ธามนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาของเขามองตรงไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหน้า แม้ว่าภัทรพรจะพยายามอธิบายอย่างมีเหตุผล และนำเสนอหลักฐานที่รวบรวมมาได้ แต่ความสงสัยบางอย่างในตัวเธอยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา “คุณแน่ใจนะ ภัทรพร ว่าคุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย” เขาถาม เสียงของเขาเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความพยายามที่จะเชื่อ ภัทรพรสูดหายใจลึก “ดิฉันขอยืนยันค่ะคุณธาม ดิฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปล่อยข้อมูลรั่วไหลแม้แต่น้อย” เธอพูดเสียงหนักแน่น “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เป็นความผิดพลาดของคุณนพดลที่ถูกใครบางคนชักจูง” “ชักจูง?” ธามเลิกคิ้ว “ใครกันที่สามารถชักจูงพนักงานระดับของคุณนพดลได้” “เขา… เขาบอกว่าถูกข่มขู่ครับ” ภัทรพรเลือกที่จะบอกความจริงในส่วนที่เกี่ยวกับนพดล “เขาถูกข่มขู่ด้วยเรื่องส่วนตัวในอดีต และถูกบังคับให้ติดตั้งโปรแกรมบางอย่างเพื่อดักข้อมูล” “เรื่องในอดีตของคุณนพดล?” ธามถามอย่างสังเกตการณ์ “แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ภัทรพร คุณได้พบกับเขาโดยบังเอิญ หรือว่าคุณเรียกเขามาพบ” ภัทรพรชะงักไปเล็กน้อย เธอรู้ว่านี่คือจุดที่ธามกำลังจะจับผิด “คือ… ดิฉันสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในระบบค่ะ จึงได้เรียกคุณนพดลเข้ามาสอบถาม และเขาก็ยอมสารภาพทุกอย่างกับดิฉันค่ะ” เธอพยายามเลี่ยงที่จะบอกว่าเธอเป็นคนเริ่มต้นแผนการทั้งหมด “ดิฉันไม่ได้บังคับ หรือข่มขู่เขาใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ” “คุณภัทรพร” ธามพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเริ่มแสดงความไม่พอใจ “คุณแน่ใจหรือว่าคุณกำลังบอกความจริงทั้งหมดกับผม” “ค่ะคุณธาม” ภัทรพรตอบอย่างมั่นคง “ดิฉันทราบดีว่าความผิดพลาดในครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อความเชื่อใจที่คุณมีให้ดิฉัน แต่ดิฉันต้องการให้คุณรู้ว่า ดิฉันกำลังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะแก้ไขสถานการณ์นี้” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “ดิฉันเชื่อว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่ต้องการข้อมูลบริษัทของเรา แต่เขาอาจจะมีแผนการที่ใหญ่กว่านั้น” “แผนการที่ใหญ่กว่านั้น?” ธามถาม “หมายความว่าอย่างไร” “คือ… คุณนพดลบอกว่าคนที่ข่มขู่เขา ต้องการรู้ความเคลื่อนไหวของคุณธามครับ” ภัทรพรกลั้นใจพูด “เขาต้องการรู้ว่าคุณกำลังวางแผนอะไรอยู่” คำพูดของภัทรพรทำให้ธามขมวดคิ้วแน่น เขาเพิ่งจะเริ่มเปิดใจให้กับเธอ แต่กลับมีเรื่องวุ่นวายเข้ามาแทรกแซงอีกครั้ง “คุณแน่ใจหรือว่านพดลไม่ได้โกหกคุณ” “ดิฉันเชื่อเขาค่ะ” ภัทรพรตอบ “เขาดูเหมือนจะเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ และเขาเองก็อยากจะชดเชยความผิด” “ชดเชยความผิด?” ธามย้ำคำ “แล้วคุณจะให้เขาชดเชยอย่างไร” “ดิฉันกำลังจะให้เขาช่วยตรวจสอบความปลอดภัยของระบบทั้งหมดอีกครั้งค่ะ” ภัทรพรกล่าว “และเราจะร่วมมือกันหาเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” ธามเงียบไปครู่หนึ่ง เขาประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ เขาไม่แน่ใจว่าจะเชื่อภัทรพรได้ทั้งหมดหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงเลือกที่จะนำความจริงมาบอกเขา แทนที่จะปกปิดไว้ “ผมจะให้ทีมรักษาความปลอดภัยของเราเข้ามาตรวจสอบระบบอีกครั้ง” ธามกล่าว “และผมจะให้คุณรวบรวมหลักฐานทั้งหมดที่คุณมีเกี่ยวกับเรื่องนี้มาให้ผม” “ค่ะคุณธาม” ภัทรพรตอบรับอย่างโล่งอก “ดิฉันจะรีบดำเนินการให้ทันทีค่ะ” “และภัทรพร” ธามเรียกชื่อเธออีกครั้ง “ผมหวังว่านี่จะไม่ใช่แผนซ้อนกลอะไรของคุณอีก” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจภัทรพร เธอรู้ว่าเธอได้สร้างรอยร้าวที่ลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ “ดิฉันเข้าใจค่ะคุณธาม” เธอตอบเสียงแผ่วเบา “ดิฉันจะพยายามพิสูจน์ตัวเองให้คุณเห็น” เมื่อวางสายจากธาม ภัทรพรก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก การโกหกครั้งนี้อาจจะทำให้เธอรอดพ้นจากสถานการณ์ปัจจุบันไปได้ แต่ในระยะยาว มันอาจจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอสร้างมากับธาม “ได้เวลาเผชิญหน้ากับความจริงแล้วสินะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงเคาะที่นุ่มนวลกว่าเดิม ภัทรพรเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นนพดลที่ยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับเอกสารกองใหญ่วางอยู่บนมือ “ผมรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับระบบความปลอดภัยทั้งหมดมาแล้วครับ” นพดลกล่าว “รวมถึงบันทึกการเข้าถึงที่น่าสงสัยทั้งหมด” ภัทรพรพยักหน้า “ดีมาก” เธอรับเอกสารมา “ตอนนี้เราต้องพยายามหาความเชื่อมโยงบางอย่างให้ได้” ทั้งสองคนก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขะมักเขม้น ภัทรพรพยายามรวบรวมสติและสมาธิ เพื่อหาทางแก้ไขวิกฤตการณ์นี้ให้ได้ เธอรู้ว่าการกระทำของเธอในวันนี้ จะเป็นตัวตัดสินอนาคตของเธอ และความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธาม “คุณนพดล” ภัทรพรพูดขึ้นมาขณะที่กำลังไล่ดูข้อมูล “คุณจำอะไรเกี่ยวกับช่องทางการติดต่อของคนคนนั้นได้อีกบ้างไหม” นพดลครุ่นคิด “ผม… ผมจำได้ว่าเขาเคยใช้ชื่อผู้ใช้งานบางอย่างที่ดูแปลกๆ ครับ เป็นชื่อที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน” “ชื่ออะไร” “ผม… ผมไม่แน่ใจว่าใช่ ‘เงาไร้เสียง’ หรือเปล่าครับ” นพดลกล่าว “ผมจำไม่ค่อยได้แน่ชัดนัก เพราะตอนนั้นผมตกใจมาก” “เงาไร้เสียง…” ภัทรพรทวนคำชื่อนั้นอย่างช้าๆ ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด ราวกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน “ผมขอโทษครับ ผมพยายามนึกแล้ว แต่นึกไม่ออกจริงๆ” นพดลกล่าว “ไม่เป็นไร” ภัทรพรพูด “ข้อมูลนี้อาจจะช่วยอะไรได้บ้าง” เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้เริ่มจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ และมีบางอย่างที่เธอไม่สามารถมองข้ามไปได้