ความเงียบในห้องทำงานของภัทรพรนั้นหนักอึ้งกว่าครั้งไหนๆ ธามนั่งอยู่ตรงข้ามเขา จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ ภาพของเมืองที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่างสะท้อนเงาความสับสนในดวงตาของเขา หลังจากที่แพรวพรรณจากไปนานนับสัปดาห์ บรรยากาศระหว่างเขากับภัทรพรก็ไม่เคยกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกเลย ทุกอย่างดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทางตามปกติ ภัทรพรกลับมาบริหารงานในบริษัทอย่างแข็งขัน ธามเองก็ทุ่มเทให้กับโครงการต่างๆ อย่างไม่ย่อท้อ แต่มันก็เหมือนมีบางอย่างที่มองไม่เห็นกั้นกลางระหว่างพวกเขาอยู่เสมอ "นายยังกังวลเรื่องที่แพรวพรรณพูดอยู่หรือเปล่า" ภัทรพรเอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่ได้หันมามองหน้าธาม ปล่อยให้คำถามลอยไปในอากาศ ธามถอนหายใจเบาๆ "ผมไม่รู้สิครับคุณภัทรพร มันก็... มีผลกระทบกับผมบ้าง" เขาเลือกที่จะไม่ลงรายละเอียดมากนัก การอธิบายความรู้สึกที่ซับซ้อนของตัวเองให้ภัทรพรฟังนั้นเป็นเรื่องยากเสมอ เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่ "เธอพูดมากเกินไป" ภัทรพรเสริม "เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาแทรกแซงเรื่องของเรา" "แต่สิ่งที่เธอพูด... มันก็มีส่วนจริงอยู่บ้าง" ธามเผลอหลุดปากออกไป เขารู้สึกได้ถึงสายตาของภัทรพรที่หันมาจับจ้องในทันที "ส่วนจริงอะไร" น้ำเสียงของภัทรพรเย็นลงอย่างสังเกตได้ "นายยังเชื่อเรื่องที่เธอพยายามจะสร้างความเข้าใจผิดอยู่อีกหรือ" "ผมไม่ได้เชื่อทั้งหมดครับ" ธามรีบแก้ตัว "แต่การกระทำของผม... ในช่วงแรก มันก็เป็นไปตามที่เธอพูดจริงๆ นั่นแหละ" เขาหลับตาลง นึกถึงช่วงเวลาที่เขาเข้าหาภัทรพรด้วยเจตนาอื่น การหลอกลวง ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง "แต่นายก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว" ภัทรพรพูดเสียงหนักแน่น "นายพิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้ว" "ผม... ไม่แน่ใจ" ธามตอบอย่างอึดอัด "ผมเองก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน" ภัทรพรลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานของธาม โน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบของเขามองตรงไปยังดวงตาของธาม "นายสับสนเรื่องอะไร" "เรื่อง... ความรู้สึก" ธามตอบเสียงแผ่ว "ผมไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ผมรู้สึกกับคุณภัทรพรตอนนี้ มันคืออะไรกันแน่" "มันคืออะไร" ภัทรพรทวนคำ น้ำเสียงของเขามีความคาดหวังแฝงอยู่ ธามเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "ผม... ผมคิดว่าผมเริ่มจะ... หลงรักคุณภัทรพรแล้วครับ" คำสารภาพหลุดออกจากปากไปอย่างยากลำบาก เขาเตรียมใจรับผลลัพธ์ทุกอย่าง แต่ก็ยังแอบหวังลึกๆ ว่าภัทรพรจะเข้าใจ ภัทรพรมองธามนิ่ง ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจระคนดีใจ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือออกมาลูบแก้มของธามเบาๆ "ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" ธามเบิกตากว้าง "จริงเหรอครับ" "แน่นอน" ภัทรพรตอบ "ฉันไม่เคยเชื่อใจใครได้เท่านี้มาก่อนเลย" บทสนทนาของทั้งสองคนดำเนินไปท่ามกลางความรู้สึกที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมา ธามรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การได้สารภาพความรู้สึกที่แท้จริงออกไปนั้นช่วยปลดเปลื้องภาระที่แบกรับมานาน เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวทั้งหมดจะนำพาเขามาถึงจุดนี้ การเดินทางที่เริ่มต้นด้วยแผนการอันซับซ้อน กลับกลายเป็นเส้นทางแห่งความรักที่เขาไม่เคยคาดฝัน "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปครับ" ธามถามเมื่อความตื่นเต้นเริ่มสงบลง "เราจะเดินหน้าต่อไปด้วยกัน" ภัทรพรตอบอย่างมั่นคง "เราจะสร้างความไว้วางใจให้มากขึ้น และเราจะลืมเรื่องราวในอดีต" "แต่เรื่องของแพรวพรรณ..." ธามยังคงมีความกังวล "เราจะจัดการกับเธอเอง" ภัทรพรพูดเสียงเฉียบขาด "เธอจะไม่มีวันมาทำลายความสุขของเราได้อีก" ธามพยักหน้า เขาเชื่อมั่นในตัวภัทรพร การได้จับมือกันในครั้งนี้ เขาไม่ได้รู้สึกถึงความเย็นชาอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความอบอุ่นและความหวังเท่านั้นที่แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ "ขอบคุณครับคุณภัทรพร" ธามพูดด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยม "ขอบคุณเช่นกัน ธาม" ภัทรพรตอบ เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากของธามอย่างอ่อนโยน "ฉันดีใจที่เราได้เจอกัน" แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องทำงาน เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของทั้งสองคน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข ความหวัง และความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง