ร้านอาหารหรูตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกสูง มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืนได้อย่างงดงาม แสงไฟระยิบระยับจากอาคารต่างๆ ส่องประกายราวกับหมู่ดาวบนพื้นดิน รินดากับภูผากำลังนั่งรับประทานอาหารค่ำกันอยู่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความโรแมนติกและอบอุ่น "อาหารที่นี่อร่อยเหมือนเดิมเลยนะคะ" รินดากล่าว พลางชิมสเต็กเนื้อนุ่มตรงหน้า "ผมรู้ว่าคุณชอบที่นี่" ภูผายิ้ม "ผมเลยอยากพาคุณมาที่นี่ เพื่อฉลองให้กับความสำเร็จของเราในวันนี้" "ขอบคุณค่ะ" รินดาตอบ "ฉันรู้สึกดีมากๆ ที่ได้มาทานอาหารกับคุณแบบนี้" "ผมก็เหมือนกันครับ" ภูผากุมมือของเธอไว้ "ตั้งแต่เรื่องราวของคุณภาคย์จบลง ผมรู้สึกเหมือนได้ปลดล็อกบางอย่างในชีวิต" "ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ" รินดาพยักหน้า "ความจริงที่ถูกเปิดเผย ทำให้เราทุกคนสามารถเดินหน้าต่อไปได้อย่างเต็มที่" "แต่บางครั้ง… ผมก็อดคิดถึงอดีตไม่ได้" ภูผากล่าว "คิดถึงช่วงเวลาที่เราเคยมีเรื่องไม่เข้าใจกัน คิดถึงความเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้น" "ฉันเองก็เหมือนกันค่ะ" รินดาตอบ "ความทรงจำเหล่านั้น ถึงแม้จะเจ็บปวด แต่ก็เป็นบทเรียนที่มีค่า" "ใช่ครับ" ภูผาสบตาเธอ "บทเรียนที่ทำให้เราเห็นคุณค่าของกันและกันมากขึ้น ทำให้เราเติบโตขึ้น" "คุณเคยคิดไหมคะว่า… ถ้าเรื่องราวทั้งหมดไม่เกิดขึ้น เราจะมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร" รินดาถาม ภูผานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ผมคิดว่า… เราอาจจะไม่มีวันได้รู้จักกันจริงๆ ก็เป็นได้" เขากล่าว "บางที… โชคชะตาก็เล่นตลกกับเรา เพื่อให้เราได้พบเจอกับคนที่ใช่" "บางทีอาจจะใช่ค่ะ" รินดาเห็นด้วย "แต่ฉันก็ยังอดรู้สึกผิดไม่ได้ ที่เราเริ่มต้นกันด้วยความเข้าใจผิด" "ไม่มีใครผิดใครถูกหรอกครับ" ภูผาปลอบ "ในตอนนั้น เราต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง" "แต่คุณก็ยังเลือกที่จะเชื่อใจฉันในที่สุด" รินดานึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่เธอต้องเผชิญหน้ากับข้อกล่าวหาต่างๆ "ผมเห็นความจริงใจในดวงตาของคุณ" ภูผาตอบ "ผมเห็นความเข้มแข็งและความเด็ดเดี่ยวของคุณ ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องร้ายๆ" "ขอบคุณนะคะ" รินดาพูดด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง "คำพูดของคุณมีความหมายกับฉันมาก" ขณะที่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศและบทสนทนาอันลึกซึ้ง โทรศัพท์ของรินดาก็สั่นขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากนลิน "คุณนลินส่งข้อความมาค่ะ" รินดาบอกภูผา "เธอบอกว่า… เธอเพิ่งกลับจากทานอาหารกับคุณธาม และรู้สึกดีมากๆ" "นั่นเป็นข่าวดีจริงๆ" ภูผาอมยิ้ม "ผมดีใจที่นลินได้พบเจอคนดีๆ" "ฉันเองก็ดีใจค่ะ" รินดาตอบ "หลังจากที่เธอต้องผ่านเรื่องร้ายๆ มามากมาย เธอสมควรได้รับความสุข" "แล้วคุณล่ะครับ… มีความสุขไหม" ภูผาถาม พลางเลื่อนมือมาจับแก้มของเธอเบาๆ รินดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาฉายแววแห่งความสุขอย่างแท้จริง "มีความสุขมากๆ ค่ะ" เธอตอบ "ขอบคุณคุณนะคะ ที่ทำให้ฉันมีความสุข" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ภูผากระชับมือที่กุมอยู่ "คุณทำให้ชีวิตผมสมบูรณ์แบบ" ทั้งสองคนมองตากันด้วยความรักที่เต็มเปี่ยม บทสนทนาของพวกเขาดำเนินต่อไปด้วยเรื่องราวต่างๆ ทั้งเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว และเรื่องราวในครอบครัวที่กำลังจะเกิดขึ้น "ผมคิดว่า… เราควรจะให้คุณปู่ท่านย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ใหญ่กับเรานะครับ" ภูผาเสนอ "ฉันก็คิดเหมือนกันค่ะ" รินดาเห็นด้วย "ท่านจะได้อยู่ใกล้ๆ พวกเรา และเราก็จะได้ดูแลท่านอย่างเต็มที่" "ผมจะคุยกับท่านเรื่องนี้" ภูผากล่าว "ผมอยากให้ท่านได้พักผ่อนอย่างสบายใจ" "แล้วเรื่อง… การแต่งงานของเราล่ะคะ" รินดาเอ่ยถามอย่างเขินอาย ภูผายิ้มกว้าง "ผมก็รอให้คุณพร้อมอยู่เสมอนะครับ" เขากล่าว "เมื่อไหร่ที่คุณพร้อม… เราก็พร้อมจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" "ฉันพร้อมแล้วค่ะ" รินดาตอบเสียงหวาน "ฉันอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณอย่างเป็นทางการ" "ดีครับ" ภูผาดีใจ "ผมจะรีบเตรียมการทุกอย่างเลย" หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินทางกลับคฤหาสน์ใหญ่ด้วยกัน ระหว่างทาง รินดาก็ได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อของเธอให้ภูผาฟังอย่างละเอียด เธอเล่าถึงความทรงจำดีๆ ที่เคยมีร่วมกัน ความรักและความผูกพันที่พ่อมีให้เธอเสมอ "พ่อของฉันเป็นคนใจดีและเข้มแข็งมากค่ะ" รินดาเล่า "ท่านรักครอบครัวของเรามาก และเสียสละทุกอย่างเพื่อพวกเรา" "ผมเสียใจด้วยนะครับ ที่คุณต้องสูญเสียท่านไป" ภูผาจับมือเธอไว้แน่น "แต่ผมเชื่อว่า… ท่านจะภูมิใจในตัวคุณมาก ที่คุณสามารถผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆ มาได้" "ขอบคุณค่ะ" รินดาซบหน้าลงกับไหล่ของเขา "ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก ที่ได้เล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง" เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ใหญ่ รินดากับภูผาก็พบกับคุณปู่ที่กำลังนั่งรอพวกเขาอยู่ "กลับมาแล้วเหรอ" คุณปู่เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "นั่งก่อนสิ" "คุณปู่ครับ" ภูผาเข้าไปนั่งข้างๆ "ผมอยากจะปรึกษาเรื่องหนึ่งครับ" "เรื่องอะไรล่ะ" คุณปู่ถาม "ผมอยากจะขออนุญาตคุณปู่… แต่งงานกับคุณรินดาครับ" ภูผาเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง คุณปู่มองรินดา แล้วมองภูผา ใบหน้าของคุณปู่เต็มไปด้วยความสุข "ดีแล้วล่ะ" คุณปู่กล่าว "ฉันเห็นความรักที่พวกเธอมีให้กัน ฉันดีใจที่รินดาจะมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราอย่างเต็มตัว" รินดารู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ "ขอบคุณค่ะ คุณปู่" "หลังจากนี้… ฉันก็จะหมดห่วงเรื่องทุกอย่างแล้ว" คุณปู่กล่าว "ฉันจะมอบทุกอย่างให้กับพวกเธอสองคนจริงๆ" "เราจะดูแลทุกอย่างให้ดีที่สุดครับ" ภูผาให้คำมั่น คืนนั้น รินดานอนหลับไปอย่างมีความสุข เธอได้พบกับความรักที่มั่นคง ได้รับการยอมรับจากครอบครัว และมีอนาคตที่สดใสรออยู่เบื้องหน้า เธอรู้ว่าบทเรียนจากอดีตจะเป็นเครื่องเตือนใจให้เธอเข้มแข็งอยู่เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็พร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าอย่างมีความหวัง