คุณภาคย์กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นเส้นทางหลบหนีถูกปิดกั้น สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ คฤหาสน์เก่าที่เคยเป็นที่ซ่อนตัวอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับภูผา รินดา และนลินอีกครั้ง ความหวังที่จะหลบหนีลอยเลื่อนหายไปพร้อมกับลมเย็นที่พัดผ่านหน้าต่างที่แตกกระจาย "พวกแก! พวกแกมันปีศาจ!" คุณภาคย์ตะโกนเสียงแหบพร่า "แกจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของฉัน! ความเจ็บปวดที่ฉันต้องทนมาตลอด!" "ความเจ็บปวดที่คุณสร้างขึ้นมาเองต่างหาก" รินดาตอบเสียงเย็นชา พลางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ภูผารีบเข้ามาประคองเธอไว้ ใบหน้าของเขากังวลอย่างเห็นได้ชัด "คุณทำให้พ่อของพวกเราต้องตาย คุณทำให้ตระกูลของเราเกือบจะล่มสลาย" "พ่อของพวกเธอ… เขาไม่คู่ควรกับทุกสิ่งที่เขาได้ไป!" คุณภาคย์แผดเสียง "เขาเป็นแค่คนขี้ขลาดที่เข้ามาขวางทางฉัน! ขวางทางความยิ่งใหญ่ของฉัน!" "ความยิ่งใหญ่ของคุณ… คือการเหยียบย่ำคนอื่นใช่ไหม" นลินถามอย่างเย้ยหยัน "คุณคิดว่าการทำลายชีวิตคนอื่นจะทำให้คุณสูงส่งขึ้นอย่างนั้นหรือ" "พวกเธอไม่รู้อะไรเลย!" คุณภาคย์ชี้หน้า "พวกเธอไม่เคยสัมผัสกับความอ้างว้าง การถูกหักหลัง! ฉันสูญเสียทุกอย่าง… ทุกอย่างที่สำคัญกับฉันไป! และเขา… เขาคือต้นเหตุ!" "คุณกำลังพูดถึงเรื่องในอดีต" ภูผากล่าว "เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่พ่อของเราจะเสียชีวิตเสียอีก คุณภาคย์ เรื่องเหล่านั้นมันไม่ได้เป็นข้ออ้างให้คุณทำเรื่องเลวร้ายได้" "ข้ออ้างงั้นหรือ!" คุณภาคย์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "พวกแกมันก็แค่เด็กน้อย! ไม่เคยผ่านอะไรมาเลย! ชีวิตของพวกแกมันง่ายเกินไป! ไม่เคยรู้จักคำว่าการต่อสู้… การดิ้นรน!" "การดิ้นรนของคุณ… คือการทำลายล้าง" รินดากล่าว "และมันถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของคุณ" ทันใดนั้น คุณภาคย์ก็เหลือบไปเห็นประตูทางออกด้านหลังซึ่งมีเจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มหนึ่งกำลังบุกเข้ามา เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม "แก… แกเรียกตำรวจมางั้นหรือ!" คุณภาคย์หันขวับมามองภูผาอย่างไม่เชื่อสายตา "แกกล้ามากนะ!" "มันไม่ใช่การเรียกตำรวจ" ภูผาตอบเรียบๆ "แต่เป็นการรายงานเหตุการณ์ตามความเป็นจริง" "แกมันทรยศ!" คุณภาคย์ตะโกน "พวกแกทุกคน! พวกแกมันทรยศฉัน!" ด้วยความสิ้นหวัง คุณภาคย์ตัดสินใจเลือกทางที่อันตรายที่สุด เขาวิ่งตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่สุดของห้อง พยายามจะเปิดมันออกเพื่อกระโดดหนี "คุณภาคย์! อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ!" นลินรีบตะโกนห้าม แต่คุณภาคย์ไม่ฟังเสียง เขาออกแรงงัดหน้าต่างอย่างสุดกำลัง ท่ามกลางเสียงตะโกนห้ามปรามของทุกคน "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาจับฉัน!" คุณภาคย์ประกาศก้อง "ฉันจะหนีไปให้ไกลที่สุด!" ขณะที่คุณภาคย์กำลังจะปีนออกไปนอกหน้าต่าง เจ้าหน้าที่ตำรวจก็บุกเข้ามาในห้องพอดี พวกเขาเห็นสถานการณ์จึงรีบเข้าควบคุมตัว "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งตะโกน คุณภาคย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยท่าทีที่ก้าวร้าว เขาพยายามจะขัดขืน แต่ก็ถูกควบคุมตัวไว้ได้อย่างรวดเร็ว "ปล่อยฉันนะ! พวกแกไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นใคร!" คุณภาคย์ตะเกียกตะกาย "คุณภาคย์… เรื่องมันจบแล้ว" ภูผากล่าวอย่างอ่อนแรง "ถึงเวลาที่คุณจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำแล้ว" คุณภาคย์หันมามองภูผา รินดา และนลินเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นและความพ่ายแพ้ ก่อนจะถูกนำตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง รินดาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น น้ำตาแห่งความโล่งใจ ความเสียใจ และความเจ็บปวดที่ผ่านมาไหลริน "พ่อ… พ่อคะ… ในที่สุด… ความจริงก็ปรากฏแล้ว" เธอพึมพำ นลินเข้ามากอดปลอบรินดาไว้แน่น ภูผายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน การต่อสู้ที่ยาวนานและเจ็บปวดกำลังจะสิ้นสุดลง "เราทำสำเร็จแล้ว" นลินกล่าวเสียงสั่นเครือ "พวกเรา… ปลอดภัยแล้ว" "ใช่… เราทำสำเร็จแล้ว" ภูผาตอบ พลางหันไปมองนาฬิกา "แต่เรายังต้องจัดการกับเรื่องที่เหลืออีกมาก" "เรื่องอะไรคะ" รินดาถามเมื่อสงบลงเล็กน้อย "เรื่องของบริษัท… เรื่องของผู้ถือหุ้น… และเรื่องการฟื้นฟูตระกูลของเรา" ภูผาอธิบาย "การจับกุมคุณภาคย์เป็นเพียงจุดเริ่มต้น… เรายังต้องทำงานหนักอีกมาก" "ฉันรู้ค่ะ" นลินกล่าว "แต่ตอนนี้… อย่างน้อยที่สุด… เราก็ได้เห็นความยุติธรรม" "ใช่… และเราจะทำทุกอย่างเพื่อให้ตระกูลของเรากลับมายืนหยัดได้อย่างแข็งแกร่งอีกครั้ง" ภูผากล่าวด้วยความมุ่งมั่น แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่ยังคงแตกกระจาย เป็นสัญญาณแห่งวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง วันที่เต็มไปด้วยความท้าทายใหม่ๆ แต่ก็เป็นวันที่เต็มไปด้วยความหวังและความเป็นไปได้