หัวใจของภัทรพรเต้นระรัวราวกับกลองศึกดังอยู่ในอก เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมการแสดงออกทางสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่ภายในใจกลับร้อนรุ่มราวกับตกอยู่ในเปลวไฟ ธามมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาจนสัมผัสได้ถึงไอน้ำแข็งที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานนั้น สายตาของเขาเหมือนจะเจาะทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ ราวกับกำลังค้นหาความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ "ผมไม่แน่ใจว่าข้อมูลนั้นมาจากไหน" ธามย้ำคำเดิม เสียงของเขาเย็นเฉียบจนภัทรพรรู้สึกเสียวสันหลัง "แต่ผมกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่" ภัทรพรสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กำลังกระเจิดกระเจิง เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด เป็นจุดที่แผนการทั้งหมดของเธออาจจะพังทลายลงตรงหน้า หากเธอแสดงพิรุธแม้แต่น้อย "ดิฉัน… ดิฉันไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะคุณธาม" ภัทรพรแสร้งทำเป็นประหลาดใจ พยายามใช้เสียงที่อ่อนโยนและสับสนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ข้อมูลอะไรคะที่รั่วไหลออกไป ดิฉันไม่ทราบเรื่องนี้เลย" ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นการกระทำที่แสนจะธรรมดา แต่กลับทำให้ภัทรพรรู้สึกราวกับถูกจับผิด “คุณแน่ใจหรือ ภัทรพร” เขาถาม น้ำเสียงยังคงความเย็นชา “ข้อมูลเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ใหม่ของเรา ข้อมูลสำคัญที่ฝ่ายวิจัยและพัฒนาได้ทุ่มเทมานานหลายเดือน” “ไม่จริงนะคะคุณธาม!” ภัทรพรปฏิเสธเสียงดัง พยายามใส่อารมณ์ความตกใจลงไปให้มากที่สุด “ดิฉันไม่เคยคิดจะทำอะไรแบบนั้นแน่นอนค่ะ” “ผมไม่ได้กล่าวหาคุณ ภัทรพร” ธามตอบ แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสงสัย “ผมเพียงแค่กำลังบอกข้อเท็จจริงที่ผมได้รับทราบมาเท่านั้น” “แต่… แต่ถ้ามีข้อมูลรั่วไหลออกไปจริงๆ มันก็น่ากลัวมากเลยนะคะ” ภัทรพรเสแสร้งทำเป็นกังวล “เราต้องรีบตามหาคนที่ทำเรื่องนี้ให้ได้ค่ะ” ธามพยักหน้าช้าๆ “นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “ผมต้องการให้คุณช่วยผม” “ช่วยเรื่องอะไรคะ” ภัทรพรถามทันที เธอพร้อมที่จะตอบรับทุกคำขอ ขอเพียงให้มันสามารถเบี่ยงเบนความสงสัยไปจากตัวเธอได้ “ผมต้องการให้คุณช่วยสังเกตการณ์พนักงานในทีมของคุณ” ธามกล่าว “ใครก็ตามที่ดูผิดปกติ มีพฤติกรรมที่น่าสงสัย หรือมีท่าทีที่เปลี่ยนไป ขอให้คุณรีบแจ้งผมทันที” ภัทรพรเกือบจะหลุดยิ้มออกมา นี่เป็นโอกาสทองของเธอ เธอจะใช้สถานการณ์นี้ให้เป็นประโยชน์สูงสุด “ได้ค่ะคุณธาม ดิฉันจะจับตาดูทุกคนเป็นพิเศษเลยค่ะ” เธอตอบรับอย่างกระตือรือร้น “ดิฉันไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับบริษัทของเราเลยจริงๆ” “ผมก็หวังว่าคุณจะไม่ใช่คนแรกที่ผมต้องสงสัย” ธามพูดประโยคสุดท้ายออกมาเบาๆ แต่กลับดังสนั่นในโสตประสาทของภัทรพร ราวกับเป็นคำประกาศิตที่พร้อมจะพิพากษาเธอได้ทุกเมื่อ ภัทรพรพยายามยิ้มตอบ “ดิฉันไม่เคยคิดจะทำให้คุณธามผิดหวังเลยค่ะ” เธอกล่าว แล้วรีบขอตัวออกไปจากห้องทำงานของเขา ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง เธอก็รีบวิ่งไปยังห้องน้ำ ล็อคประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพิงประตู หอบหายใจอย่างแรง เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง “เกือบไปแล้ว… เกือบไปแล้วจริงๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ “ทำไมมันถึงได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้” ภาพของธามเมื่อครู่ยังคงติดตา ใบหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดและความไม่ไว้วางใจ มันทำให้เธอรู้สึกผิดอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ภาพรอยยิ้มของเขา แววตาที่เปี่ยมด้วยความหวังในวันที่เขาเชื่อมั่นในตัวเธอ มันเหมือนมีคมมีดกรีดแทงเข้ามาในหัวใจ “ฉันกำลังทำอะไรอยู่” ภัทรพรหลับตาลง พยายามข่มความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา “ฉันกำลังทำลายทุกอย่าง ทำลายความเชื่อใจของเขา เพียงเพื่อ… เพื่ออะไรกันแน่” เธอนึกถึงเหตุผลที่เข้ามาในชีวิตของธาม การแก้แค้น การเอาคืนจากครอบครัวที่เคยทำร้ายเธอ แต่ยิ่งเธอเดินลึกเข้าไปในแผนการนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปมากขึ้นเท่านั้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังถูกบดขยี้ด้วยความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่เธอไม่กล้าจะยอมรับ… ความรู้สึกที่เธอมีต่อธาม “ต้องหาทางแก้ไข ต้องหาทางแก้ไขให้ได้” เธอปลอบประโลมตัวเอง “ต้องทำให้เรื่องนี้มันจบลง โดยที่ไม่มีใครต้องเจ็บปวด” แต่คำพูดของธามที่ว่า "ผมกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่" ยังคงก้องอยู่ในหู มันเหมือนกับเงาที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ เธอรู้ดีว่ามันไม่ง่ายที่จะหลบเลี่ยงการตรวจสอบของเขา หากเขาตั้งใจจะค้นหาความจริงแล้วล่ะก็ ไม่มีอะไรที่จะสามารถปิดบังเขาได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ภัทรพรใช้ชีวิตอยู่กับความหวาดระแวงและความกดดัน เธอพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติมากที่สุด แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้ เธอสังเกตพฤติกรรมของพนักงานทุกคนในทีมอย่างละเอียดทุกฝีก้าว พยายามมองหาความผิดปกติใดๆ ที่อาจเกิดขึ้น แต่กลับไม่พบสิ่งใดที่น่าสงสัยเลย จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเก็บข้าวของเพื่อจะกลับบ้าน อรวรรณ เลขาสาวคนสนิทของธามก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้ามีพิรุธ “คุณภัทรพรคะ” อรวรรณเรียกเสียงเบา “ดิฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณเป็นการส่วนตัวค่ะ” ภัทรพรชะงัก “มีอะไรเหรอคะคุณอรวรรณ” อรวรรณกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูภัทรพร “เมื่อเช้านี้ ดิฉันแอบได้ยินคุณธามคุยโทรศัพท์ค่ะ” หัวใจของภัทรพรเต้นแรงขึ้นทันที “คุณธามคุยกับใครคะ” “ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่ที่คุณธามพูด… ดูเหมือนจะเกี่ยวกับเรื่องข้อมูลรั่วไหลนะคะ” อรวรรณตอบ “และที่สำคัญ… คุณธามพูดถึงชื่อใครบางคนค่ะ” ภัทรพรแทบกลั้นหายใจ “ใครคะคุณอรวรรณ” อรวรรณลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมาเบาๆ “คุณ… คุณนพดลค่ะ” ชื่อนั้นทำให้ภัทรพรแทบยืนไม่อยู่ นพดลคือหัวหน้าฝ่ายเทคนิค ผู้ที่เธอเคยไว้ใจให้ช่วยเรื่องแผนการร้ายของเธอ เขาคือคนที่เธอใช้เป็นเครื่องมือในการส่งข้อมูลที่บิดเบือนไปให้ธาม “คุณนพดลเหรอคะ” ภัทรพรแสร้งทำเป็นตกใจ “ทำไมเขาถึงเข้าไปเกี่ยวข้องได้คะ” “ดิฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ” อรวรรณตอบ “แต่คุณธามดูเครียดมากเลยค่ะ หลังจากวางสายไป” ภัทรพรพยักหน้าช้าๆ สมองของเธอเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ธามกำลังสงสัยในตัวนพดล นั่นหมายความว่าเขาอาจจะกำลังจะได้เบาะแสบางอย่างที่เชื่อมโยงไปถึงตัวเธอ “ขอบคุณมากนะคะคุณอรวรรณ” ภัทรพรกล่าว “เรื่องนี้สำคัญมาก ดิฉันจะลองไปคุยกับคุณนพดลดูค่ะ” “ค่ะคุณภัทรพร” อรวรรณพยักหน้า “ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” หลังจากอรวรรณเดินจากไป ภัทรพรก็รีบตรงไปยังโต๊ะทำงานของนพดล ทันทีที่เห็นเขา เธอก็รีบเข้าไปหาทันที “คุณนพดลคะ” ภัทรพรเรียกเสียงดัง “มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยค่ะ” นพดลเงยหน้าขึ้นมามอง “มีอะไรหรือครับคุณภัทรพร” “เมื่อเช้านี้ ดิฉันได้ยินมาว่าคุณธามกำลังสงสัยในตัวคุณเรื่องข้อมูลรั่วไหลค่ะ” ภัทรพรพูดตรงๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว ใบหน้าของนพดลซีดเผือดทันที “คุณ… คุณได้ยินมาจากไหนครับ” “เรื่องนั้นไม่สำคัญค่ะ” ภัทรพรเร่ง “สำคัญคือคุณต้องระวังตัวให้ดี คุณธามกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อย่างจริงจัง” นพดลมีท่าทีตื่นตระหนก “แล้ว… แล้วคุณภัทรพรล่ะครับ รู้เรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน” ภัทรพรสบตานพดลอย่างตรงไปตรงมา “ดิฉันรู้ทุกอย่างค่ะ”