก้วสีอำพันในมืออย่างไม่กระพริบ "นี่แกเป็นอะไรของแกวะรวินท์" เสียงทุ้มของภาคิน ดังขึ้นข้างๆ เขา ภาคินเป็นเพื่อนสนิทของเขามาตั้งแต่สมัยเรียนแพทย์ เป็นคนเดียวที่เขาพอจะไว้ใจและระบายความในใจให้ฟังได้ รวินท์หันไปมองภาคินด้วยแววตาที่ดูเลื่อนลอย "เปล่า ไม่มีอะไร" เขาตอบเสียงเบา "แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย" "เหนื่อยเหรอ" ภาคินเลิกคิ้ว "ดูแกเหมือนคนจะไปรบเลยนะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า บอกฉันได้นะ" รวินท์ยิ้มบางๆ "ถ้ามันพูดได้ ฉันคงพูดไปแล้ว" เขาตอบ "แต่บางที... คำพูดก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก" ภาคินถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าแกกำลังแบกรับอะไรไว้หนักหนา" เขาว่า "แต่การดื่มแบบนี้มันไม่ช่วยอะไรหรอกนะ" "แล้วฉันควรทำยังไงล่ะ" รวินท์ถาม น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความหงุดหงิดแฝงอยู่ "ฉันควรจะนั่งเฉยๆ ปล่อยให้ทุกอย่างมันบีบคั้นฉันจนกว่าฉันจะทนไม่ไหวอย่างนั้นเหรอ" "ฉันไม่ได้บอกให้แกทำแบบนั้น" ภาคินพยายามใจเย็น "แต่แกควรจะหาวิธีอื่นในการจัดการกับความเครียดของแกนะ" "วิธีอื่นเหรอ" รวินท์หัวเราะในลำคอ "แล้ววิธีอื่นของแกคืออะไรวะ" "ก็... ปรึกษาใครสักคนไง" ภาคินเสนอ "หรือหาอะไรทำที่แกชอบก็ได้" "ฉันไม่มีเวลามาทำอะไรที่ฉันชอบหรอก" รวินท์ตอบ "ทุกอย่างมันรัดตัวไปหมด" เขาหันกลับไปจ้องมองแก้วในมืออีกครั้ง "บางที... การหนีปัญหาไปเลยอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็ได้" "แกกำลังคิดจะหนีไปไหน" ภาคินถามด้วยความตกใจ "แกอย่าทำอะไรโง่ๆ นะรวินท์" "ฉันไม่ได้จะหนีไปไหนตลอดชีวิตหรอก" รวินท์ตอบ "แค่สักพักหนึ่ง... แค่สักพักเดียว" เขาดื่มเครื่องดื่มในแก้วรวดเดียวหมด แล้ววางแก้วลงบนเคาน์เตอร์บาร์อย่างแรง "ขออีกแก้ว" เขาบอกบาร์เทนเดอร์ ภาคินมองรวินท์ด้วยความเป็นห่วง "พอเถอะเพื่อน" เขาว่า "แกเริ่มจะมากเกินไปแล้ว" "ฉันยังไม่เมา" รวินท์เถียง "ฉันยังไหว" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูรายชื่อติดต่อ แล้วเลื่อนไปเรื่อยๆ จนเจอชื่อหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงผิดปกติ "ใครวะ" ภาคินถาม เมื่อเห็นว่ารวินท์กำลังจะกดโทรออก "ไม่มีใคร" รวินท์ตอบ "แค่เพื่อนเก่า" เขาไม่รอให้ภาคินพูดอะไรต่อ ก็กดโทรออกไป เสียงเพลงในบาร์ดังกลบเสียงริงโทนจนแทบจะไม่ได้ยิน "ฮัลโหล" เสียงหวานใสดังขึ้นจากปลายสาย "เอ่อ... ฉันรวินท์นะ" เขาพูดเสียงตะกุกตะกัก "จำฉันได้ไหม" "จำได้สิคะ" เสียงหวานตอบ "คุณหมอจะโทรมาหาแพรวทำไมคะ" "คือ... เอ่อ..." รวินท์อึกอัก "ฉัน... ต้องการจะขอความช่วยเหลือหน่อย" "ช่วยเหลือเรื่องอะไรคะ" เสียงของแพรวเต็มไปด้วยความสงสัย "คือ... คืนนี้ฉัน... ฉันอยากจะหาใครสักคนคุยด้วยน่ะ" รวินท์พูด "คุณพอจะว่างไหม" แพรวเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิด "ก็ได้ค่ะ คุณหมอ แพรวจะให้ที่อยู่ไปนะคะ" หลังจากวางสายจากแพรว รวินท์ก็หันไปมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ฉันต้องไปแล้ว" เขาบอก "มีธุระด่วน" "แกจะไปไหน" ภาคินถาม "ไปหาแพรว" รวินท์ตอบ "เพื่อนเก่าของฉัน" "แกแน่ใจนะ" ภาคินถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย" "ไม่ต้องห่วงหรอก" รวินท์ยิ้มให้ภาคิน "ฉันแค่อยากจะหาใครสักคนคุยด้วยเท่านั้นเอง" เขาเดินออกจากบาร์ ทิ้งให้ภาคินนั่งมองตามด้วยความกังวลใจ รวินท์ขับรถไปตามที่อยู่ที่แพรวส่งมาให้ เขาพบว่าเธออาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง เมื่อมาถึง เขาก็ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่แพรวบอก เมื่อมาถึงห้อง แพรวก็เปิดประตูรออยู่แล้ว เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนสวย "เข้ามาสิคะ คุณหมอ" เธอเชื้อเชิญ รวินท์เดินเข้าไปในห้อง เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไร "คุณ... ดื่มอะไรไหม" แพรวถาม "หรือจะให้ฉันชงกาแฟให้" "ไม่ต้องหรอก" รวินท์ปฏิเสธ "ฉัน... ฉันแค่อยากจะคุยเฉยๆ" "ค่ะ" แพรวพยักหน้า "คุณหมอมีอะไรไม่สบายใจ เล่าให้แพรวฟังได้นะคะ" รวินท์สูดหายใจลึกๆ แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แพรวฟัง เขาเล่าถึงความกดดันในชีวิตการทำงาน เรื่องราวในครอบครัวที่ซับซ้อน และความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เขาต้องเผชิญมาตลอด แพรวตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ เธอไม่ขัดจังหวะเลยแม้แต่น้อย เมื่อรวินท์เล่าจบ เธอก็ةค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของเขา "ฉันเข้าใจค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "คุณหมอกำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบากจริงๆ" รวินท์มองแพรวด้วยความซาบซึ้ง เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนที่เข้าใจเขาได้มากเท่านี้ "ขอบคุณนะแพรว" เขาพูด "ขอบคุณที่รับฟัง" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวยิ้ม "คุณหมอเป็นคนดีมากนะคะ อย่าให้ปัญหาต่างๆ มาบั่นทอนคุณหมอมากเกินไปนะคะ" ทั้งสองคนนั่งคุยกันอีกสักพัก รวินท์รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก ความรู้สึกหนักอึ้งในใจค่อยๆ คลายออกไป "ตอนนี้ดึกมากแล้ว" รวินท์มองนาฬิกา "ฉันควรจะกลับแล้ว" "ค่ะ" แพรวพยักหน้า "เดินทางปลอดภัยนะคะ" รวินท์ลุกขึ้นยืน "ขอบคุณอีกครั้งนะแพรว" เขาพูด "แล้ว... ถ้าฉันอยากจะคุยกับคุณอีก ฉันจะโทรมาได้ไหม" แพรวหัวเราะเบาๆ "ได้สิคะ คุณหมอ" เธอบอก "แพรวยินดีเสมอ" รวินท์ยิ้มให้แพรว เขาเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่เบาขึ้นกว่าตอนที่เข้ามามาก เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกดีขึ้น แต่เขาก็รู้สึกดีจริงๆ คืนนั้น รวินท์ขับรถกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เขาไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เขาอาจจะยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาทุกอย่างได้ในทันที แต่การได้มีใครสักคนรับฟัง ก็เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขา เขาไม่รู้เลยว่า คืนนั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ไม่คาดฝันอีกมากมาย ที่จะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล