แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของธาม ขับไล่ความมืดมิดและความอึดอัดที่ปกคลุมมาตลอดทั้งคืน ภัทรพรนั่งอยู่ตรงข้ามกับธาม ใบหน้าของเธอฉายแววแน่วแน่ ในขณะที่ธามยังคงใช้เวลาประมวลผลกับเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้ “ผมยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณนพดลจะวางแผนซับซ้อนขนาดนี้” ธามกล่าว พลางมองไปยังนพดลที่นั่งอยู่ข้างๆ ภัทรพร “แล้วคุณเองก็ต้องแบกรับความกดดันมหาศาลมาตลอด” “ผมขอโทษครับคุณธาม” นพดลกล่าวเสียงเบา “ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำไปมันดูเหมือนเป็นการทรยศ แต่ผมเห็นความร้ายกาจของแพรวพรรณมาตลอด ผมจึงต้องหาวิธีที่จะหยุดเธอ และผมก็เชื่อใจคุณภัทรพรว่าเธอจะสามารถช่วยผมได้” “แล้วทำไมคุณไม่บอกผมตรงๆ ตั้งแต่แรก” ธามถาม “ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณอาจจะเข้าข้างแพรวพรรณ” นพดลตอบ “เพราะคุณสองคนมีความสัมพันธ์กันมานาน คุณธามอาจจะมองข้ามความผิดของเธอไป” “ผมไม่เคยคิดว่าผมจะทำแบบนั้น” ธามพูดเสียงหนักแน่น “แต่ผมก็เข้าใจว่าทำไมคุณถึงเลือกที่จะไม่บอกผม” ภัทรพรเอื้อมมือไปแตะแขนของธามเบาๆ “ตอนนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ดิฉันก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างคุณค่ะ” ธามหันมามองภัทรพร รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ผมก็เหมือนกัน” “แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ” ภัทรพรถาม “เราต้องรวบรวมหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับแพรวพรรณให้ได้มากที่สุด” ธามกล่าว “คุณนพดล พอจะบอกได้ไหมว่าคุณมีหลักฐานอะไรอีกบ้าง” “ผมมีเอกสารบางส่วนที่แสดงให้เห็นว่า แพรวพรรณมีการโอนเงินจำนวนมากไปยังบัญชีนอกประเทศในช่วงเวลาที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่ครับ” นพดลกล่าว “ผมคิดว่าเธออาจจะกำลังเตรียมตัวที่จะหลบหนี” “บัญชีนอกประเทศ” ธามพึมพำ “น่าสนใจ” “นอกจากนี้ ผมยังมีบันทึกเสียงการสนทนาของแพรวพรรณกับใครบางคน” นพดลกล่าวต่อ “ผมแอบบันทึกไว้เมื่อไม่นานมานี้ เธอพูดถึงแผนการที่จะทำลายคุณธามและบริษัทของเราอย่างชัดเจน” “จริงเหรอ” ธามตาโต “นั่นเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญเลยนะ” “ผมรู้ครับ” นพดลพยักหน้า “ผมจะรีบนำเอกสารและบันทึกเสียงทั้งหมดให้คุณธามทันที” “ดีมาก” ธามกล่าว “ส่วนคุณภัทรพร ผมอยากให้คุณลองติดต่อคุณพ่อของคุณอีกครั้ง ขอให้ท่านช่วยตรวจสอบเอกสารเก่าๆ ของท่านเกี่ยวกับแพรวพรรณให้ละเอียดที่สุด” “ได้ค่ะ” ภัทรพรตอบ “ดิฉันจะรีบดำเนินการทันที” “และผมก็จะลองติดต่อทนายความของเรา” ธามกล่าว “เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับการดำเนินคดีกับแพรวพรรณ” “คุณธามคะ” ภัทรพรเอ่ยขึ้น “ดิฉันอยากจะขอให้คุณธามทำบางอย่าง เพื่อให้แพรวพรรณได้รับบทลงโทษที่สาสม” ธามมองภัทรพร “คุณต้องการให้ผมทำอะไร” “ดิฉันอยากให้คุณธามให้โอกาสแพรวพรรณได้สารภาพผิดด้วยตัวเองค่ะ” ภัทรพรกล่าว “ถ้าเธอได้เผชิญหน้ากับหลักฐานทั้งหมด และรู้ว่าเรามีข้อมูลอะไรบ้าง เผื่อว่าเธอจะรู้สึกสำนึกผิดและยอมรับความผิดของเธอ” ธามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผมว่าความคิดของคุณน่าสนใจนะ ภัทรพร” เขาพยักหน้า “เราจะลองทำตามนั้นดู” “แต่เราต้องระวังตัวด้วยนะคะ” ภัทรพรเตือน “แพรวพรรณเป็นคนอันตราย เธออาจจะหาทางแก้แค้นเราได้” “ผมรู้” ธามตอบ “เราจะเตรียมการรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด” ในขณะที่พวกเขากำลังวางแผนเพื่อจัดการกับแพรวพรรณนั้นเอง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยความประหลาดใจ “ใครโทรมาแต่เช้า” เขาพึมพำ ก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหลครับ” ธามกล่าว ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาอย่างแห้งผาก “ธาม” ธามนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาจำเสียงนี้ได้ดี มันคือเสียงของแพรวพรรณ “แพรวพรรณ” ธามเอ่ยชื่อเธออย่างแผ่วเบา “เธอโทรมาหาผมทำไม” “ฉันอยากจะคุยกับเธอ” เสียงของแพรวพรรณสั่นเครือ “ฉันอยากจะบอกความจริงทั้งหมด” ธามหันไปมองภัทรพรและนพดล ทั้งสองคนพยักหน้าให้เขาอย่างให้กำลังใจ “ได้” ธามตอบ “มาคุยกันที่บริษัทตอนสิบโมงเช้า” “ขอบคุณนะ ธาม” แพรวพรรณกล่าว ก่อนจะวางสายไป ธามวางโทรศัพท์ลง มองหน้าภัทรพรด้วยสีหน้าจริงจัง “แพรวพรรณโทรมา เธอบอกว่าอยากจะสารภาพ” “นี่อาจจะเป็นโอกาสของเราค่ะ” ภัทรพรกล่าว “เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม” “ผมจะเตรียมห้องประชุมไว้” ธามกล่าว “เรามาดูกันว่าเธอจะยอมสารภาพจริงๆ หรือไม่” บรรยากาศในห้องทำงานของธามกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะนำความจริงมาเปิดเผย