อากาศภายในห้องรับแขกของคุณปู่คุณย่าอบอวลไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบจะจับต้องได้ แพรวาก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบสายตาใคร มือเรียวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกผิดหวังและเสียใจถาโถมเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอแอบเหลือบมองอรรณพที่นั่งอยู่ข้างๆ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดไม่ต่างกัน ดวงตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “เรื่องนี้...มันเป็นไปไม่ได้” เสียงของคุณย่าที่แหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจดังขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด “คุณปู่กับฉัน...จำได้ดีว่าญาติฝ่ายแม่ของแพรวาเป็นใคร และฝ่ายพ่อของอรรณพเองก็..." คุณย่าเว้นวรรคไปชั่วครู่ ราวกับพยายามรวบรวมสติ “...เป็นตระกูลเดียวกัน มันเป็นเรื่องต้องห้ามในสังคมสมัยก่อน การแต่งงานระหว่างญาติสนิท” “แต่...แต่เราไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันโดยตรงนี่ครับ” อรรณพเอ่ยขึ้นเสียงเบา พยายามหาเหตุผลมาหักล้าง “แค่เป็นญาติห่างๆ” “ห่างแค่ไหนก็ถือว่าเป็นญาติ” คุณปู่เสียงเข้มขึ้นบ้าง ดวงตาที่เคยฉายแววอ่อนโยนกลับเต็มไปด้วยความกังวล “ยิ่งกว่านั้น...ความสัมพันธ์แบบนี้มันจะนำมาซึ่งคำครหาและสายตาประหลาดจากสังคม” แพรวาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกใจหล่นวูบ เธอหลับตาลง รู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันทิ่มแทงหัวใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่เริ่มต้นขึ้นอย่างสวยงาม จะต้องมาเจออุปสรรคที่ยากจะก้าวข้ามเช่นนี้ "แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงกันคะ" เธอถามเสียงสั่นเครือ อรรณพหันมามองแพรวา เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้แน่น แม้จะรู้ว่าอุณหภูมิในห้องนั้นไม่ได้เย็น แต่เขากลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากมือของเธอ "เราจะหาทางออกด้วยกันครับ" เขาพยายามปลอบโยน แต่อีกใจหนึ่งเขาก็รู้ดีว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะแก้ไขได้ง่ายๆ “ทางออกเดียวที่ฉันเห็นคือ…หยุดมันไว้เสียแต่ตอนนี้” คุณย่าพูดตัดบท ดวงตาของท่านมองไปที่แพรวา “แพรวา ลูกเข้าใจใช่ไหม เรื่องนี้มันละเอียดอ่อนมาก” แพรวาสะอื้นไห้เบาๆ เธอพยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม “เข้าใจค่ะ” เธอกลอบแก้มของอรรณพไว้แน่น “แต่หนูรักเขาค่ะ” “ความรักเป็นสิ่งสวยงาม แต่บางครั้ง…เราก็ต้องยอมรับความจริงที่เจ็บปวด” คุณปู่พูดเสียงอ่อนลง แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด “เรื่องนี้ต้องจบลงแค่นี้” "ไม่! ผมไม่ยอม!" อรรณพสวนกลับทันควัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมรักแพรวา และเธอเองก็รักผม เราจะไม่ยอมให้เรื่องแค่นี้มาทำลายความสัมพันธ์ของเราเด็ดขาด" "อรรณพ! อย่าใช้อารมณ์" คุณย่าเตือน "นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ" "ผมไม่ได้เล่นนะครับคุณย่า" อรรณพยืนยัน "ผมจริงจังกับแพรวามาตลอด และผมก็จะไม่ยอมปล่อยมือเธอไปเด็ดขาด" เขาหันไปมองแพรวาอีกครั้ง "แพรวา...เธอจะไม่ยอมใช่ไหม" แพรวาพยักหน้าอย่างหนักแน่น แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความกลัวและสับสน "หนูจะไม่ยอมค่ะ" คุณปู่ถอนหายใจยาว "ถ้าอย่างนั้น...ก็ลองคิดดูให้ดี ว่าจะเอายังไงต่อไป" ท่านลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวก่อน" คุณย่ามองหน้าหลานสาวและหลานชายอย่างอ่อนใจ "ฉันก็หวังว่าพวกเธอจะคิดถึงผลที่จะตามมานะ" เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองคนเดินจากไป ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้มันกลับรู้สึกอึดอัดมากกว่าเดิม "แพรวา..." อรรณพเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะกุมมือเธอไว้แน่น "ผมขอโทษ" "คุณไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ" แพรวาตอบ น้ำเสียงสั่นเครือ "มันไม่ใช่ความผิดของคุณ" "แต่ผมควรจะรู้เรื่องนี้ก่อน" อรรณพพูด "ผมไม่รู้ว่าครอบครัวของเรามีความเกี่ยวข้องกันในลักษณะนี้" "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" แพรวากล่าว "มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้ว" "แล้วเราจะทำยังไงกันดี" อรรณพถาม "ผมไม่ยอมเสียเธอไปแน่ๆ" "หนูก็เหมือนกันค่ะ" แพรวายกมืออีกข้างขึ้นลูบแก้มของเขาเบาๆ "แต่...ถ้ามันเป็นไปไม่ได้จริงๆ" "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับความรักของเรา" อรรณพพูดอย่างหนักแน่น "ผมจะหาทางออกให้ได้" "แล้วถ้า...ถ้าสังคมไม่ยอมรับล่ะคะ" แพรวาถามอย่างกังวล "คุณปู่คุณย่าก็เป็นห่วงเรา" "เรื่องสังคม...เราค่อยๆ แก้กันไปได้" อรรณพกล่าว "ส่วนคุณปู่คุณย่า...ผมจะคุยกับท่านให้เข้าใจ" "หนูไม่แน่ใจเลยค่ะ" แพรวากล่าว "เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไป" "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" อรรณพดึงแพรวาเข้ามากอด "เชื่อผมนะ" แพรวาซบหน้ากับอกของเขา สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย พยายามรวบรวมความกล้าและความหวังที่มีอยู่เพียงน้อยนิด เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าคงไม่ง่าย แต่เธอก็เชื่อในความรักของเธอและอรรณพ "หนูเชื่อค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "แต่หนูกลัว" "ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" อรรณพกระชับอ้อมกอด "ไม่มีอะไรต้องกลัว" ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความเศร้าและความกังวลไหลผ่านไปกับน้ำตา แม้ความจริงที่เพิ่งค้นพบจะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคครั้งใหญ่ แต่พวกเขาก็ยังมีความหวังว่าความรักที่แท้จริงจะสามารถเอาชนะทุกสิ่งได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แพรวาและอรรณพใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ด้วยกัน พูดคุย ปลอบใจ และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน พวกเขาพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ครอบครัว พยายามหาช่องทางที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสมบูรณ์ต่อไปได้ "ฉันลองไปคุยกับคุณลุงแล้วค่ะ" แพรวาเล่าให้อรรณพฟังเมื่อนั่งอยู่ริมทะเลด้วยกัน "คุณลุงบอกว่า ในอดีต การแต่งงานระหว่างญาติก็มีให้เห็นอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่จะถูกต่อต้านและไม่ได้รับความยอมรับ" "แล้วคุณลุงมีความเห็นว่ายังไงบ้าง" อรรณพถาม "คุณลุงก็เป็นห่วงค่ะ แต่ท่านก็บอกว่า ถ้าเราสองคนรักกันจริง และมั่นคงพอ ก็อาจจะมีหนทาง" แพรวาถอนหายใจ "แต่ก็อย่างที่คุณปู่คุณย่าว่า มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" "ผมจะลองไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่ดู" อรรณพกล่าว "ท่านอาจจะมีคำแนะนำบางอย่าง" "หนูกลัวว่าท่านจะผิดหวังค่ะ" แพรวาพูด "ผมเข้าใจ" อรรณพจับมือแพรวาไว้ "แต่เราต้องลอง เราไม่สามารถปล่อยให้ความกลัวมาหยุดยั้งเราได้" อรรณพได้ไปพูดคุยกับครอบครัวของเขาตามที่ตั้งใจไว้ ผลที่ได้ก็ไม่ได้แตกต่างจากที่แพรวากังวลเท่าไหร่นัก คุณพ่อคุณแม่ของเขาเสียใจและผิดหวังกับข่าวนี้ แต่ก็ไม่ได้กดดันหรือบังคับให้เขาเลิกกับแพรวา เพียงแต่แนะนำให้เขาคิดให้รอบคอบถึงผลที่จะตามมา "ลูกต้องเข้าใจนะว่าเรื่องนี้มันละเอียดอ่อน" คุณแม่ของอรรณพกล่าว "สังคมบ้านเรายังมีความเชื่อเรื่องการสืบสกุลอยู่มาก การแต่งงานระหว่างญาติใกล้ชิดอาจจะถูกมองว่าเป็นเรื่องไม่เหมาะสม" "ผมเข้าใจครับแม่" อรรณพตอบ "แต่ผมรักแพรวาจริงๆ" "ถ้ารักจริง ก็ต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น" คุณพ่อของอรรณพกล่าวเสริม "พิสูจน์ให้เห็นว่าความรักของพวกเธอแข็งแกร่งพอที่จะก้าวข้ามอุปสรรคนี้ไปได้" คำพูดของคุณพ่อเป็นเหมือนแรงผลักดันให้แพรวาและอรรณพมีความหวังมากขึ้น พวกเขาตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้ พวกเขาจะต่อสู้เพื่อความรักของพวกเขา "เรามาตั้งเป้าหมายกันใหม่นะ" แพรวาพูดขึ้นมาวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งมองวิวทะเลด้วยกัน "เราจะพยายามพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าความรักของเรามันบริสุทธิ์ และเราจะไม่ยอมให้โชคชะตามาเล่นตลกกับชีวิตของเรา" "ผมพร้อมเสมอ" อรรณพตอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราจะทำให้ดีที่สุด" ความสัมพันธ์ที่เคยราบรื่นต้องเผชิญกับมรสุมครั้งใหญ่ แต่แทนที่จะยอมจำนน แพรวาและอรรณพกลับเลือกที่จะจับมือกันให้แน่นขึ้น พวกเขาเชื่อว่าความรักที่แท้จริงนั้นแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะทุกสิ่ง แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรคและความไม่แน่นอนก็ตาม