เช้าวันต่อมา ภัทรพรมาถึงออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่าทุกวัน เธอพยายามทำใจให้เข้มแข็ง แต่ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจของธามเมื่อวานนี้ยังคงติดตา เธอไม่กล้าสบตาใคร โดยเฉพาะธาม “คุณภัทรพร” เสียงของธามดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา “เข้ามานี่หน่อย” ภัทรพรสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา ธามนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ “คุณภัทรพร” เขาเรียกชื่อเธอ “ผมได้รับเอกสารที่คุณส่งมาเมื่อคืนนี้แล้ว” ภัทรพรยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ “ค่ะ” “คุณแน่ใจนะว่าญาติของคุณต้องการเงินจำนวนมากขนาดนี้จริงๆ” ธามถาม เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความสงสัย “และแผนธุรกิจที่คุณแนบมา… ผมว่ามันยังดูไม่สมเหตุสมผลเท่าที่ควร” หัวใจของภัทรพรเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอพยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้สั่นน้อยที่สุด “ค่ะคุณธาม คือ… ธุรกิจของเขาเป็นอะไรที่ค่อนข้างใหม่น่ะค่ะ อาจจะดูไม่คุ้นเคยเท่าไหร่” ธามเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะพยายามอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ “ภัทรพร” เขาพูดเสียงเบา “ผมรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่คุณกำลังปิดบังผมอยู่” คำพูดของเขาทำให้ภัทรพรแทบจะทรุดลงไปกับพื้น เธอพยายามยิ้ม “เปล่าค่ะคุณธาม ดิฉันไม่มีอะไรจะปิดบังคุณทั้งนั้น” “จริงเหรอ” ธามถามย้ำ “แล้วทำไมคุณถึงดูประหม่าขนาดนี้” “ดิฉัน… แค่ไม่สบายใจที่คุณธามสงสัยในตัวดิฉันน่ะค่ะ” ภัทรพรโกหก “ดิฉันไม่เคยคิดจะหลอกลวงคุณเลย” ธามถอนหายใจยาว “ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” เขากล่าว “เอาล่ะ ผมจะลองคุยกับฝ่ายการเงินดูเรื่องการช่วยเหลือญาติคุณ แต่ผมขอเวลาในการพิจารณาอีกสักหน่อยนะ” “ค่ะ” ภัทรพรตอบอย่างโล่งอก เธอคิดว่าเธอผ่านวิกฤตนี้ไปได้อีกครั้ง “แต่ก่อนที่คุณจะไป” ธามพูดขึ้นอีกครั้ง “ผมมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งจะคุยกับคุณ” ภัทรพรหันกลับไป “มีอะไรคะ” “ผมได้ข่าวมาว่า… คู่แข่งของเรา กำลังจะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่จริงๆ” ธามกล่าว “และที่สำคัญ… พวกเขาได้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ของเราไป” ภัทรพรเบิกตากว้าง “หมายความว่าไงคะ” “ผมไม่แน่ใจว่าข้อมูลนั้นมาจากไหน” ธามพูด เสียงของเขาเย็นชาลง “แต่ผมกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่” ภัทรพรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอรู้ดีว่าใครคือต้นตอของเรื่องนี้ เธอรีบพูด “ดิฉัน… ดิฉันจะช่วยคุณธามตามหาความจริงค่ะ” “ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” ธามตอบ “เพราะถ้าผมรู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข้อมูลนี้… ผมจะจัดการกับคนคนนั้นอย่างเด็ดขาด” คำพูดของธามทำให้ภัทรพรตัวสั่น เธอรีบขอตัวออกจากห้องทำงานของธามทันที เมื่อเดินออกมา เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหา ‘ใครบางคน’ อย่างรวดเร็ว ‘คุณธามกำลังจะจับได้แล้วค่ะ เขาบอกว่าจะจัดการกับคนปล่อยข่าว’ คำตอบที่ได้รับกลับมา ทำให้เธอแทบจะหมดแรง ‘เป็นไปไม่ได้’ ‘เป็นไปได้ค่ะ เขาดูเหมือนจะรู้แล้ว’ ภัทรพรพิมพ์ต่อด้วยมือที่สั่นเทา ‘เขาบอกว่ากำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่’ ‘น่ารำคาญ’ ‘ฉันควรจะทำอย่างไรดีคะ’ ภัทรพรพิมพ์ถามอย่างร้อนรน ‘ฉันกลัวว่าเขาจะรู้ความจริง’ ‘อย่าเพิ่งตื่นตระหนก’ เสียงนั้นตอบกลับมา ‘เรายังมีทางออกเสมอ’ ‘ทางออกไหนคะ’ ภัทรพรพิมพ์ถาม ‘ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะแย่ลงทุกที’ ‘คุณต้องทำให้เขาเชื่อใจคุณให้ได้อีกครั้ง’ ‘จะทำได้อย่างไร ในเมื่อฉันกำลังจะทำลายความเชื่อใจของเขา’ ‘คุณต้องทำให้เขาเห็นว่าคุณภักดีกับเขา’ ภัทรพรขมวดคิ้ว ‘หมายความว่าไงคะ’ ‘คุณต้องหาหลักฐานมาให้ผม’ ‘หลักฐานอะไรคะ’ ‘หลักฐานที่จะทำให้คู่แข่งของเรา… ล้มลง’ ภัทรพรมองดูข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังเดินไปทางไหน แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอไม่สามารถถอยหลังกลับไปได้อีกแล้ว เธอติดกับดักนี้เสียแล้ว และทางเดียวที่จะรอดคือต้องเดินหน้าต่อไป แม้ว่ามันจะหมายถึงการเหยียบย่ำความรู้สึกของธามให้จมดินก็ตาม เธอตัดสินใจ เธอต้องทำบางอย่าง เธอต้องหาทางทำให้ธามเชื่อใจเธออีกครั้ง และในขณะเดียวกัน เธอก็ต้องหาทางทำให้ ‘ใครบางคน’ ได้ในสิ่งที่ต้องการ เพื่อความอยู่รอดของตัวเธอเอง เธอเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของธามอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แสร้งทำขึ้น “คุณธามคะ” เธอเอ่ย “ดิฉันคิดว่าดิฉันพอจะรู้แล้วว่าใครคือคนปล่อยข่าว” ธามเงยหน้าขึ้นมามองเธอทันที “ใคร” เขาถามเสียงเข้ม “ดิฉัน… ดิฉันคิดว่าเป็นคุณสมชายค่ะ” ภัทรพรกล่าว “เขาดูมีพิรุธมาสักพักแล้วค่ะ” ธามมองเธออย่างพิจารณา “คุณแน่ใจนะ” “ค่ะ” ภัทรพรตอบ “ดิฉันมีหลักฐานบางอย่าง ที่จะพิสูจน์ได้ค่ะ” เธอรู้สึกถึงสายตาของธามที่มองมาอย่างคาดหวัง มันเป็นโอกาสของเธอ และเธอจะไม่มีวันปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป.