หลังจากวันที่ธามได้สารภาพความรู้สึกที่แท้จริงของเขาให้กับภัทรพรไป ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความอึดอัดและความไม่ไว้วางใจที่เคยมีระหว่างทั้งสองคนค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความรักและความเข้าใจที่เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ภัทรพรดูแลธามเป็นอย่างดีในทุกๆ ด้าน คอยให้กำลังใจและสนับสนุนเขาในทุกๆ การตัดสินใจ ส่วนธามเองก็ตอบสนองความรักของภัทรพรด้วยความซื่อสัตย์และความภักดี เขาทุ่มเททำงานในบริษัทอย่างเต็มที่ พร้อมที่จะเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ แต่ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจะหวานชื่นเพียงใด ปัญหาที่เกิดจากแพรวพรรณก็ยังคงเป็นเหมือนเงาตามตัวที่คอยหลอกหลอน ธามทราบดีว่าแพรวพรรณนั้นไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ และการที่เธอถูกเปิดโปงแผนการทั้งหมดไปแล้ว ยิ่งทำให้เธออาจจะยิ่งกระทำการที่คาดไม่ถึง "คุณภัทรพรครับ ผมว่าเราควรจะต้องทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้" ธามเอ่ยขึ้นระหว่างที่กำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกันที่คอนโดของภัทรพร ภัทรพรวางส้อมลง มองธามด้วยสายตาครุ่นคิด "หมายถึงเรื่องของแพรวพรรณใช่ไหม" "ครับ" ธามพยักหน้า "เธอหายไปนานเกินไป ผมรู้สึกไม่สบายใจเลย" "ฉันก็เหมือนกัน" ภัทรพรยอมรับ "ฉันพยายามติดต่อเธอหลายครั้งแล้ว แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย" "คุณคิดว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหนครับ" ธามถาม "ฉันไม่รู้" ภัทรพรตอบ "แต่ฉันมั่นใจว่าเธอจะต้องหาทางกลับมาแก้แค้นเราแน่ๆ" "แล้วเราจะรับมือกับมันอย่างไรดีครับ" ธามถามอย่างกังวล ภัทรพรเอื้อมมือมาจับมือของธาม บีบเบาๆ "ไม่ต้องห่วง ฉันจะปกป้องนายเอง" "ผมเชื่อใจคุณครับ" ธามตอบ ดวงตาของเขาฉายแววของความเชื่อมั่น "ดีมาก" ภัทรพรยิ้ม "และฉันก็มีแผนแล้ว" ภัทรพรเล่าแผนการของเขาให้ธามฟัง ธามฟังอย่างตั้งใจ เขาเห็นด้วยกับทุกขั้นตอนของแผน และรู้สึกว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการรับมือกับแพรวพรรณ "ผมจะทำตามที่คุณภัทรพรบอกทุกอย่างครับ" ธามกล่าวอย่างหนักแน่น "ดีมาก" ภัทรพรตอบ "เราจะทำให้เธอรู้ว่า ไม่มีใครสามารถเข้ามาทำลายความสุขของเราได้" วันต่อมา ธามได้พบกับเลขาของเขาที่หน้าบริษัท "คุณแพรวพรรณมาค่ะ" เลขาแจ้งข่าวด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ ธามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ให้เธอเข้ามาได้เลย" ไม่นานแพรวพรรณก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องทำงานของธาม เธออยู่ในชุดที่ดูดี แต่แววตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย "มาทำอะไรที่นี่" ธามถามเสียงเย็นชา "ฉันมาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน" แพรวพรรณตอบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เธอไม่มีอะไรที่ควรเป็นของเธอทั้งนั้น" ธามโต้กลับ "ทุกอย่างที่เธอทำล้วนเป็นความผิด" "ผิดเหรอ" แพรวพรรณหัวเราะ "แล้วที่นายหลอกลวงฉันมาตลอดล่ะ นั่นเรียกว่าอะไร" "ฉันไม่ได้หลอกลวงเธอ" ธามตอบ "ฉันแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ" "สิ่งที่ต้องทำเพื่อใคร" แพรวพรรณถาม "เพื่อไอ้หน้าโง่ที่ชื่อภัทรพรนั่นน่ะเหรอ" "อย่าพูดจาดูถูกเขา" ธามเตือน "ความสัมพันธ์ของผมกับคุณภัทรพร ไม่เกี่ยวกับเธออีกต่อไปแล้ว" "ไม่เกี่ยวเหรอ" แพรวพรรณยิ้มมุมปาก "เธอก็คิดแบบนั้นจริงๆ สินะ" ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของธามก็เปิดออก ภัทรพรเดินเข้ามาพร้อมกับทีมทนายความ "เธอมาผิดที่แล้ว แพรวพรรณ" ภัทรพรพูดเสียงดัง "ที่นี่ไม่มีอะไรสำหรับเธออีกต่อไป" แพรวพรรณหันไปมองภัทรพร ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณ..." "เธอคิดว่าเธอจะหนีรอดไปได้ง่ายๆ หรือไง" ภัทรพรกล่าวเสริม "เรามีหลักฐานทุกอย่างที่จะเอาผิดเธอ" ทนายความของภัทรพรเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสาร "คุณแพรวพรรณครับ เรามีหมายศาลให้คุณ" แพรวพรรณยืนนิ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ "ทั้งหมดนี้มันเป็นความผิดของนาย" แพรวพรรณตะโกนใส่ธาม "ถ้านายไม่เข้ามา ฉันก็คงได้ทุกอย่างไปแล้ว" "มันเป็นความผิดของเธอเอง" ธามตอบ "ที่โลภมากและทำเรื่องเลวร้าย" ตำรวจเข้ามาควบคุมตัวแพรวพรรณไป ธามมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับตาไป เขารู้สึกโล่งใจที่ปัญหาทั้งหมดกำลังจะจบลง ภัทรพรเดินเข้ามาสวมกอดธาม "เป็นไงบ้าง" "ผม... ผมไม่เป็นไรครับ" ธามตอบ "ขอบคุณคุณภัทรพรมากครับ" "เราผ่านมันมาด้วยกันแล้ว" ภัทรพรพูดพร้อมกับจูบที่หน้าผากของธาม "ต่อไปนี้ทุกอย่างจะดีขึ้น" ธามมองหน้าภัทรพร เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เขามั่นใจแล้วว่าภัทรพรคือคนที่ใช่ และเขาพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเขา