แพรวพรรณเดินเข้ามาในห้องประชุมอย่างเชื่องช้า ร่างกายดูบอบช้ำ จิตใจคงแตกสลายไม่ต่างจากแก้วที่ร่วงหล่นลงพื้น เสียงฝีเท้าของเธอค่อยๆ ดังก้องไปทั่วห้องที่เคยเต็มไปด้วยความอึดอัดเมื่อครู่ ตอนนี้กลับอบอวลไปด้วยความเงียบอันน่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิม สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังเธอ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบสุดท้ายจากปากของคนที่สร้างเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมา "แพรวพรรณ" ธามเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "มานั่งสิ" เธอพยักหน้ารับเบาๆ แล้วค่อยๆ เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่ข้างๆ ภัทรพร แต่กลับเลือกที่จะนั่งหันหน้าออกไปทางอื่น ไม่สบตากับใครทั้งสิ้น ผิวขาวซีดเผือดของเธอขับเน้นรอยคล้ำใต้ดวงตาให้เห็นชัดเจน ราวกับว่าหลายคืนที่ผ่านมาเธอไม่ได้พักผ่อนเลยแม้แต่น้อย นพดลผู้เป็นบิดาของธามมองไปยังลูกสาวด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความผิดหวัง แต่ก็มีความเห็นอกเห็นใจปะปนอยู่ เขาถอนหายใจแผ่วเบา แล้วเอ่ยขึ้น "แพรวพรรณ ลูกรู้ใช่ไหมว่าทำไมเราถึงต้องมาอยู่ที่นี่กันในวันนี้" แพรวพรรณนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแหบพร่า "หนูรู้ค่ะ" "แล้วลูกจะอธิบายอะไรให้พวกเราฟังได้บ้าง" ธามถามต่อ น้ำเสียงของเขายังคงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความกดดันที่มองเห็นได้ชัดเจน "เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น... เรื่องแผนการทั้งหมดที่วางไว้... ใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง" เธอเหลือบตามองมาที่ธามเพียงชั่วครู่ ดวงตาแดงก่ำของเธอสะท้อนภาพใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยคำถาม และความผิดหวัง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงมองพื้นอีกครั้ง "ทุกอย่าง... ทุกอย่างเป็นแผนของหนูเองค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบาแทบจะไม่ได้ยิน "หนูเป็นคนวางแผนทุกอย่าง" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของแพรวพรรณ สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในห้อง แม้แต่ภัทรพรเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะมาถึงจุดนี้ ไม่เคยคิดว่าแพรวพรรณจะยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว "ทั้งหมดนี่คือแผนของเธอจริงๆ เหรอ" ธามถามซ้ำ ราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง "เธอหลอกใช้ทุกคน หลอกใช้ฉัน หลอกใช้คุณภัทรพร เพื่อหวังอะไรกันแน่" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของแพรวพรรณ เธอกลั้นสะอื้นเอาไว้ พลางตอบ "หนู... หนูทำไปเพราะความโกรธ ความแค้น และความริษยาค่ะ" "โกรธแค้นอะไร" นพดลถามเสียงเข้ม "และริษยาใคร" "หนูโกรธที่หนูไม่เคยได้รับอะไรเลย" แพรวพรรณเงยหน้าขึ้นมองบิดาของธาม น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "หนูเห็นทุกคนมีทุกอย่าง มีความสุข มีความรักที่สมบูรณ์แบบ ยกเว้นหนู หนูไม่เคยได้อะไรเลยแม้แต่น้อย" "แล้วเรื่องธามล่ะ" ภัทรพรเอ่ยถามเสียงสั่น "เธอต้องการอะไรจากธามกันแน่" แพรวพรรณหันไปมองภัทรพร ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ตอนแรก... ตอนแรกหนูคิดจะทำลายทุกอย่างของธามค่ะ ทำลายชื่อเสียง ทำลายธุรกิจของเขา ทำลายทุกสิ่งที่เขารัก แต่พอหนูได้ใกล้ชิดเขา ได้เห็นว่าเขารักคุณมากแค่ไหน... ความคิดของหนูก็เริ่มเปลี่ยนไป" เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสติ "หนูรู้ว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับคุณภัทรพร หนูหึง หนูหวง และหนูไม่อยากเสียเขาไป" "เธอพูดเรื่องอะไร" ธามถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ "เธอหวงฉันงั้นเหรอ" "ใช่ค่ะ" แพรวพรรณตอบเสียงดังขึ้น "หนูรักธาม! หนูรักเขามาตลอด! ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหนูมองเห็นเขาในฐานะคนที่จะทำให้ชีวิตของหนูดีขึ้น แต่สุดท้าย... ความรู้สึกนั้นมันก็กลายเป็นความรักจริงๆ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม ธามมองแพรวพรรณด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ผิดหวัง และเสียใจ ปนเปไปกับความสับสนที่กำลังถาโถมเข้ามา "ถ้าเธอรักฉันจริง ทำไมเธอถึงต้องวางแผนทำร้ายทุกคน" ธามถาม เสียงของเขากลับมาเรียบอีกครั้ง แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด "ทำไมเธอถึงต้องทำลายความเชื่อใจของเรา" "เพราะหนูทนไม่ได้" แพรวพรรณตอบเสียงสั่น "หนูทนไม่ได้ที่เห็นธามรักคุณภัทรพรมากกว่าหนู หนูทนไม่ได้ที่เห็นความสุขของพวกคุณ มันเหมือนมีอะไรมาบีบคั้นหัวใจหนูอยู่ตลอดเวลา" "แล้วเรื่องที่เธอไปบอกให้พวกนักข่าวปล่อยข่าวใส่ร้ายภัทรพรล่ะ" นพดลถามเสียงเข้ม "เรื่องทั้งหมดนั่นก็ฝีมือเธอใช่ไหม" "ค่ะ" แพรวพรรณยอมรับ "หนูต้องการทำลายชื่อเสียงของเธอ ทำให้ธามมองเธอในแง่ลบ ทำให้เขาเลิกคิดถึงเธอ หนูหวังว่าธามจะหันกลับมาหาหนู" "เธอทำลายทุกอย่างของเรา" ภัทรพรพูดขึ้นเสียงแผ่วเบา "เธอทำลายความไว้วางใจ ทำลายความรู้สึกของเรา เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอ" "หนูขอโทษค่ะ" แพรวพรรณน้ำตาไหลพราก "หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ หนูรู้ว่าหนูผิดไปมาก หนูผิดมากจริงๆ" "ขอโทษแล้วทุกอย่างจะดีขึ้นจริงๆ เหรอ" ธามถาม น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเหนื่อยล้า "ความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันไม่ใช่แค่เรื่องของเงินทอง แต่มันคือความรู้สึก ความเชื่อใจที่พวกเรามีให้กัน" "หนูรู้ค่ะ" แพรวพรรณก้มหน้าลง "หนูพร้อมรับผลกรรมทุกอย่างที่หนูทำ" "ผลกรรมที่เธอต้องได้รับ มันไม่ใช่แค่การให้อภัย" นพดลกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "มันคือการต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอได้ทำลงไป" ธามมองไปยังภัทรพร แล้วหันกลับมามองแพรวพรรณอีกครั้ง "เธอทำลายความเชื่อใจของเราไปมากจริงๆ แพรวพรรณ" เขาถอนหายใจยาว "ฉันไม่รู้ว่าเราจะก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างไร" "หนูเข้าใจค่ะ" แพรวพรรณพยักหน้าเบาๆ "หนูจะไปเองค่ะ" เธอลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ร่างกายยังคงสั่นเทา เธอเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งไว้เพียงความเงียบอันหนักอึ้ง และคำถามที่ยังคงค้างคาใจของทุกคน