แพรวายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความสับสนและอึดอัดถาโถมเข้าใส่เธออย่างไม่ทันตั้งตัว การปรากฏตัวของอรรณพในฐานะประธานบริษัท แถมยังบอกเป็นนัยว่าเขามีความรู้สึกบางอย่างต่อเธอ ทำให้โลกทั้งใบของเธอพลิกคว่ำคะมำ แพรวาพยายามเรียบเรียงความคิดที่กระจัดกระจาย เธอไม่เคยคาดคิดว่าชีวิตจะพาเธอมาถึงจุดนี้ ชายหนุ่มที่เคยช่วยเธอไว้ในค่ำคืนอันมืดมิด บัดนี้กลับกลายเป็นเจ้านายที่ทรงอำนาจ และดูเหมือนว่าเขาจะมีความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความเห็นอกเห็นใจ “คุณแพรวา…คุณโอเคไหมครับ” เสียงของอรรณพดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังค์ความคิดที่ซับซ้อน แพรวาผงกศีรษะเล็กน้อย “ค่ะ…แพรวาโอเคค่ะ” เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้จะรู้ดีว่าแววตาของเธอคงกำลังสื่อถึงความตื่นตระหนก “ผมรู้ว่านี่อาจจะเป็นเรื่องที่น่าตกใจสำหรับคุณ” อรรณพกล่าว เขาเดินออกจากโต๊ะทำงานมาหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เพียงไม่กี่ก้าว “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า…ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะ…คุกคามคุณ” “แพรวาเข้าใจค่ะ” เธอตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “แพรวารู้ว่าคุณ…คุณช่วยแพรวาไว้มาก” “ผมช่วยคุณ…เพราะผม…อยากช่วย” อรรณพเน้นคำ “และเพราะ…ผม…อยากรู้จักคุณ…มากกว่านั้น” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกแปลกประหลาด ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มสั่นคลอนภายในใจ เธอเคยรู้สึกดีกับเขาในค่ำคืนนั้น แม้จะเป็นเพียงความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน แต่ความสุภาพ ความอ่อนโยน และความอบอุ่นที่เขามอบให้ ก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “คุณ…คุณจำแพรวาได้…ตั้งแต่แรกเลยเหรอคะ” แพรวาตัดสินใจถามออกไปตรงๆ เพื่อไขความกระจ่างในใจ อรรณพพยักหน้า “ใช่ครับ…ตั้งแต่ที่คุณเดินเข้ามาในบาร์…ผมจำคุณได้ทันที” “แล้ว…ทำไมคุณถึง…ไม่บอกแพรวา…ตอนนั้น” เธอถามต่อ “ผม…อยากจะ…ดูท่าทีของคุณก่อน” อรรณพอธิบาย “ผมอยากรู้ว่า…คุณจะ…จำผมได้หรือไม่…และคุณ…จะ…ทำอะไรต่อไป” “คุณ…คุณกำลังจะบอกว่า…คุณ…ปล่อยให้แพรวา…เข้าใจผิด…มาตลอดเหรอคะ” น้ำเสียงของแพรวาเริ่มมีแววตัดพ้อ “ผมไม่ได้…ปล่อยให้คุณเข้าใจผิด…แพรวา” อรรณพรีบแก้ตัว “ผมแค่…รอเวลาที่เหมาะสม…ที่จะ…เปิดเผยทุกอย่าง” แพรวายังคงยืนนิ่ง เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของเขาดีหรือไม่ แต่ลึกๆ แล้ว เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเขา “แล้ว…ทำไมคุณถึง…อยากให้แพรวามาทำงานที่นี่…ในตำแหน่งนี้…ถ้าคุณ…จำแพรวาได้…คุณสามารถ…ทำอะไรก็ได้…ไม่ใช่เหรอคะ” “ผมอยากให้คุณ…มายืนอยู่ในจุดที่คุณ…สมควรจะอยู่” อรรณพกล่าว “ผมเห็นความสามารถของคุณ…แพรวา…ผมเห็น…ศักยภาพที่ซ่อนอยู่…และผม…อยากจะ…สนับสนุนคุณ” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมองเห็นคุณค่าในตัวเธอมากขนาดนี้ “ขอบคุณค่ะ…คุณอรรณพ” “คุณแพรวา…ผมอยากจะขอโทษ…สำหรับเรื่องเมื่อคืน…ในบาร์” อรรณพกล่าว “ผม…ไม่ได้ตั้งใจที่จะ…ทำให้คุณรู้สึก…ไม่สบายใจ” “ไม่เป็นไรค่ะ…มันผ่านมาแล้ว” แพรวาตอบ “และ…ขอบคุณอีกครั้ง…สำหรับทุกอย่าง” “ผม…อยากจะ…ชวนคุณไปทานข้าวเย็น…เย็นนี้” อรรณพเอ่ยชวน “ในฐานะ…เพื่อน…และในฐานะ…คนที่…อยากจะ…ทำความรู้จักคุณ…ให้มากขึ้น” แพรวาลังเล เธอไม่แน่ใจว่าพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้แล้วหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกดึงดูดกับความเป็นสุภาพบุรุษและความจริงใจที่อรรณพแสดงออกมา “แพรวา…ขอคิดดูก่อนนะคะ” “ได้…ผมเข้าใจ” อรรณพพยักหน้า “แต่ถ้าคุณ…เปลี่ยนใจ…หรืออยากจะ…คุยกับผม…เมื่อไหร่…บอกผมได้เสมอ” เขาหยิบนามบัตรของเขาออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้วยื่นให้แพรวา “นี่…นามบัตรของผม…มีเบอร์ส่วนตัวของผมอยู่ด้วย” แพรวารับนามบัตรมาถือไว้ รู้สึกถึงน้ำหนักและความสำคัญของมัน “ขอบคุณค่ะ” “ผมขอตัวก่อนนะครับ…คุณแพรวา” อรรณพกล่าว “มีงานต้องไปจัดการต่อ…แล้วเจอกัน…พรุ่งนี้เช้า” เขาเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้แพรวายืนอยู่ตามลำพังอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นแรงไม่หยุด ภาพของอรรณพยังคงติดตาตรึงใจ ความรู้สึกที่สั่นคลอนภายในใจของเธอกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เธอจะเลือกเส้นทางไหนต่อไป? จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป หรือจะลองเปิดใจให้กับชายหนุ่มคนนี้?