หลังจากวันนั้น รินดาก็เก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมาพบหน้าภูผาอีกเลย เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการร้องไห้และครุ่นคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่เพิ่งถูกเปิดเผย ความรู้สึกสับสน โกรธ เสียใจ และผิดหวัง ตีรวนอยู่ในหัวใจของเธอไม่หยุดหย่อน เธอไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับภูผาอย่างไร จะมองหน้าอรุณีอย่างไร และที่สำคัญที่สุด เธอจะอยู่กับความจริงที่ว่าตัวเองเป็นลูกของแม่ที่เคยถูกผู้ชายคนเดียวกับสามีในปัจจุบันหักอกได้อย่างไร อรุณีพยายามเข้ามาพูดคุยกับรินดาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ถูกรินดาปฏิเสธ รินดาไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับน้าสาว เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังจากคนที่เธอไว้ใจที่สุดในครอบครัว “น้าคะ… หนู… หนูยังทำใจไม่ได้” รินดาพูดเสียงสั่นเครือผ่านประตู “หนู… หนูต้องการเวลา” อรุณีถอนหายใจอย่างอ่อนแรง “น้าเข้าใจนะรินรดา” เธอตอบกลับ “แต่หลานจะขังตัวเองอยู่ในนี้ตลอดไปไม่ได้นะ” “หนูก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง” รินดาตอบกลับ “ทุกอย่างมัน… มันพังไปหมดแล้ว” ภูผาเองก็พยายามเข้ามาขอโทษรินดาหลายครั้ง แต่ก็ถูกเธอปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง รินดาปิดกั้นทุกช่องทางที่จะสื่อสารกับเขา เธอไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวใดๆ อีกแล้ว เธอรู้สึกว่าคำพูดของเขาไม่มีความหมายอีกต่อไป “รินรดา… ได้โปรด ออกมาคุยกันก่อน” ภูผาเคาะประตูห้องนอนของเธอ “ผมอยากจะอธิบายให้คุณฟัง” “ไม่ต้องค่ะ!” รินดาตะโกนกลับ “หนูไม่อยากฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว! คุณมันก็แค่คนโกหก! คนหลอกลวง!” “ผมขอโทษ” ภูผาพูดเสียงเบา “ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเสียใจ แต่… โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งนะ” “ไม่มีโอกาสอีกแล้วค่ะ!” รินดากล่าว “คุณมันก็เหมือนแม่ของหนู… เลือกทางเดินของตัวเอง โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนที่รัก! คุณมัน… เห็นแก่ตัว!” คำพูดของรินดาทำให้ภูผายืนนิ่งไปชั่วขณะ เขาเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก หลายวันผ่านไป รินดาก็ยังคงจมปลักอยู่กับความเศร้า เธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้ากับการต่อสู้กับตัวเอง เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถหนีความจริงไปตลอดชีวิตได้ วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีเทาครึ้มเหมือนสะท้อนอารมณ์ของเธอ เธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเบาๆ “รินรดา… ฉันเองนะ” เป็นเสียงของอรุณี “ฉันมีเรื่องจะคุยกับหลาน” รินดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตู “ค่ะน้า” เธอตอบรับเสียงแผ่ว อรุณีนั่งลงบนเตียงข้างๆ รินดา “หลานยังสบายดีนะ” เธอถาม “ก็… พอไหวค่ะ” รินดาตอบ “น้าเข้าใจนะว่าหลานกำลังเสียใจ” อรุณีกล่าว “แต่… น้าอยากให้หลานรู้ว่า… ความรักมันซับซ้อน บางครั้งเราก็ต้องเลือกในสิ่งที่ยากลำบาก” “แต่ทำไมต้องเป็นหนูคะ!” รินดาถาม “ทำไมหนูถึงต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่คนอื่นทำไว้!” “เพราะหลานคือลูกของแม่นะรินรดา” อรุณีตอบ “และคุณภูผา… เขาก็อยากจะดูแลหลานให้ดีที่สุด