“แน่นอนครับ…คุณแพรวา” อรรณพย้ำคำพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจัง ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววขบขันระคนท้าทาย ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา ราวกับจะอ่านทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน แพรวาใจเต้นระรัวราวกับกลองศึกตีรัวในอก เธอไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์นี้อย่างไรดี ความรู้สึกที่เคยมีต่อเขาในค่ำคืนนั้น ตอนนี้กลับกลายเป็นความสับสนปนเปไปกับความหวาดหวั่น “คุณ…คุณรู้ทุกอย่างเลยเหรอคะ” เธอถามเสียงแผ่วเบา รู้สึกราวกับจะถูกเปลือยเปล่าทางความรู้สึก “ทุกอย่าง…เท่าที่คุณให้ผมรู้” อรรณพเดินวนรอบโต๊ะทำงานอย่างเชื่องช้า แสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามาทำให้เงาของเขาทอดยาวบนพื้นพรมราคาแพง “และบางอย่าง…ที่คุณอาจจะไม่ได้ตั้งใจให้ผมรู้” เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว อากาศรอบตัวหนาวเย็นลงอย่างประหลาด แพรวาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าสบตาเขา ชายหนุ่มคนนี้…เขาคือใครกันแน่? ชายผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือเธอในยามคับขัน หรือว่าเขาคือคนที่เธอกำลังจะตกหลุมรัก? “คุณ…คุณเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรคะ” เธอถามอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติ “แล้ว…คุณรู้เรื่องคุณพ่อ…เรื่องค่ารักษาพยาบาล…” “ผมรู้…ทุกอย่าง” อรรณพตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างมั่นคง “ผมเป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลของคุณพ่อคุณ…และเป็นคนจัดการเรื่องที่ดินของคุณ” คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ แพรวาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ถ้าไม่ใช่เพราะอรรณพ ความฝันที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอคงจะมลายหายไปตลอดกาล “ทำไม…ทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ” “ผม…อาจจะมีเหตุผลส่วนตัวของผม” อรรณพกล่าว เสียงของเขาแผ่วลงเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามระงับอารมณ์บางอย่าง “และเหตุผลนั้น…เกี่ยวข้องกับคุณ” แพรวาใจสั่น ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความซาบซึ้งใจ ความสับสน และความรู้สึกผิดที่เธอไม่เคยบอกความจริงทั้งหมดกับเขา “คุณ…คุณหมายความว่ายังไงคะ” “คุณยังจำค่ำคืนนั้นได้ใช่ไหมครับ” อรรณพถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ในบาร์…คุณบอกว่าคุณต้องการเงิน…เพื่อช่วยครอบครัว” “ค่ะ…ตอนนั้นแพรวา…แพรวาจนตรอกจริงๆ” เธอตอบ เสียงสั่นเครือ “และผม…ก็ช่วยคุณ” อรรณพเว้นจังหวะ “ผมช่วยคุณ…และคุณก็…อยู่กับผมหนึ่งคืน” คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอมองเขาด้วยความไม่เชื่อสายตา “คุณ…คุณกำลังจะบอกว่า…คืนนั้น…” “คุณแพรวา…ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง…ผมจำทุกอย่างได้แม่นยำ” อรรณพพูดเสียงเครียด “ผมจำได้…ว่าคุณมีกลิ่นหอมอ่อนๆ…ผมจำได้…ว่าคุณมีรอยยิ้มที่น่ารัก…และผมจำได้…ว่าคุณ…มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ผม…ในคืนนั้น” น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของแพรวา เธอไม่คิดว่าเขาจะจำได้ทุกรายละเอียดขนาดนี้ “คุณ…คุณไม่ได้…รักแพรวา…ใช่ไหมคะ” “ความรัก…เป็นเรื่องที่ซับซ้อน…คุณแพรวา” อรรณพตอบ เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนแทบจะสัมผัสกันได้ “แต่ผม…จำคุณได้…ทุกอย่าง…ยกเว้น…ว่าผมรักคุณหรือไม่” ความหมายแฝงในคำพูดของเขาทำให้แพรวาสะอึกสะอื้น เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ “แล้ว…แล้วคุณจะทำยังไงกับแพรวาต่อไปคะ” “ผมจะทำให้คุณ…ทำงานในบริษัทของผม” อรรณพกล่าว “และผมจะ…เฝ้าดูคุณ…ดูว่าคุณจะทำอะไรต่อไป…และดูว่า…คุณจะ…ให้โอกาสผม…อีกครั้งหรือไม่” “อีกครั้ง…หมายความว่ายังไงคะ” แพรวาถามอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่า…ผมอยากจะ…เริ่มต้นใหม่กับคุณ…แพรวา” อรรณพพูด ดวงตาของเขาสื่อความหมายที่ลึกซึ้ง “ในฐานะ…ผู้หญิงคนหนึ่ง…ที่ไม่ใช่แค่…ผู้หญิงที่ผม…ได้ใช้เวลาด้วย…หนึ่งคืน” แพรวาอึ้ง เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตจะพลิกผันได้ขนาดนี้ คนที่เคยช่วยเหลือเธอในยามคับขัน บัดนี้กลับปรากฏตัวในฐานะเจ้านายใหม่ แถมยังบอกเป็นนัยว่าเขาต้องการโอกาสที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความสับสน เธอจะทำอย่างไรต่อไปดี? จะปฏิเสธเขาไปตรงๆ หรือจะลองเปิดใจให้โอกาสกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้? “คุณ…คุณต้องให้เวลาแพรวานะคะ” แพรวาเอ่ยเสียงแผ่วเบา “แพรวา…ยังสับสนอยู่มาก” “ได้…ผมให้เวลาคุณ” อรรณพตอบ “แต่ขอให้คุณรู้ไว้…ผม…จำคุณได้…ทุกอย่าง…และผม…อยากจะ…รู้จักคุณ…ให้มากกว่านี้” เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ปล่อยให้แพรวายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกหลากหลายกำลังตีวนอยู่ในใจ เธอควรจะรู้สึกขอบคุณ หรือควรจะรู้สึกหวาดกลัว? หรือบางที…เธออาจจะรู้สึกทั้งสองอย่าง?