รินรดาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หญิงสาวที่เดินลงมาจากรถคันหรูคันนั้น คือน้าสาวของเธอเอง น้าสาวที่เธอไม่เคยพบเจออีกเลยนับตั้งแต่วันที่เธอตัดสินใจรับข้อเสนอของภูผา “น้าอรุณี!” รินรดาตะโกนเรียกอย่างตกใจ อรุณีหันมามองด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนดีใจ “รินรดา! ลูก! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ทั้งสองคนโผเข้ากอดกันแน่น รินรดาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจควบคุม “น้าคะ… หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” “ใจเย็นๆ นะหลานรัก” อรุณีปลอบประโลม “เกิดอะไรขึ้น เล่าให้น้าฟังนะ” รินรดาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้น้าอรุณีฟัง ตั้งแต่การตัดสินใจแต่งงานกับภูผาด้วยเหตุผลทางการเงิน ไปจนถึงชีวิตที่ดูเหมือนจะดีขึ้น แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกว่างเปล่าอยู่ลึกๆ “แล้วเรื่องรูปถ่ายของคุณภูผา… ที่มีผู้หญิงคนอื่นน่ะค่ะ” รินรดาถาม “เขาบอกว่าเป็นคนที่เขารัก แต่… แล้วทำไม… ทำไมถึงเป็นน้าคะ” อรุณีหน้าซีดเผือด เธอถอนหายใจยาว “รินรดา… เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินกว่าที่หลานจะเข้าใจได้ในตอนนี้” “ซับซ้อนยังไงคะ น้า” รินรดาคะยั้นคะยอ “บอกหนูเถอะค่ะ หนูอยากรู้ความจริง” อรุณีมองหน้ารินรดาอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจพูด “จริงๆ แล้ว… ผู้หญิงในรูปถ่ายคนนั้น… คือแม่ของหลานเอง” รินรดาอึ้งไปชั่วขณะ “อะไรนะคะ! แม่เหรอคะ! เป็นไปไม่ได้!” “เป็นไปได้สิลูก” อรุณีกล่าว “คุณภูผา… เขาเคยคบกับแม่ของหลานมาก่อน” “ไม่จริง!” รินรดาปฏิเสธ “แม่ไม่เคยบอกหนูเรื่องนี้เลย” “เพราะแม่ไม่อยากให้หลานต้องมารับรู้เรื่องราวในอดีตของแม่” อรุณีอธิบาย “แม่กับคุณภูผา… ความสัมพันธ์ของพวกเขามีปัญหามาก” “ปัญหาอะไรคะ” รินรดาถาม “ตอนนั้นแม่กำลังตั้งท้องหลาน” อรุณีเล่า “แต่คุณภูผา… เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ” “ใครคะ” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เป็นลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่คนหนึ่ง” อรุณีตอบ “ถ้าแม่บอกชื่อไป หลานอาจจะตกใจ” “ใครคะน้า! บอกหนูมาเถอะ!” รินรดาคะยั้นคะยอ อรุณีหลับตาลงช้าๆ “ก็… ผู้หญิงที่แต่งงานกับคุณภูผา… คือ… คุณหนูอรุณี” รินรดาตาเบิกกว้าง “น้า… น้าเองเหรอคะ! เป็นไปไม่ได้! น้าหลอกหนู! น้ากำลังหลอกหนู!” “เปล่าจ้ะหลานรัก” อรุณีกล่าวเสียงเศร้า “เรื่องมันเป็นแบบนั้นจริงๆ” “แล้ว… แล้วทำไม… ทำไมแม่ถึงไม่บอกหนู” รินรดาถามด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “ทำไมแม่ถึงต้อง… ซ่อนเรื่องนี้ไว้” “เพราะแม่รู้ว่ามันจะทำให้หลานเจ็บปวด” อรุณีตอบ “และ… แม่ก็ไม่อยากให้หลานต้องมาพัวพันกับเรื่องราวของพวกเรา” “แล้ว… แล้วเรื่องที่น้ามาอยู่ที่นี่… น้ามาหาคุณภูผา… น้าก็… รู้เรื่องทุกอย่างใช่ไหมคะ” รินรดาถาม อรุณีพยักหน้า “ใช่จ้ะ” “แล้วทำไมน้าไม่บอกหนู! ทำไมปล่อยให้หนู… โง่อยู่แบบนี้!” รินรดาตะโกนเสียงดัง “น้า… น้าก็คิดว่าหลานมีความสุขดี” อรุณีอธิบาย “น้าไม่อยากทำลายชีวิตหลาน” “มีความสุขเหรอคะ! นี่เหรอคะความสุขของหนู!” รินดาหัวเราะทั้งน้ำตา “หนูถูกหลอก! ถูกหลอกมาตลอด!” “รินรดา… ฟังน้าก่อนนะ” อรุณีพยายามจะเข้าไปกอดรินรดา แต่รินรดาก็ผละออก “หนูไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น!” รินรดาพูด “หนูจะไป” “จะไปไหนจ๊ะ” อรุณีถาม “ไปให้พ้นจากที่นี่! ไปให้พ้นจากทุกคน!” รินรดาตะโกน “หนูไม่ต้องการอยู่ตรงนี้อีกต่อไป!” รินดาหันหลังวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ ทิ้งให้อรุณียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจ เธอไม่เคยคิดว่าความจริงในอดีต จะย้อนกลับมาทำร้ายหลานรักของเธอได้มากขนาดนี้