เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงบ ธามเงยหน้าจากกองเอกสาร มองไปยังโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะ เขาเห็นเบอร์ของภัทรพรปรากฏขึ้นบนหน้าจอ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แล่นผ่านเข้ามาในใจ "สวัสดีครับ ภัทรพร" เขาตอบรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ค่ะคุณธาม" เสียงของภัทรพรฟังดูเคร่งเครียดผิดปกติ "ดิฉันมีเรื่องสำคัญจะเรียนให้คุณทราบค่ะ" ธามวางปากกาลง "มีอะไรหรือครับ" เขาถามอย่างสังเกตการณ์ "คุณดูไม่สบายใจ" "ค่ะ" ภัทรพรตอบรับ "ดิฉัน… เพิ่งจะได้ทราบข้อมูลบางอย่างที่สำคัญมากเกี่ยวกับเรื่องข้อมูลรั่วไหลค่ะ" ธามนั่งตัวตรงทันที "คุณทราบอะไรมา" เขาถาม เสียงของเขาเย็นลงกว่าเดิม "คือ… มันค่อนข้างซับซ้อนค่ะคุณธาม" ภัทรพรอธิบาย "แต่เรื่องทั้งหมด… มันเริ่มต้นจากความผิดพลาดในอดีตของพนักงานคนหนึ่งในทีมของดิฉันค่ะ" "ใคร" ธามถามสั้นๆ ภัทรพรสูดหายใจลึก "คุณนพดลค่ะ" ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะ ธามกำลังประมวลผลข้อมูลนี้ เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นนพดล "คุณนพดล?" ธามเอ่ยชื่อนั้นซ้ำ "คุณแน่ใจหรือ" "ดิฉันแน่ใจค่ะ" ภัทรพรตอบ "เขาถูกข่มขู่ในเรื่องส่วนตัวบางอย่างค่ะ และถูกบีบให้ต้องแอบติดตั้งโปรแกรมบางอย่างเพื่อดักจับข้อมูลในระบบของเรา" "ถูกข่มขู่?" ธามถามต่อ "โดยใคร" "เขาไม่ทราบตัวตนที่แน่ชัดค่ะ" ภัทรพรโกหก "แต่คนที่ข่มขู่เขา บอกว่าจะแฉเรื่องในอดีตของเขา ถ้าเขาไม่ยอมทำตาม" "เรื่องในอดีต?" ธามถาม น้ำเสียงเริ่มบ่งบอกถึงความสงสัยในตัวภัทรพรอีกครั้ง "แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ภัทรพร" ภัทรพรชะงัก เธอรู้ว่านี่คือจุดสำคัญ เธอต้องหาคำตอบที่สมเหตุสมผลที่สุด "คือ… คุณนพดลเพิ่งจะมาสารภาพกับดิฉันเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ" เธอแสร้งทำเป็นรู้สึกผิด "ดิฉันพยายามจะหาทางแก้ไขให้เร็วที่สุดค่ะ" "เขาบอกคุณเองเลยเหรอ" ธามถาม น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย "โดยไม่มีการบีบบังคับใดๆ จากคุณ" "ค่ะคุณธาม" ภัทรพรตอบอย่างหนักแน่น "ดิฉันไม่เคยคิดจะบีบบังคับใครทั้งนั้น ดิฉันเพียงแต่… เมื่อทราบความจริงแล้ว ดิฉันก็ต้องรีบแจ้งให้คุณทราบค่ะ" ธามเงียบไปอีกครั้ง เขาคาดไม่ถึงว่าภัทรพรจะพาความจริงมาหาเขาด้วยตัวเอง แม้ว่าจะมีเงื่อนงำบางอย่างที่ทำให้เขายังคงระแวงอยู่ก็ตาม "ผมขอให้คุณรวบรวมหลักฐานทั้งหมดที่คุณมีเกี่ยวกับเรื่องนี้" ธามสั่งการ "รวมถึงข้อมูลที่นพดลให้มา และที่สำคัญ… ผมต้องการให้คุณมาพบผมที่ห้องทำงานตอนนี้" "ค่ะคุณธาม" ภัทรพรตอบรับ เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาแห่งการเผชิญหน้า เมื่อภัทรพรมาถึงห้องทำงานของธาม เขากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์เบื้องล่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นภัทรพรเข้ามา เขาก็หันกลับมา "นั่งลงสิ ภัทรพร" ธามผายมือเชิญ "คุณได้รวบรวมหลักฐานทั้งหมดมาแล้วใช่ไหม" ภัทรพรวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน "ค่ะคุณธาม" เธอตอบ "นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่คุณนพดลให้มา รวมถึงบันทึกการสนทนาของเราเมื่อสักครู่ค่ะ" ธามเปิดแฟ้มออก เขาใช้เวลาอ่านอย่างละเอียด สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "นพดลบอกว่าเขาถูกข่มขู่" ธามกล่าว "แต่เขาไม่รู้ตัวตนของคนที่ข่มขู่เขา" "ค่ะ" ภัทรพรตอบ "เขาบอกว่าคนที่ข่มขู่เขาติดต่อมาผ่านช่องทางออนไลน์ และปิดบังตัวตนตลอดเวลา" ธามเลื่อนสายตามามองภัทรพร "แล้วคุณล่ะ ภัทรพร" เขาถาม "คุณมีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมไหม" ภัทรพรสูดหายใจลึก "คุณธามคะ" เธอเริ่มต้น "ดิฉัน… ดิฉันต้องยอมรับความจริงบางอย่างกับคุณค่ะ" ธามมองเธอด้วยความคาดหวัง "ว่ามาสิ" "เรื่องที่ดิฉันเข้ามาทำงานที่นี่" ภัทรพรพูดต่อ "ไม่ใช่เพราะความตั้งใจที่จะพัฒนาบริษัทของเราเพียงอย่างเดียวค่ะ" ธามนิ่งฟัง เขาไม่ขัดจังหวะ ปล่อยให้ภัทรพรพูดทุกอย่างที่เธอต้องการจะพูด "ดิฉัน… ดิฉันมีเรื่องที่ต้องสะสางกับครอบครัวบางครอบครัวค่ะ" ภัทรพรกล่าว "ครอบครัวที่เคยทำร้ายครอบครัวของดิฉันในอดีต และดิฉันเชื่อว่าครอบครัวนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณธามในทางธุรกิจ" ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณหมายถึงใคร" "ดิฉัน… ดิฉันไม่อยากจะเอ่ยชื่อค่ะ" ภัทรพรตอบ "แต่เป้าหมายของดิฉันคือการทำให้พวกเขาล่มสลายค่ะ" "และคุณคิดว่าการปล่อยข้อมูลให้กับคู่แข่ง จะทำให้พวกเขาเสียหายได้อย่างไร" ธามถาม เสียงของเขาเย็นชาลงอีกครั้ง "ตอนแรกดิฉันคิดว่า… ถ้าบริษัทของเราเสียเปรียบ คู่แข่งก็จะเข้ามากดดันครอบครัวนั้นได้ค่ะ" ภัทรพรสารภาพ "แต่… ดิฉันคิดผิดไปค่ะ" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของภัทรพร "ยิ่งเวลาผ่านไป ดิฉันยิ่งเห็นว่าแผนการของดิฉันมันเลวร้ายแค่ไหน ดิฉันเห็นความเชื่อใจในสายตาของคุณธาม และมันทำให้ดิฉันรู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส" "แล้วเรื่องที่นพดลถูกข่มขู่ล่ะ" ธามถาม "มันเกี่ยวข้องกับแผนการของคุณใช่ไหม" ภัทรพรส่ายหน้า "ไม่ค่ะคุณธาม เรื่องนั้นดิฉันไม่ทราบมาก่อนจริงๆ ค่ะ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาธาม "แต่เมื่อดิฉันรู้เรื่องนี้ ดิฉันก็ตระหนักได้ว่า ดิฉันกำลังเดินผิดทางอย่างมาก" "คุณกำลังจะบอกว่า คุณไม่ได้เป็นคนบงการเรื่องนี้ทั้งหมด" ธามถาม "แต่คุณก็มีส่วนรู้เห็นในการปล่อยข้อมูลบางส่วน" "ค่ะคุณธาม" ภัทรพรยอมรับ "ดิฉันขอโทษค่ะ" ธามมองภัทรพรอยู่นาน ราวกับกำลังประเมินความจริงใจของเธอ "ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้คืออะไรกันแน่ ภัทรพร" ธามกล่าวในที่สุด "ผมไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคุณทั้งหมด หรือควรจะระแวงคุณต่อไป" "ดิฉันเข้าใจค่ะ" ภัทรพรตอบ "ดิฉันทำผิดไปจริงๆ" "คุณอาจจะทำผิด" ธามพูดต่อ "แต่การที่คุณยอมรับความจริง และกล้าที่จะมาบอกผมในวันนี้ มันเป็นสิ่งที่ดี" เขาถอนหายใจยาว "ผมจะให้ทีมรักษาความปลอดภัยตรวจสอบเรื่องการข่มขู่ของนพดล และจะตรวจสอบข้อมูลที่รั่วไหลออกไปอย่างละเอียด" "แล้ว… แล้วดิฉันล่ะคะ" ภัทรพรถามเสียงแผ่วเบา "คุณธามจะทำอย่างไรกับดิฉัน" ธามมองเข้าไปในดวงตาของภัทรพรอย่างลึกซึ้ง "ผมยังไม่รู้ ภัทรพร" เขาตอบ "แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ ก็คือ… ผมไม่สามารถเชื่อใจใครได้อีกต่อไปแล้ว" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ามาในหัวใจของภัทรพรอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเธอได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว การแก้แค้นของเธออาจจะไม่ได้ผลตามที่เธอต้องการ แต่สิ่งที่แน่นอนคือ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธาม ได้พังทลายลงไปแล้วเช่นกัน