แพรวาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของเธอด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอนั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว สมองของเธอประมวลผลข้อมูลต่างๆ ที่ได้รับมาอย่างสับสนไปหมด ภาพของอรรณพในฐานะเจ้านายที่ดูดี สุภาพ และอบอุ่น บัดนี้ถูกซ้อนทับด้วยภาพของเขาในฐานะผู้ที่ต้องแบกรับภาระจากอดีตอันดำมืด ภาพของความแค้นที่อาจจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย “คุณแพรวา…เป็นอะไรไปคะ” เสียงของมินดังขึ้นข้างๆ ทำให้แพรวากระพริบตาปริบๆ เธอหันไปมองมินด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “เปล่าค่ะ…แพรวาแค่…คิดอะไรเพลินไปหน่อย” แพรวาพยายามฝืนยิ้ม มินมองแพรวาอย่างเป็นห่วง “แน่ใจนะคะ…ดูเหมือนคุณจะไม่สบายเลย” “ค่ะ…แพรวาแน่ใจ” แพรวาตอบเสียงแผ่วเบา เธอไม่สามารถเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้มินฟังได้ มันซับซ้อนเกินไป และบางที…มันอาจจะเป็นอันตรายต่อมินได้เช่นกัน ตลอดทั้งบ่าย แพรวาพยายามทำงานอย่างเต็มที่ แต่สมาธิของเธอก็หลุดลอยไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดของอรรณพ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความสงสาร ความหวาดกลัว และความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เขา มันตีรวนไปหมด เธอเริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่าง ความรู้สึกที่เธอมีให้อรรณพมันคืออะไรกันแน่? มันเป็นเพียงความรู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยเหลือครอบครัวเธอ? หรือมันคือความรู้สึกที่แท้จริงที่เกิดขึ้นจากใจ? “คุณแพรวา…เย็นนี้คุณว่างไหมครับ” เสียงของอรรณพดังขึ้นข้างๆ ทำให้แพรวาสะดุ้ง เธอหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คะ…คุณอรรณพ” “ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นครับ…เราจะได้คุยกันให้เคลียร์กว่านี้” อรรณพกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความจริงจัง แพรวาลังเล เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอรรณพอีกครั้งหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่าเธอต้องหาคำตอบให้กับตัวเอง “แพรวา…ขอคิดดูก่อนนะคะ” แพรวาตอบ “ได้ครับ…แต่ผมหวังว่าคุณจะให้โอกาสผมนะครับ…ผมอยากจะอธิบายทุกอย่างให้คุณเข้าใจ” อรรณพกล่าว พลางส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังมาให้ เมื่อเลิกงาน แพรวาก็ยังคงครุ่นคิดอยู่กับคำชวนของอรรณพ เธอเดินออกจากออฟฟิศอย่างเหม่อลอย “คุณแพรวา…รอเดี๋ยวก่อนครับ” อรรณพวิ่งตามเธอมา แพรวาหยุดเดิน “ค่ะ” “ผม…ผมรู้ว่าคุณคงกำลังสับสน…ผมอยากให้คุณรู้ว่า…ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร…ผมก็พร้อมที่จะยอมรับครับ” อรรณพกล่าว “แต่ผมก็ยังหวังว่า…เราจะยังคง…เป็นเหมือนเดิม…หรือดีกว่าเดิม” แพรวาเงยหน้าขึ้นมองอรรณพ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา มันทำให้เธอรู้สึกสับสนน้อยลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ “แพรวา…ขอเวลาแพรวาคิดทบทวนอีกสักหน่อยนะคะ” แพรวาตอบ “ได้ครับ…ถ้าคุณต้องการเวลา…ผมก็จะให้เวลาคุณ…ผมจะรอคำตอบของคุณ” อรรณพกล่าว เมื่อกลับถึงบ้าน แพรวาก็ตรงไปที่ห้องของคุณแม่ทันที เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงของผู้เป็นแม่ “แม่คะ…แพรวา…แพรวาไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ” แพรวากล่าวเสียงสั่น คุณแม่จับมือของแพรวาไว้ “มีอะไรลูก…เล่าให้แม่ฟังได้นะ” แพรวาตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณแม่ฟัง ตั้งแต่อีเมลปริศนา ไปจนถึงคำสารภาพของอรรณพ เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ คุณแม่ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลูบแขนของแพรวาเบาๆ “ลูก…เรื่องอดีตมันก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว…เราแก้ไขมันไม่ได้…แต่…อนาคต…เราเป็นคนเลือกได้นะ” “แต่แม่คะ…เรื่องมันซับซ้อนเหลือเกิน…แพรวากลัวว่า…แพรวาจะตัดสินใจผิด…แล้วก็อาจจะทำให้ตัวเอง…หรือแม้กระทั่งคุณแม่…ตกอยู่ในอันตรายได้ค่ะ” แพรวากล่าว “ลูก…แม่เชื่อในตัวลูกนะ…ลูกเข้มแข็งเสมอ…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…แม่ก็อยู่ข้างลูกเสมอ” คุณแม่กล่าวพร้อมกับส่งยิ้มให้แพรวา คำพูดของคุณแม่ ทำให้แพรวารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง เธอรู้ว่าไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน คุณแม่ก็จะคอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ คืนนั้น แพรวาแทบจะไม่ได้นอน เธอครุ่นคิดถึงทางเลือกต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้า หากเธอเลือกที่จะเชื่อใจอรรณพต่อไป เธออาจจะมีความสุข แต่ก็ต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่มองไม่เห็น หากเธอเลือกที่จะถอยห่าง เธออาจจะปลอดภัย แต่ก็ต้องสูญเสียความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เขาไป เช้าวันต่อมา แพรวาตัดสินใจแน่วแน่ เธอพิมพ์ข้อความหาอรรณพ “คุณอรรณพคะ…แพรวาอยากจะเจอคุณค่ะ…เราไปทานข้าวเย็นกันนะคะ” เมื่ออรรณพได้รับข้อความ เขาก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เขาตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “ผมรอคุณอยู่นะครับคุณแพรวา” เย็นวันนั้น แพรวาและอรรณพมาพบกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ เหมาะแก่การพูดคุย “ขอบคุณนะครับ…ที่ให้โอกาสผม” อรรณพกล่าว “แพรวา…ก็ขอบคุณคุณอรรณพค่ะ…ที่ยอมบอกความจริงกับแพรวา” แพรวาตอบ “แพรวา…ยังสับสนอยู่มากค่ะ…แต่แพรวาก็อยากจะลอง…ลองทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด…แล้วก็…อยากจะลองให้โอกาส…ความรู้สึกของแพรวาที่มีให้คุณ…” อรรณพมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “คุณแพรวา…ผมขอสัญญา…ว่าผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด…ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง…แล้วก็…ผมจะปกป้องคุณ…จากทุกสิ่ง…ทุกอย่าง” แพรวาพยักหน้า เธอยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกหวังเล็กๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่ครั้งนี้…เธอตัดสินใจที่จะเดินต่อไป