เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน รวินท์ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าแพรวนอนอยู่ข้างๆ เขายิ้มให้กับใบหน้าของเธอที่ดูสงบและอ่อนโยน "อรุณสวัสดิ์ครับ" รวินท์กระซิบ แพรวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองเขา "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอ" "วันนี้เรามีนัดสำคัญกันนะครับ" รวินท์บอก "นัดอะไรคะ" แพรวถาม "นัดเจอทนายเพื่อเตรียมเรื่องการแต่งงานไงครับ" รวินท์ตอบ "แล้วก็... คุณแม่ของคุณก็ด้วย" "จริงด้วยค่ะ" แพรวยิ้ม "แพรวตื่นเต้นจังเลยค่ะ" "ผมก็ตื่นเต้นเหมือนกัน" รวินท์กล่าว "ผมอยากให้คุณแม่ของคุณมาเป็นสักขีพยานในความรักของเรา" หลังจากที่แพรไหมตื่นนอนและทานอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสามคนก็เดินทางไปยังสำนักงานทนายความ คุณแม่ของแพรวรออยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อเห็นลูกสาวและลูกเขยในอนาคต คุณแม่ก็ยิ้มออกมาอย่างยินดี "สวัสดีจ้ะลูก" คุณแม่กอดแพรว "ยินดีด้วยนะจ๊ะ" "ขอบคุณค่ะแม่" แพรวตอบ "ผมดีใจที่คุณแม่มาด้วยนะครับ" รวินท์กล่าว "เราจะได้ช่วยกันเตรียมงานแต่งงาน" ทนายความสาวสวยท่าทางใจดีชื่อคุณอรพรรณ รออยู่ที่ห้องทำงานของเธอ "สวัสดีค่ะ คุณรวินท์ คุณแพรว" คุณอรพรรณทักทาย "และสวัสดีครับคุณแม่" "สวัสดีค่ะ" คุณแม่ของแพรวตอบ "เชิญนั่งก่อนครับ" คุณอรพรรณผายมือไปยังเก้าอี้ ทั้งสี่คนนั่งลง คุณอรพรรณเริ่มอธิบายขั้นตอนต่างๆ ในการจดทะเบียนสมรสและจัดงานแต่งงาน "สำหรับเรื่องสินสอดทองหมั้น และการเตรียมงานแต่งงานต่างๆ คุณรวินท์และคุณแพรวได้คุยกันไว้แล้วใช่ไหมครับ" คุณอรพรรณถาม "ครับ" รวินท์ตอบ "เราตกลงกันเรียบร้อยแล้วครับ" "ดีค่ะ" คุณอรพรรณกล่าว "ส่วนเรื่องการจดทะเบียนสมรส ก็จะต้องมีเอกสารบางอย่างที่ต้องเตรียม" ระหว่างที่ทนายกำลังอธิบายเรื่องเอกสาร แพรวก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่เธอหลงลืมไป "คุณหมอคะ" แพรวเอ่ยขึ้นเสียงเบา "แพรวรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ยังขาดไป" รวินท์หันมามองเธอด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรไปครับ" "ไม่รู้สิคะ" แพรวส่ายหน้า "มันเหมือนกับ... มีบางอย่างที่แพรวจำไม่ได้" คุณแม่ของแพรวสังเกตเห็นท่าทีของลูกสาว "เป็นอะไรไปลูก" คุณแม่ถาม "หนูไม่รู้ค่ะแม่" แพรวตอบ "เหมือนมีบางอย่างที่หายไป" คุณอรพรรณหยุดการอธิบายชั่วคราว "คุณแพรวมีเรื่องกังวลใจอะไรอยู่หรือเปล่าครับ" "ไม่แน่ใจค่ะ" แพรวถอนหายใจ "มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ" รวินท์จับมือแพรวไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะครับ ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ บอกผมได้เลย" "ขอบคุณค่ะ" แพรวพยายามยิ้ม หลังจากเสร็จธุระที่สำนักงานทนายความ แพรวก็ชวนแม่ไปทานข้าว "แม่คะ" แพรวเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งทานอาหาร "แม่เคยรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ลืมไปไหมคะ" คุณแม่ของแพรวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ก็เคยนะลูก บางทีเวลามันผ่านไปนานๆ ความทรงจำบางอย่างมันก็เลือนรางไปบ้าง" "แต่นี่มันไม่ใช่ความทรงจำที่เลือนรางค่ะแม่" แพรวกล่าว "มันเหมือนกับว่า... มันไม่เคยเกิดขึ้นเลย" "หมายความว่ายังไงจ๊ะ" คุณแม่ถาม "แพรวไม่รู้จะอธิบายยังไงดีค่ะ" แพรวส่ายหน้า "มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้จริงๆ" ในช่วงเย็น ขณะที่รวินท์กำลังทำงานที่คลินิก แพรวก็โทรศัพท์มาหาเขา "คุณหมอคะ" เสียงแพรวฟังดูไม่สบายใจ "แพรวอยากจะคุยกับคุณหมอเรื่องเมื่อเช้าค่ะ" "ว่ามาเลยครับ" รวินท์ตอบ "ผมพร้อมรับฟังเสมอ" "แพรวรู้สึกว่า... แพรวจำเรื่องของเราบางส่วนไม่ได้ค่ะ" แพรวกล่าว "โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เรา... ที่เราเริ่มใกล้ชิดกัน" รวินท์ชะงักไป เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าควรจะบอกความจริงกับแพรวหรือไม่ "คุณแพรวครับ" รวินท์กล่าว "ผมเข้าใจครับว่ามันอาจจะยากสำหรับคุณ" "ยากมากเลยค่ะ" แพรวตอบ "แพรรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนแปลกหน้าในชีวิตตัวเอง" "ไม่นะครับ" รวินท์ยืนยัน "คุณคือแพรวคนเดิมเสมอ" "แต่แพรวรู้สึกว่า... แพรวจำไม่ได้เลยจริงๆ ค่ะ" แพรวเสียงสั่นเครือ "จำไม่ได้เลยว่าเรา... ว่าเราตกหลุมรักกันได้ยังไง" รวินท์ถอนหายใจยาว เขาตัดสินใจแล้วว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องบอกความจริงทั้งหมด "แพรวครับ" รวินท์กล่าว "มีบางอย่างที่ผมอยากจะบอกคุณ" "อะไรคะ" แพรวถาม "เรื่องของเรา... มันเริ่มต้นจากเหตุการณ์ที่ไม่ได้ตั้งใจ" รวินท์เล่า "คืนนั้น... คือคืนแรกที่เราอยู่ด้วยกัน" แพรวเงียบไป เธอเหมือนกำลังประมวลผลสิ่งที่รวินท์พูด "คุณหมอคะ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" แพรวถามเสียงแผ่วเบา "ผมขอโทษนะครับ" รวินท์กล่าว "ที่ผมไม่ได้บอกคุณตั้งแต่แรก" "แต่... แต่เราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกใช่ไหมคะ" แพรวถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ตอนแรก... มันอาจจะไม่ได้เป็นความรักที่สมบูรณ์แบบ" รวินท์ยอมรับ "แต่ผมรักคุณเสมอมา" "แล้ว... แล้วคุณอรุณพรล่ะคะ" แพรวถาม "เรื่องนั้น... ผมจะอธิบายให้คุณฟังทั้งหมด" รวินท์กล่าว "ผมอยากให้คุณรู้ทุกอย่าง" แพรวหลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า