เขาอยากจะชดเชยในสิ่งที่เขาเคยทำพลาดกับแม่ของหลาน” “แต่หนู… หนูไม่ต้องการการชดเชยแบบนี้” รินดาพูดเสียงสั่น “หนูต้องการความจริงใจ หนูต้องการความรักที่บริสุทธิ์” “น้ารู้” อรุณีพยักหน้า “แต่บางครั้ง… ความรักที่แท้จริงก็อาจจะไม่ได้มาในรูปแบบที่เราคาดหวังเสมอไป” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง มองหน้ารินดาอย่างตั้งใจ “หลานคิดว่าไง… ถ้าหลานลองเปิดใจให้กับคุณภูผาอีกครั้ง? ลองฟังเขาดู… ลองให้โอกาสเขาอีกครั้ง” รินดาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร การให้อภัยภูผาเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหนื่อยกับการแบกรับความเจ็บปวดนี้ไว้เพียงลำพัง “หนู… หนูไม่รู้ค่ะน้า” รินดาตอบอย่างตรงไปตรงมา “หนู… หนูสับสนไปหมด” “ไม่เป็นไรนะหลานรัก” อรุณีปลอบ “ค่อยๆ คิดนะ น้าจะอยู่ตรงนี้เสมอ” วันเวลาผ่านไป รินดายังคงต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอต้องตัดสินใจว่าจะเดินหน้าต่อไปอย่างไร จะเลือกให้อภัยและลองสร้างความสัมพันธ์ใหม่กับภูผา หรือจะเลือกที่จะเดินจากไปและเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวคนเดียว ในเย็นวันหนึ่งขณะที่เธอนั่งอยู่ที่ระเบียง มองดูตะวันลับขอบฟ้า ภูผาก็เดินออกมานั่งข้างๆ เธออย่างเงียบๆ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นเพื่อน “คุณ… มาทำอะไรคะ” รินดาถามเสียงเบา “ผมนั่งเป็นเพื่อนคุณ” ภูผาตอบ “ผมรู้ว่าคุณกำลังลำบากใจ” รินดาเงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดมาก” ภูผากล่าวต่อ “ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณเจ็บปวด ผม… ผมยอมรับผิดทุกอย่าง” รินดามองไปที่ใบหน้าของภูผา เธอเห็นความเสียใจและความจริงใจในแววตาของเขา มันทำให้เธอรู้สึกอ่อนลงไปบ้าง “คุณ… เคยรักแม่ของหนูมากจริงๆ ใช่ไหมคะ” รินดาถาม ภูผาพยักหน้า “มาก” เขากล่าว “เธอคือความรักครั้งแรกของผม แต่… โชคชะตาเล่นตลกกับเรา” “แล้ว… ทำไมคุณถึงเลือกว่าจะแต่งงานกับน้าอรุณี” รินดาถามต่อ “ผมถูกบังคับ” ภูผาตอบ “ครอบครัวผมกำลังจะล้มละลาย ถ้าผมไม่แต่งงานกับลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่คนนั้น เราจะสูญเสียทุกอย่าง ผม… ผมไม่มีทางเลือกอื่น” “แต่คุณก็ปล่อยให้แม่ของหนูเข้าใจผิด” รินดากล่าว “ผมเสียใจ” ภูผาพูดเสียงแผ่ว “ผมพยายามติดต่อเธอหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่ง… ผมได้พบคุณ” “แล้วคุณก็… ใช้หนูเป็นเครื่องมือ” รินดาพูด “เปล่า” ภูผาปฏิเสธทันที “ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ผม… ผมเห็นคุณแล้ว ผมนึกถึงแม่ของคุณ ผมอยากจะดูแลคุณ ผมอยากจะปกป้องคุณ ผม… ผมรักคุณนะรินรดา” คำว่า ‘รัก’ จากปากของภูผาในครั้งนี้ ทำให้รินดารู้สึกแตกต่างออกไป มันไม่ใช่คำพูดที่หลุดออกมาจากความรู้สึกผิดหรือความต้องการที่จะชดเชย แต่มันเป็นคำพูดที่ออกมาจากหัวใจจริงๆ “หนู… หนูไม่รู้จะเชื่อคุณได้หรือเปล่า” รินดาพูดเสียงเบา “ผมรู้ว่ามันยาก” ภูผาตอบ “แต่ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ผมจะทำให้คุณรู้ว่าผมรักคุณจริงๆ” รินดามองเข้าไปในดวงตาของภูผา เธอเห็นความหวังและความจริงใจอยู่ในนั้น เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะลองเปิดใจอีกครั้ง เธอจะลองให้โอกาสกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีต แต่เธอก็เชื่อว่าความรักที่แท้จริงสามารถเยียวยาทุกสิ่งได้