"ฉันอยากให้งานแต่งงานของเราเป็นเหมือนการเริ่มต้นชีวิตคู่ที่แท้จริง" รินดากล่าว ขณะที่เธอกำลังนั่งอยู่กับภูผาบนโซฟาในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์หรูยามบ่ายแก่ๆ แสงแดดอ่อนๆ สาดลอดผ่านม่านลูกไม้บางเบา สร้างมิติให้กับบรรยากาศที่อบอุ่น "ไม่ใช่แค่การผูกมัดตามสัญญาอีกต่อไป" ภูผาเลื่อนมือมาโอบไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา "ผมเข้าใจครับ" เขาตอบ เสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "และผมก็อยากให้งานของเราเป็นแบบนั้นเหมือนกัน" "คุณนลินเขาไปทานข้าวกับคุณธามอีกแล้วนะคะ" รินดายกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นจิบ "ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะไปได้สวยเลยค่ะ" "เป็นเรื่องที่ดี" ภูผายิ้ม "ผมหวังว่าเธอจะมีความสุขจริงๆ" "ฉันก็หวังแบบนั้นค่ะ" รินดาตอบ "เธอผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน" "ใครบ้างล่ะครับที่ไม่ได้ผ่านอะไรมา" ภูผาพยักหน้าเห็นด้วย "แต่สิ่งสำคัญคือเราเรียนรู้จากมัน และก้าวต่อไปอย่างเข้มแข็ง" "จริงค่ะ" รินดาพยักหน้า "อย่างเรื่องของคุณภาคย์… ฉันยังคงรู้สึกเสียใจที่เขาต้องจบชีวิตลงแบบนั้น" "ผมก็เหมือนกัน" ภูผาถอนหายใจเบาๆ "ถึงแม้เขาจะทำเรื่องเลวร้ายมากมาย แต่สุดท้ายแล้ว… เขาก็เป็นส่วนหนึ่งของอดีตของเรา" "ตอนที่ฉันไปดูภาพวาดที่คุณภาคย์เคยส่งให้ฉันเมื่อหลายปีก่อน" รินดาเอ่ยขึ้น "ฉันรู้สึกแปลกๆ นะคะ" "แปลกอย่างไรครับ" ภูผาถาม สีหน้าของเขาแสดงความสงสัย "คือ… ฉันรู้สึกว่าในภาพวาดเหล่านั้น มันมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่" รินดาพยายามอธิบาย "ไม่ใช่แค่ความสวยงามของทิวทัศน์ แต่เหมือนเขากำลังสื่อสารอะไรบางอย่างผ่านพู่กัน" "คุณกำลังจะบอกว่า… เขาอาจจะกำลังขอความช่วยเหลือ หรือกำลังพยายามเตือนอะไรบางอย่างอยู่หรือเปล่าครับ" ภูผาขมวดคิ้ว "ไม่แน่ใจค่ะ" รินดาตอบ "แต่มันทำให้ฉันคิดถึงเรื่องราวในอดีตอีกครั้ง" "เรื่องราวของคุณภาคย์… มันซับซ้อนจริงๆ" ภูผากล่าว "แต่เราก็ได้บทสรุปที่ยุติธรรมแล้ว" "ใช่ค่ะ" รินดาเห็นด้วย "แต่ความทรงจำบางอย่างมันก็ยังคงอยู่" "ผมเข้าใจ" ภูผากุมมือเธอไว้แน่น "แต่ความทรงจำเหล่านั้น ไม่ควรมาฉุดรั้งเราไว้" "คุณพูดถูกค่ะ" รินดาตอบ "เราควรจะมองไปข้างหน้า" "คุณคิดถึงการย้ายเข้าบ้านใหม่ของเราไหมครับ" ภูผาถาม เปลี่ยนเรื่องสนทนา "คิดถึงค่ะ" รินดาตอบด้วยรอยยิ้ม "ฉันอยากให้บ้านของเราเป็นที่ที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุด" "แน่นอนครับ" ภูผายิ้ม "มันจะเป็นบ้านที่เราสร้างครอบครัวของเราขึ้นมา" "การที่เราได้ผ่านพ้นเรื่องราวต่างๆ มาได้… ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ค่ะ" รินดาเอ่ย "ขอบคุณที่คุณอยู่เคียงข้างฉันเสมอ" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ภูผาตอบ "คุณทำให้ชีวิตผมมีความหมาย" เสียงโทรศัพท์ของรินดาดังขึ้น เป็นสัญญาณเตือนว่ามีสายเข้า เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ใครโทรมาคะ" ภูผาถาม "ไม่ทราบค่ะ เป็นเบอร์แปลกๆ" รินดาตอบ พลางกดรับสาย "สวัสดีค่ะ" รินดากล่าว "สวัสดีค่ะ คุณรินดา" เสียงปลายสายเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง "ดิฉันชื่อปภาดาค่ะ" "คุณปภาดา… ขอโทษนะคะ ดิฉันนึกไม่ออกว่าเราเคยพบกัน" รินดากล่าวอย่างสุภาพ "เราไม่เคยพบกันค่ะ" ปภาดากล่าว "แต่ดิฉันรู้จักคุณดี" คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกประหลาดใจ "คุณรู้จักฉันได้อย่างไรคะ" "คุณคือคนที่เคยแต่งงานกับคุณภาคย์ใช่ไหมคะ" ปภาดาถาม เสียงของเธอแฝงไปด้วยความไม่พอใจบางอย่าง รินดาชะงักไปเล็กน้อย "ใช่ค่ะ… ดิฉันเคยเป็นภรรยาของคุณภาคย์" "ดิฉันคือน้องสาวต่างแม่ของคุณภาคย์ค่ะ" ปภาดาประกาศ "และดิฉันมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่อยากจะบอกคุณ" ภูผาซึ่งนั่งฟังอยู่ข้างๆ ยื่นมือมาจับมือของรินดาไว้เบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ "คุณอยากจะบอกเรื่องอะไรคะ" รินดาถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "เรื่องเกี่ยวกับพินัยกรรมของคุณภาคย์ค่ะ" ปภาดาตอบ "มีบางอย่างที่คุณภาคย์ทิ้งไว้ให้คุณ… ที่คุณอาจจะยังไม่รู้" คำว่า "พินัยกรรม" ทำให้รินดาใจเต้นแรง เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเรื่องราวจะย้อนกลับมาเกี่ยวกับคุณภาคย์อีกครั้ง "พินัยกรรมของคุณภาคย์… มันถูกจัดการไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ" "ตามกฎหมาย… ใช่ค่ะ" ปภาดากล่าว "แต่คุณภาคย์… เขาไม่ได้ทำตามกฎหมายทุกอย่างเสมอไป" "คุณกำลังจะบอกว่า… คุณภาคย์ได้ทิ้งอะไรบางอย่างไว้ให้ฉันต่างหาก?" รินดาถาม เสียงของเธอแฝงความสงสัย "ถูกต้องค่ะ" ปภาดายืนยัน "และมันเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ สำหรับคุณ" "แล้ว… คุณจะให้ฉันพบคุณได้ที่ไหนคะ" รินดาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ "พรุ่งนี้ค่ะ… ที่คาเฟ่ริมทะเลสาบตอนสิบโมงเช้า" ปภาดาตอบ "อย่ามาสายนะคะ" เมื่อสายวางไป รินดาก็หันมามองหน้าภูผาด้วยความกังวล "คุณภูผาคะ… นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" ภูผากระชับมือของเธอ "ไม่เป็นไรนะครับ" เขาปลอบ "ไม่ว่าเรื่องอะไร เราจะเผชิญหน้ากับมันด้วยกัน" "แต่… ถ้ามันเกี่ยวกับคุณภาคย์อีกครั้ง ฉันกลัวว่ามันจะกระทบกับความสัมพันธ์ของเรา" รินดาเอ่ย "ผมเชื่อใจคุณครับ" ภูผาสบตาเธอ "และผมเชื่อมั่นในความรักของเรา" "ขอบคุณนะคะ" รินดาซบหน้าลงกับไหล่ของเขา "ฉันรักคุณ" "ผมก็รักคุณครับ" ภูผาตอบ จุมพิตลงบนหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน "พรุ่งนี้… เราจะไปหาคุณปภาดาด้วยกัน"