“หุบปากซะ!” แพรวพรรณตะโกนกลับ “ฉันรู้ว่าเธอเข้ามาใกล้ชิดคุณธามเพื่ออะไร เธอต้องการผลประโยชน์! และฉันก็จะไม่ยอมให้เธอทำลายแผนการของฉันเด็ดขาด” แพรวพรรณในวิดีโอแค่นหัวเราะ “เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอแอบแฮกข้อมูลของฉันไปมากแค่ไหน ยัยเด็กน้อย” ภัทรพรยืนนิ่ง อึ้งกับคำพูดของแพรวพรรณ “คุณ… คุณพูดเรื่องอะไร ดิฉันไม่เคยแฮกข้อมูลของคุณ!” “อย่ามาโกหก!” แพรวพรรณตวาด “ฉันรู้ว่าเธอเข้ามาทำอะไรที่นี่ เธอเข้ามาเพื่อล้วงข้อมูลบริษัทของฉัน และใช้มันมาทำลายฉัน! แผนการทั้งหมดของเธอ ฉันรู้ดี!” นพดลที่ยืนอยู่ข้างๆ ภัทรพร หน้าซีดเผือด “คุณแพรวพรรณ… คือ… ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจ” “เงียบไปเลย นพดล!” แพรวพรรณหันไปตวาดใส่นพดล “แกมันก็แค่เครื่องมือของฉัน! แกมันอ่อนแอเกินกว่าที่จะทำอะไรด้วยตัวเองได้!” ภัทรพรสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “คุณแพรวพรรณ ถ้าคุณคิดว่าฉันเข้ามาเพื่อล้วงข้อมูลบริษัทของคุณ คุณคิดผิดแล้ว! ที่ฉันเข้ามาที่นี่ เพราะฉันต้องการแก้แค้นคุณต่างหาก!” “แก้แค้น?” แพรวพรรณหัวเราะเยาะ “แก้แค้นเรื่องอะไร? ยัยเด็กกำพร้าอย่างเธอ จะมีอะไรมาแก้แค้นฉันได้!” “เรื่องพ่อกับแม่ของฉัน!” ภัทรพรตะโกนเสียงสั่น “คุณทำลายชีวิตของพวกเขา คุณทำให้พวกเขาล้มละลาย คุณทำให้พวกเขาต้องฆ่าตัวตาย!” ภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เริ่มกระตุก แพรวพรรณดูเหมือนจะตกใจกับคำพูดของภัทรพร “เธอ… เธอกล้าดียังไงมาพูดเรื่องนั้น!” “เพราะมันคือความจริง!” ภัทรพรชี้หน้าจอ “คุณพรากทุกอย่างไปจากฉัน คุณทำให้ฉันต้องเติบโตมาอย่างยากลำบาก! และวันนี้ ฉันจะทำให้คุณได้รับผลกรรมที่ทำไว้!” “เหลวไหล!” แพรวพรรณตะคอก “พ่อแม่ของเธอเป็นคนล้มเหลวเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน!” “ไม่จริง!” ภัทรพรเสียงดังขึ้น “คุณบงการทุกอย่าง คุณหลอกใช้พวกท่าน คุณทำให้ธุรกิจของพวกท่านล่มสลาย! คุณมันปีศาจร้าย!” “แกมันก็แค่เด็กที่ถูกความแค้นครอบงำ!” แพรวพรรณพูดเสียงเยือกเย็น “เธอคิดว่าเธอจะทำอะไรฉันได้? ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าใครคือคนที่แข็งแกร่งกว่า!” ทันใดนั้น สัญญาณวิดีโอก็ขาดหายไป หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับกลายเป็นสีดำสนิท ภัทรพรยืนหอบหายใจ นพดลยังคงยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ “คุณแพรวพรรณ… เธอ… เธอเป็นคนทำทั้งหมดจริงๆ เหรอคะ” นพดลถามเสียงแผ่วเบา ภัทรพรหันไปมองนพดล ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและมุ่งมั่น “ใช่ค่ะคุณนพดล เขาเป็นคนบงการทุกอย่าง เขาใช้คุณเป็นเครื่องมือ” เธอหยุดเล็กน้อย “แต่ตอนนี้ เราต้องหาวิธีหยุดเขาให้ได้” “แล้ว… แล้วเราจะทำยังไงครับ” นพดลถามด้วยความหวาดกลัว “คุณนพดลคะ” ภัทรพรพูดเสียงหนักแน่น “คุณต้องบอกความจริงทั้งหมดกับคุณธาม” นพดลหน้าซีดลงไปอีก “ผม… ผมกลัวครับ คุณแพรวพรรณข่มขู่ผมไว้” “ดิฉันเข้าใจค่ะ” ภัทรพรพยักหน้า “แต่ตอนนี้ เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ความปลอดภัยของคุณและความปลอดภัยของบริษัทสำคัญที่สุด” เธอหยิบแผ่นซีดีที่ได้มาจากนพดล “คุณนพดลคะ ถ้าคุณไม่กล้าเผชิญหน้ากับคุณธาม ดิฉันจะไปเองค่ะ” ภัทรพรหยิบเอกสารทั้งหมดที่รวบรวมได้ขึ้นมา เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับธามในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาคงจะเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ไว้วางใจเธอ แต่เธอต้องทำเพื่อพิสูจน์ตัวเอง และเพื่อปกป้องธามจากแผนการร้ายของแพรวพรรณ “คุณภัทรพรคะ” นพดลร้องเรียก “ผม… ผมจะไปด้วยครับ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียว” ภัทรพรหันไปมองนพดล เธอเห็นความตั้งใจจริงในแววตาของเขา “ขอบคุณค่ะคุณนพดล” ทั้งสองคนออกจากห้องทำงานของภัทรพร มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของธามที่อยู่ชั้นบนสุดของอาคาร บรรยากาศภายในบริษัทเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ พนักงานบางส่วนเริ่มซุบซิบถึงข่าวลือที่แพร่ออกไปเกี่ยวกับความปลอดภัยของข้อมูลบริษัท ภัทรพรสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เธอ แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ เธอมีเป้าหมายที่ชัดเจนกว่านั้น เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานของธาม ภัทรพรสูดหายใจลึกอีกครั้ง เธอได้ยินเสียงการสนทนาจากภายในห้อง เป็นเสียงของธามที่กำลังพูดโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันร้ายแรง… แน่นอน ผมจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด… ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ปล่อยให้ใครทำอะไรบริษัทของผมได้เด็ดขาด” ภัทรพรรอจนธามวางสาย เธอเคาะประตูเบาๆ “เข้ามา” เสียงของธามดังขึ้น ภัทรพรผลักประตูเข้าไป ธามเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าและอึดอัด “มีอะไรอีก ภัทรพร” น้ำเสียงของเขาไม่มีอารมณ์ใดๆ “คุณธามคะ” ภัทรพรพูดเสียงหนักแน่น “ดิฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องเรียนให้คุณทราบ”