เวลาสิบโมงเช้า ภัทรพร ธาม และนพดล นั่งรออยู่ในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท ทุกคนเงียบสงัด สายตาของพวกเขามุ่งตรงไปยังประตูทางเข้า ไม่นานนัก ประตูห้องประชุมก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของแพรวพรรณ เธอเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกถึงการอดนอน “แพรวพรรณ” ธามเอ่ยขึ้น “มานั่งสิ” แพรวพรรณพยักหน้าอย่างอ่อนแรง แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ห่างจากธามไปเล็กน้อย “ขอบคุณนะ ธาม” เธอกล่าวเสียงแหบ “ที่ให้โอกาสฉัน” “คุณอยากจะพูดอะไร” ธามถามตรงๆ แพรวพรรณสูดหายใจลึก พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง เธอเห็นแววตาที่คาดคั้นของธาม แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารของภัทรพร และแววตาที่แข็งกร้าวแต่แฝงไว้ด้วยความเห็นใจของนพดล “ฉัน… ฉันทำผิดไปหมดทุกอย่าง” แพรวพรรณเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันหลอกลวงคุณธาม ฉันใส่ร้ายคุณภัทรพร ฉันพยายามทำลายทุกอย่างที่คุณธามสร้างขึ้นมา” เธอเงียบไปชั่วครู่ ราวกับกำลังรวบรวมสติ “ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความอิจฉาริษยา” แพรวพรรณสารภาพ “ฉันอิจฉาที่คุณธามประสบความสำเร็จ ฉันอิจฉาที่แพรวพรรณคนอื่นมีชีวิตที่ดีกว่าฉัน ฉันเคยเป็นหนี้สินจำนวนมากจากการเล่นพนัน ฉันต้องการเงิน ฉันจึงต้องหาวิธีที่จะได้มันมา” “แล้วคุณก็ใช้ผมเป็นเครื่องมือ” ธามกล่าว น้ำเสียงของเขาเย็นชา “ใช่ค่ะ” แพรวพรรณยอมรับ “ฉันใช้คุณธามเป็นเครื่องมือ ฉันขอร้องให้นพดลช่วยฉัน แต่เขาก็ปฏิเสธ เขาบอกว่าเขาจะไม่ทำร้ายคุณธาม” นพดลพยักหน้า “ผมบอกคุณแล้วว่าผมจะไม่ทำอะไรที่ส่งผลเสียต่อคุณธาม” “แต่ฉันไม่ยอมแพ้” แพรวพรรณกล่าว “ฉันเลยหาวิธีอื่น ฉันสร้างเรื่องขึ้นมาทั้งหมด ฉันปลอมแปลงเอกสาร ฉันสร้างพยานหลักฐานปลอม เพื่อให้ทุกคนเชื่อว่าคุณภัทรพรเป็นคนผิด” “แล้วคุณคิดว่าจะหนีรอดไปได้ตลอดหรือไง” ธามถาม “ฉันรู้ว่าฉันทำผิด” แพรวพรรณน้ำตาไหล “ฉันยอมรับทุกอย่าง ฉันพร้อมที่จะรับโทษตามกฎหมาย” ภัทรพรเดินเข้าไปหาแพรวพรรณ วางมือลงบนบ่าของเธอเบาๆ “แพรวพรรณคะ ดิฉันเข้าใจความเจ็บปวดของคุณ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะทำร้ายคนอื่นนะคะ” แพรวพรรณเงยหน้ามองภัทรพร น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันขอโทษจริงๆ ภัทรพร ดิฉันรู้ว่าดิฉันทำให้คุณเจ็บปวดมาก” “ดิฉันรู้ค่ะ” ภัทรพรตอบ “แต่ตอนนี้เราต้องก้าวต่อไป” ธามลุกขึ้นยืน เดินไปยืนข้างๆ ภัทรพร “ผมได้คุยกับทนายความของเราแล้ว แพรวพรรณ” เขาหันไปมองแพรวพรรณ “คุณจะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย” แพรวพรรณพยักหน้าช้าๆ “ดิฉันรู้ค่ะ” “แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ไว้” ธามกล่าวต่อ “ว่าผมเสียใจที่เรื่องมันมาถึงจุดนี้” “ขอบคุณค่ะ ธาม” แพรวพรรณกล่าว “ขอบคุณที่ยังมีความเมตตาให้ฉัน” เมื่อแพรวพรรณสารภาพผิดทั้งหมดแล้ว ตำรวจก็เข้ามาควบคุมตัวเธอไป ท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุม ภัทรพรหันไปมองธาม “ทุกอย่างจบลงแล้วค่ะ” ธามสวมกอดภัทรพรอย่างแผ่วเบา “ใช่ มันจบลงแล้ว” “แล้วเราล่ะคะ” ภัทรพรเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ธามผละออกมาก่อนจะมองสบตาภัทรพร “เราจะเริ่มต้นใหม่” นพดลเดินเข้ามาหาทั้งสองคน “ผมดีใจที่ทุกอย่างคลี่คลาย” “ขอบคุณนะ นพดล” ธามกล่าว “ถ้าไม่มีคุณ เรื่องนี้อาจจะบานปลายไปกว่านี้” “ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมคิดว่าถูกต้องครับ” นพดลยิ้มบางๆ ภัทรพรหันไปมองธาม รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “ดิฉันดีใจที่ได้รู้จักคุณธามจริงๆ ค่ะ” ธามจับมือภัทรพรไว้แน่น “ผมก็เหมือนกัน ภัทรพร” เกมแห่งมายาได้สิ้นสุดลงแล้ว ความจริงได้ถูกเปิดเผย และความรักที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่.