ความสัมพันธ์ของรวินท์และแพรวดำเนินไปอย่างมีความสุข แต่รวินท์ก็ยังคงมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ภายในใจ เขาไม่เคยเล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับคืนวันนั้นให้แพรวฟังอย่างละเอียด เขาบอกเพียงว่าเขาเมามากจนจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ไม่ได้บอกถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องไปดื่มหนักขนาดนั้น วันหนึ่ง ขณะที่รวินท์กำลังเตรียมตัวจะไปพบแพรว โทรศัพท์ของเขาก็มีสายเข้า เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "สวัสดีครับ" รวินท์รับสาย "รวินท์ ฉันเอง" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น หญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะเป็นคนที่รวินท์ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินเสียงอีก "อรุณ..." รวินท์อุทานด้วยความตกใจ "เธอ... เธอโทรมาทำไม" "ฉันอยากเจอเธอ" อรุณพรตอบเสียงเย็นชา "เราต้องคุยกัน" "ฉันไม่คิดว่าเรามีอะไรต้องคุยกันนะ" รวินท์พยายามตัดบท "แน่ใจเหรอ" อรุณพรหัวเราะเยาะ "เรื่องคืนนั้นน่ะ หรือเรื่องอื่นที่เธอซ่อนไว้" คำพูดนั้นทำให้รวินท์ตัวแข็งทื่อ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา "เธอรู้เรื่องอะไร" รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันรู้ทุกอย่าง" อรุณพรตอบ "ฉันรู้ว่าเธอไปทำอะไรมาบ้าง และฉันก็รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคบอยู่กับใคร" รวินท์เงียบไป เขานึกถึงแพรว ภาพของใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเธอผุดขึ้นมาในหัว "เธอจะทำอะไร" รวินท์ถามอย่างหวาดระแวง "ถ้าเธอไม่ยอมเจอฉัน ฉันก็จะไปบอกความจริงทุกอย่างให้แพรวรู้" อรุณพรขู่ "เธอคงไม่อยากให้ผู้หญิงที่เธอรักรู้ความจริงที่น่ารังเกียจใช่ไหม" รวินท์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาไม่อยากเสียแพรวไป แต่เขาก็ไม่อยากเจออรุณพร "ฉันจะเจอเธอ" รวินท์กัดฟันพูด "แต่ที่ไหน" "ร้านกาแฟเดิมที่เราเคยเจอกัน เวลาบ่ายสองโมง" อรุณพรบอก "ถ้าเธอไม่มา ฉันจะไปหาเธอที่โรงพยาบาล" เมื่อวางสาย รวินท์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขาไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน เขาได้แต่กุมขมับด้วยความรู้สึกผิดและสิ้นหวัง "ทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ" เขาพึมพำกับตัวเอง เขาตัดสินใจที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับแพรว เขาไม่อยากให้เธอต้องกังวลใจ เขาจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เมื่อถึงเวลาบ่ายสองโมง รวินท์ก็ตรงไปที่ร้านกาแฟตามที่นัดไว้ เขามองหาอรุณพร และพบเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมสุดของร้าน "มาแล้วเหรอ" อรุณพรพูดเมื่อเห็นรวินท์เดินเข้ามา "เธอต้องการอะไร" รวินท์ถามทันทีที่นั่งลง "ฉันต้องการให้เธอเลิกกับแพรว" อรุณพรบอก "แล้วกลับมาหาฉัน" "เธอพูดเรื่องอะไร" รวินท์ถามอย่างไม่เข้าใจ "ฉันหมายถึงเรื่องของเรา" อรุณพรตอบ "เราเคยรักกันนะรวินท์" "นั่นมันอดีตไปแล้ว" รวินท์ปฏิเสธ "ฉันไม่ได้รักเธออีกแล้ว" "แต่ฉันยังรักเธอ" อรุณพรยืนกราน "แล้วฉันก็จะไม่มีวันยอมให้เธอไปมีความสุขกับคนอื่น" "เธอจะทำร้ายแพรวไม่ได้นะ" รวินท์บอก "เธอจะบอกเรื่องนั้นให้เธอรู้ไม่ได้" "ถ้าเธอไม่ทำตามที่ฉันต้องการ" อรุณพรท้าทาย "ฉันก็จะทำ" รวินท์รู้สึกโกรธ แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนี้ "เธอต้องการอะไรที่มากกว่านี้ไหม" รวินท์ถาม "เงิน หรืออะไรก็ตาม" "ฉันต้องการเธอ" อรุณพรตอบ "แต่ถ้าฉันไม่ได้เธอ ฉันก็จะทำให้เธอเสียทุกอย่าง" รวินท์มองหน้าอรุณพร เขาเห็นความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอ เขารู้ว่าเธอพูดจริง "ฉันจะคิดดู" รวินท์กล่าว "ให้เวลาฉันหน่อย" "ดี" อรุณพรพยักหน้า "แต่อย่าให้ฉันรอนานนะ" เมื่อรวินท์ออกจากร้านกาแฟ เขาก็รู้สึกเหมือนแบกภูเขาไว้บนบ่า เขารู้ว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอด เขาขับรถกลับบ้านด้วยความสับสน เขาไม่อยากเสียแพรวไป แต่เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรกับอรุณพร เขาคิดถึงคำพูดของอรุณพร "ฉันรู้ว่าเธอไปทำอะไรมาบ้าง" คำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกหนาวไปถึงกระดูก เขาตัดสินใจที่จะบอกความจริงกับแพรว เขาไม่อยากให้เธอต้องมาตกอยู่ในอันตรายเพราะความผิดพลาดของเขา วันรุ่งขึ้น รวินท์นัดแพรวไปพบที่ร้านอาหารที่พวกเขาชอบ "คุณแพรวครับ" รวินท์เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง "ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะบอกคุณ" แพรวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรเหรอคะคุณหมอ ดูไม่สบายใจเลย" "ผม... ผมเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต" รวินท์กล่าว "และผมอยากจะสารภาพกับคุณ" เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับอรุณพร และเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้น เขาเล่าถึงความรู้สึกผิดและความเสียใจที่เขามี แพรวฟังเขาอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทุกที เมื่อรวินท์เล่าจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองแพรวด้วยความหวังว่าจะได้รับการให้อภัย "ผมขอโทษนะครับคุณแพรว" รวินท์กล่าว "ผมรู้ว่าผมอาจจะทำให้คุณเสียใจ" แพรวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ทำไมคุณหมอไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้เลยคะ" "ผมกลัว" รวินท์สารภาพ "ผมกลัวว่าจะเสียคุณไป" "แต่ตอนนี้ฉันก็กำลังจะเสียคุณไปอยู่ดี" แพรวพูดทั้งน้ำตา "ถ้าคุณอรุณพรมาทำร้ายคุณ หรือมาทำร้ายฉัน" "ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" รวินท์จับมือแพรวไว้แน่น "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "แล้วถ้าคุณทำไม่ได้ล่ะคะ" แพรวถาม "ฉันจะเชื่อใจคุณได้ยังไง" คำถามนั้นทำให้รวินท์แทบจะพูดไม่ออก เขารู้ว่าแพรวต้องการคำตอบที่ชัดเจน