บรรยากาศริมทะเลในยามเย็นแผ่คลุมไปด้วยความอบอุ่นของแสงแดดสีทองที่กำลังจะลับขอบฟ้า คลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับบทเพลงแห่งธรรมชาติที่ขับกล่อมให้หัวใจสงบ แพรวและรวินท์นั่งอยู่บนผืนทราย มองดูท้องฟ้าที่ไล่เฉดสีจากส้มจัดไปจนถึงม่วงอ่อน ห่างจากพวกเขาไปไม่ไกล มีเพียงเสียงคลื่นและเสียงนกนางนวลที่โผบินไปมา “คุณหมอคะ” แพรวเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ “ทะเลสวยจังเลยนะคะ” รวินท์หันมามองแพรว รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ผมอยากให้คุณได้เห็นช่วงเวลาดีๆ แบบนี้อีกครั้ง” “ขอบคุณนะคะ” แพรวตอบ “ที่พาแพรวมาที่นี่” “ผมควรจะเป็นคนขอบคุณคุณมากกว่า” รวินท์กล่าว “ขอบคุณที่ให้โอกาสผมอีกครั้ง” แพรวเอื้อมมือไปกุมมือของรวินท์เอาไว้ “เราทั้งคู่ต่างก็ทำผิดพลาดกันทั้งนั้นค่ะ” “ใช่ครับ” รวินท์ตอบ “แต่สิ่งสำคัญคือเราเรียนรู้จากมัน และพร้อมที่จะก้าวต่อไปด้วยกัน” “คุณหมอแน่ใจนะคะ ว่าเราจะทำได้” แพรวถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวลเล็กน้อย “ผมแน่ใจที่สุดในชีวิตของผมเลยครับ” รวินท์ตอบหนักแน่น “ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณอีกแล้ว แพรว” เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้แพรว จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมรักคุณนะครับ” “แพรวก็รักคุณหมอค่ะ” แพรวตอบ น้ำตาคลอหน่วย “รักมากที่สุด” ทั้งสองโอบกอดกันท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดง ความรู้สึกที่เคยสับสนวุ่นวาย บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความมั่นคงและความเข้าใจ ทุกคำพูดที่เคยพูดผิดพลาด ทุกการกระทำที่เคยนำมาซึ่งความเจ็บปวด ได้จางหายไปพร้อมกับเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง “เรากลับไปที่รีสอร์ทกันดีไหมครับ” รวินท์กระซิบข้างหูแพรว “พรุ่งนี้เช้าเราจะได้ไปเดินเล่นริมหาดกันอีก” “ดีค่ะ” แพรวพยักหน้า “คืนนี้แพรวอยากจะนอนฟังเสียงคลื่นใกล้ๆ คุณหมอ” เมื่อทั้งสองเดินกลับมาถึงรีสอร์ท แพรวรู้สึกถึงความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ได้พูดคุยกับรวินท์อย่างเปิดอก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยภาระที่แบกไว้มานาน “คืนนี้แพรวนอนไม่หลับแน่เลยค่ะ” แพรวกล่าว ขณะที่กำลังจะเข้านอน “ทำไมครับ” รวินท์ถามอย่างเป็นห่วง “ก็... ตื่นเต้นค่ะ” แพรวตอบ “ตื่นเต้นที่จะได้เริ่มต้นใหม่จริงๆ” รวินท์ยิ้ม เขาดึงแพรวเข้ามานั่งใกล้ๆ “ผมเข้าใจดีครับ” “พรุ่งนี้เราจะกลับกรุงเทพฯ กันนะครับ” รวินท์กล่าว “แล้วเราจะไปหาคุณแม่ของคุณ” “คุณหมอจะไปคุยกับคุณแม่แพรว?” แพรวถามอย่างแปลกใจ “ใช่ครับ” รวินท์ตอบ “ผมอยากจะขอโทษท่านด้วยตัวเอง และบอกท่านว่าผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด” “ขอบคุณนะคะ” แพรวกล่าว “คุณหมอใจดีกับแพรวเสมอเลย” “ผมไม่ได้ใจดีกับคุณคนเดียวหรอกครับ” รวินท์กล่าว “คุณต่างหากที่ใจดีกับผมมากๆ” เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของแพรวอย่างอ่อนโยน “นอนนะครับคนดี พรุ่งนี้เรามีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ” แพรวนอนลงบนเตียงนุ่มๆ รวินท์นอนข้างๆ เธอ เขาโอบกอดเธอไว้หลวมๆ เสียงคลื่นยังคงดังแว่วมา เป็นเหมือนเสียงเพลงกล่อมที่ทำให้แพรวรู้สึกสงบและอบอุ่น “คุณหมอคะ” แพรวพูดขึ้นอีกครั้ง “ขอบคุณนะคะที่ทำให้แพรวเชื่อมั่นในรักอีกครั้ง” “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ” รวินท์ตอบ “ขอบคุณที่ทำให้ผมได้รู้จักความรักที่แท้จริง” ทั้งสองหลับไปพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงคลื่นแห่งทะเล ที่เป็นเหมือนพยานแห่งรัก ที่กำลังจะเริ่มต้นใหม่ วันรุ่งขึ้น แพรวและรวินท์ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ดวงตาของทั้งสองสบประสานกันอย่างอ่อนโยน “เช้านี้คุณหมอดูสดใสจังเลยค่ะ” แพรวกล่าว “เพราะผมได้นอนหลับอย่างมีความสุขข้างๆ คุณ” รวินท์ตอบ “คุณหล่ะ ตื่นมาแล้วรู้สึกดีขึ้นไหม” “ดีขึ้นมากค่ะ” แพรวตอบ “เหมือนได้ชาร์จแบตใหม่” “งั้นเราไปเดินเล่นริมหาดกันนะครับ” รวินท์ชวน ทั้งสองเดินจับมือกันไปตามชายหาด ดวงอาทิตย์ขึ้นสาดแสงสีทองอ่อนๆ ลงมา แสงสะท้อนกับผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ “แพรวคะ” รวินท์หยุดเดิน แล้วหันมาเผชิญหน้ากับแพรว “ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้งสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา” “แพรวยกโทษให้คุณหมอแล้วค่ะ” แพรวตอบ “เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ” “ผมจะไม่มีวันทำร้ายคุณอีกแล้ว” รวินท์ให้สัญญาก่อนจะจุมพิตลงบนริมฝีปากของแพรวอย่างแผ่วเบา “เรากลับกันเถอะครับ” รวินท์กล่าว “เรามีครอบครัวที่ต้องไปเจอ” แพรวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เธอมั่นใจแล้วว่าการตัดสินใจของเธอถูกต้อง เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง พร้อมกับคนที่เธอรัก การเดินทางกลับกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความสุข ความหวัง และความมั่นคง รวินท์ขับรถด้วยความระมัดระวัง มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือของแพรวเอาไว้แน่น “คุณแม่ต้องดีใจแน่ๆ เลยค่ะ” แพรวกล่าว “ที่ได้เจอคุณหมอ” “ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ” รวินท์ตอบ “ผมอยากจะทำให้ท่านสบายใจ” เมื่อมาถึงบ้านของแพรว คุณแม่ของแพรวออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่เมื่อเห็นรวินท์อยู่เคียงข้างแพรว รอยยิ้มก็จางลงไปเล็กน้อย “คุณแม่คะ” แพรวเอ่ยขึ้น “นี่คุณหมอรวินท์ค่ะ” คุณแม่ของแพรวพยักหน้ารับอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะคุณหมอ” “สวัสดีครับคุณป้า” รวินท์กล่าว “ผมมารายงานตัวครับ” “รายงานตัวเรื่องอะไรคะ” คุณแม่ของแพรวถามอย่างไม่เข้าใจ “ผมมารับผิดชอบแพรวครับ” รวินท์กล่าวอย่างหนักแน่น “ผมรักแพรว และผมอยากจะขอโทษคุณป้าสำหรับทุกอย่างที่ผมเคยทำลงไป” คุณแม่ของแพรวมองหน้าลูกสาว และมองหน้ารวินท์สลับกันไปมา แววตาของแพรวเต็มไปด้วยความหวังและความมั่นใจ “คุณหมอคะ” คุณแม่ของแพรวกล่าว “แพรวเป็นลูกสาวคนเดียวของฉัน ฉันหวังว่าคุณหมอจะดูแลเขาให้ดีที่สุดนะคะ” “ผมจะดูแลแพรวให้ดีที่สุดครับคุณป้า” รวินท์กล่าว “ผมจะไม่ทำให้คุณป้าผิดหวังแน่นอน” คุณแม่ของแพรวพยักหน้ารับ ความตึงเครียดในบรรยากาศค่อยๆ จางหายไป “งั้นเข้ามาในบ้านก่อนสิคะ” คุณแม่ของแพรวเชื้อเชิญ “แม่จะไปเตรียมน้ำผลไม้ให้” ทั้งสามคนเดินเข้าไปในบ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