แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของร้านกาแฟชื่อดังใจกลางเมือง ภัทรพรนั่งจิบลาเต้ร้อนพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน เธอแอบลอบมองนาฬิกาข้อมืออย่างกระวนกระวาย ในอีกไม่กี่นาที ธามจะมาถึง สถานที่แห่งนี้คือจุดนัดพบที่เขาเลือก และเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ คำพูดของเขาเมื่อคืนนี้ยังคงก้องอยู่ในหู “สุดสัปดาห์นี้ เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่านะ ผมเจอร้านนี้มา น่าจะถูกใจคุณ” น้ำเสียงของเขามีแววตื่นเต้นปะปนอยู่กับความหวังเล็กๆ ซึ่งมันยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ “สวัสดีครับ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ภัทรพรหันไปมอง ธามยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น ในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงความภูมิฐาน เขาดูผ่อนคลายมากกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น “รอผมอยู่นานไหม” “ไม่นานค่ะ” ภัทรพรยิ้มตอบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ภายใน “เพิ่งมาถึงเหมือนกันค่ะ” ธามทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “คุณดูสดใสกว่าทุกวันเลยนะ” เขากล่าว พลางมองสำรวจใบหน้าของเธอ “พักผ่อนเยอะหรือเปล่า” “ค่ะ” ภัทรพรตอบ “เมื่อคืนหลับสบายดีค่ะ” เธอเน้นย้ำคำว่า ‘เมื่อคืน’ โดยไม่ตั้งใจ แต่ธามกลับยิ้มกว้างขึ้น เขารู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร “แล้วคุณธามล่ะคะ” “ผมเหรอ” ธามหัวเราะเบาๆ “ผมเองก็เหมือนกัน ไม่คิดเลยว่า… ว่าความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันจะชัดเจนขนาดนี้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมดีใจที่เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นนะ ภัทรพร” คำพูดของเขาทำให้ภัทรพรใจสั่นระรัว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอรู้ว่าเธอควรจะถอนตัวออกมาเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป แต่มือของเธอกลับเย็นเฉียบ เธอไม่สามารถขยับตัว หรือแม้แต่จะเอ่ยคำพูดใดๆ ออกไปได้ “คุณเป็นอะไรไป” ธามสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเธอ “ดูไม่ค่อยสบายหรือเปล่า” “เปล่าค่ะ” ภัทรพรพยายามยิ้ม “แค่… คิดอะไรเพลินๆ ค่ะ” “คิดถึงผมอยู่ใช่ไหม” ธามหยอกล้อ ดวงตาเป็นประกาย “ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน” บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น พนักงานเสิร์ฟนำเมนูมาเสิร์ฟ ภัทรพรพยายามตั้งสมาธิเลือกเมนูอาหาร แต่ภาพใบหน้าของธามที่เต็มไปด้วยความจริงใจก็ปรากฏขึ้นมาในหัวอยู่เรื่อยๆ ภาพรอยยิ้มอบอุ่น สายตาที่มองมาด้วยความห่วงใย และคำพูดที่แสดงถึงความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้เธอ มันช่างแตกต่างกับความรู้สึกของเธอที่เต็มไปด้วยการหลอกลวง “ผมว่าเราสั่งอันนี้กันดีไหม” ธามชี้ไปที่เมนู “เห็นคนรีวิวว่าอร่อยมาก” “ได้ค่ะ” ภัทรพรตอบรับเสียงเบา เธอพยายามจะทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ความรู้สึกผิดมันกัดกินเธออยู่ข้างใน “คุณเคยมาเที่ยวที่นี่มาก่อนไหม” ธามถาม “ผมว่าบรรยากาศที่นี่โรแมนติกดีนะ เหมาะกับการมาทานข้าวกับคนที่พิเศษ” คำว่า ‘คนที่พิเศษ’ ทำให้ภัทรพรสะดุ้งเล็กน้อย เธอรู้ว่าสำหรับธาม เธอคือคนพิเศษ แต่สำหรับเธอแล้ว เธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ใครบางคนกำลังวางแผนอยู่ “ไม่เคยค่ะ” เธอตอบ “คุณเป็นคนแรกที่พามา” “ดีใจจัง” ธามยิ้ม “ผมอยากจะอยู่ตรงนี้กับคุณให้นานที่สุดนะ ภัทรพร” ขณะที่กำลังจะตอบรับคำพูดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็สั่นขึ้น ภัทรพรแสร้งทำเป็นหยิบมันขึ้นมาดู “ขอโทษนะคะ ขอรับสายแป๊บหนึ่ง” “ใครโทรมาเหรอ” ธามถามด้วยความเป็นห่วง “คงเป็นที่ทำงานน่ะค่ะ” ภัทรพรแก้ตัว พลางเดินออกไปห่างจากโต๊ะของเธอเล็กน้อย “ว่าไงคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “เป็นไงบ้าง” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย “ฉัน… ฉันกำลังทานข้าวกับคุณธามอยู่ค่ะ” ภัทรพรตอบเสียงอ่อย “เขาดูมีความสุขมากค่ะ” “ดี” เสียงนั้นตอบรับ “นั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องการ อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป” “แต่ฉัน…” ภัทรพรลังเล “ฉันเริ่มรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ ฉันเห็นความจริงใจในสายตาเขาแล้ว… มันทำให้ฉันรู้สึกผิดมาก” “ภัทรพร!” เสียงนั้นดังขึ้นอย่างกดดัน “อย่าอ่อนแอไปหน่อยเลย เรามาไกลเกินกว่าจะถอยหลังแล้วนะ จำได้ไหมว่าเราต้องการอะไร” “แต่ถ้าเขา… ถ้าเขารู้ความจริง เขาจะเกลียดฉันแน่ๆ” ภัทรพรพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เขาจะไม่มีวันรู้ ถ้าคุณทำตามแผน” เสียงนั้นยืนยัน “และจำไว้ว่า ถ้าคุณทำให้เรื่องนี้ล้มเหลว คุณจะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป” คำขู่ของปลายสายทำให้ภัทรพรตัวสั่น เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” เธอตอบ “ฉันจะทำทุกอย่างให้สำเร็จ” เธอกลับไปนั่งที่โต๊ะ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ขอโทษค่ะ พอดีเป็นเรื่องด่วนของที่ทำงานน่ะค่ะ” ธามมองเธออย่างเข้าใจ “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ” เขายื่นมือมาแตะมือของเธอเบาๆ “ไม่ต้องกังวลนะครับ มีผมอยู่ตรงนี้” สัมผัสของเขาทำให้ภัทรพรใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเธอประสานกับดวงตาของธาม เธอเห็นประกายความรักและความผูกพันในนั้น มันทำให้เธอรู้สึกสับสน และยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เธอถอนมือออกอย่างรวดเร็ว “ดิฉัน… ขอตัวเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ” เธอเดินตรงไปยังห้องน้ำ ปิดประตูล็อกอย่างแน่นหนา ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาที่ฉายแววความทุกข์ทรมาน เธอเริ่มไม่แน่ใจอีกต่อไปว่า เธอสามารถทำตามแผนนี้ต่อไปได้หรือไม่ ความรู้สึกผิดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมันหนักอึ้งจนแทบจะทนไม่ไหว เธอแอบร้องไห้ออกมาเบาๆ น้ำตาแห่งความสับสนและความรู้สึกผิดไหลรินอาบแก้ม “ฉันควรจะทำอย่างไรดี” เธอพึมพำกับตัวเอง