แพรวาเดินออกจากออฟฟิศด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอตรวจสอบนาฬิกาบนข้อมืออีกครั้ง เวลา 18:30 น. เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลานัดหมายกับอรรณพ เธอตัดสินใจเดินไปที่ร้านกาแฟใกล้ๆ เพื่อหาอะไรดื่มและใช้เวลาฆ่าเวลา ดวงตาของเธอเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างมองดูผู้คนที่เดินสวนกันไปมา ภาพของอรรณพในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มยังคงติดตาเขาดูดีมีเสน่ห์เหลือเกิน แต่ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูไร้ที่ติ เขากลับมีความลับซ่อนอยู่มากมาย การช่วยเหลือครอบครัวของเธอ การปรากฏตัวในฐานะเจ้านายคนใหม่ ทั้งหมดนี้ล้วนทำให้เธอรู้สึกสับสน “นี่คุณแพรวา” เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง แพรวาหันไปมองก็พบกับมิน เพื่อนร่วมงานคนสนิท “อ้าว คุณมิน มีอะไรหรือเปล่าคะ” แพรวาถามด้วยรอยยิ้ม “เปล่าหรอก แค่จะชวนไปหาอะไรดื่มก่อนกลับบ้าน” มินตอบ “เห็นเธอหน้าตาดูเครียดๆ เลยคิดว่าอยากจะมีเพื่อนคุย” แพรวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธออยากจะอยู่คนเดียวเพื่อทบทวนเรื่องราวต่างๆ แต่ก็ปฏิเสธมินไม่ได้ “ก็ได้ค่ะ ไปกันเลย” ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านกาแฟ สั่งเครื่องดื่ม และนั่งลงที่โต๊ะมุมร้าน “เป็นอะไรไปคะคุณแพรวา ดูไม่สบายใจเลย” มินถามทันทีที่น้ำเสิร์ฟมาถึง แพรวาถอนหายใจเบาๆ “ก็…เรื่องท่านประธานน่ะค่ะ” “อ้อ เข้าใจเลยค่ะ” มินพยักหน้า “ตอนแรกฉันก็ตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าท่านจะอายุน้อยขนาดนี้ แถมยังดูดีซะด้วย” “ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะคุณมิน” แพรวาแก้ไข “คือ…ท่านเรียกแพรวาไปพบ แล้วก็…พูดจาแปลกๆ” “แปลกๆ ยังไงเหรอคะ” มินเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “ท่านบอกว่า…ท่านจำแพรวาได้” แพรวาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา มินเบิกตากว้าง “จำได้! จำคุณแพรวาได้ได้ยังไงคะ” “นั่นแหละค่ะที่แพรวาไม่เข้าใจ” แพรวากล่าว “ท่านบอกว่าเคยเจอแพรวามาก่อน แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเจอกันที่ไหน” “โอ้โห น่าสงสัยจริงๆ ค่ะ” มินอุทาน “แล้วท่านประธานทำท่าทียังไงบ้างคะ” “ก็…ดูเหมือนจะสนใจแพรวาเป็นพิเศษ” แพรวาพูดติดขัด “ท่านชวนแพรวาไปทานข้าวเย็นเย็นนี้ด้วยค่ะ” “จริงเหรอคะ!” มินตาโต “ถือเป็นโอกาสที่ดีเลยนะคะคุณแพรวา เผื่อจะได้รู้ความจริงอะไรบางอย่าง” “แพรวาไม่แน่ใจเลยค่ะ” แพรวาถอนหายใจ “แพรวา…รู้สึกเหมือนกำลังจะตกหลุมพรางบางอย่าง” “อย่าคิดมากไปเลยค่ะ” มินจับมือแพรวาให้กำลังใจ “ลองไปดูก่อนก็ได้ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ก็รีบออกมานะคะ” “ค่ะ” แพรวากล่าวรับคำ หลังจากพูดคุยกับมินสักพัก แพรวาก็ขอตัวกลับ เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่ได้ระบายความในใจกับเพื่อน แต่ความกังวลก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจ เธอเดินออกจากร้านกาแฟ และตรงไปยังร้านอาหารที่นัดไว้ เมื่อไปถึงร้านอาหาร แพรวาก็เห็นรถยนต์หรูจอดเด่นอยู่หน้าร้าน เธอสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน พนักงานต้อนรับเข้ามาทักทาย “เรียนเชิญค่ะ ท่านรออยู่แล้วค่ะ” แพรวาเดินตามพนักงานเข้าไปในห้องส่วนตัว และพบกับอรรณพที่กำลังยืนรอเธออยู่ เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ดูสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ “คุณแพรวา…มาแล้วนะครับ” “สวัสดีค่ะคุณอรรณพ” แพรวาพยักหน้าให้เขา “ขอโทษที่มาช้าค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน” อรรณพกล่าว “เชิญนั่งครับ” ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกัน บรรยากาศในห้องค่อนข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ เท่านั้น “คุณแพรวา…วันนี้คุณดูสวยเป็นพิเศษนะครับ” อรรณพเอ่ยชม แพรวาหน้าแดงเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ” “ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้งนะครับ สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น” อรรณพกล่าว “ผมรู้ว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่สบายใจ” “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวาตอบ “แต่แพรวาก็ยังสงสัยอยู่ค่ะ ว่าทำไมคุณถึง…จำแพรวาได้” อรรณพยิ้ม “ผมบอกคุณไปแล้วนี่ครับ ว่าผมจำคุณได้ตั้งแต่แรก” “แต่…คุณไม่เคยบอกแพรวาเลย” แพรวาแย้ง “ผมอยากจะรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม” อรรณพอธิบาย “ผมอยากจะเห็นคุณก่อน ว่าคุณจะเป็นยังไง…แล้วก็…อยากจะทำอะไรบางอย่างให้ครอบครัวของคุณ” “ทำอะไรให้ครอบครัวแพรวา…” แพรวาทวนคำ “คุณกำลังหมายถึง…เรื่องหนี้สินของพ่อแม่แพรวาใช่ไหมคะ” อรรณพพยักหน้า “ใช่ครับ ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้ว” แพรวาอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ความรู้สึกซาบซึ้งใจปนเปไปกับความสับสน “ทำไมคุณถึง…ทำแบบนั้นคะ” “ผม…อยากจะตอบแทนคุณ” อรรณพกล่าว “สำหรับคืนนั้น…ที่คุณ…อยู่เป็นเพื่อนผม” “คืนนั้น…” แพรวาพยายามนึกย้อนกลับไป ภาพของค่ำคืนในบาร์คืนนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอจำได้ว่าเขาดูเหนื่อยล้าและเศร้าใจมาก เธอจึงอยู่เป็นเพื่อนเขา พูดคุยกับเขา จนกระทั่งเขาผล็อยหลับไป “คืนนั้น…แพรวาแค่อยากจะ…เป็นเพื่อนให้คุณค่ะ” “และคุณก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม” อรรณพมองลึกเข้าไปในดวงตาของแพรวา “ตั้งแต่คืนนั้น…ผมก็คิดถึงคุณมาตลอด” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกประหม่า เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะมีความรู้สึกแบบนี้กับเธอ “คุณอรรณพคะ…แพรวา…ไม่แน่ใจเลยค่ะ ว่า…ควรจะรู้สึกยังไง” “คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกอะไรตอนนี้ก็ได้ครับ” อรรณพกล่าว “ผมแค่…อยากจะบอกความรู้สึกของผมให้คุณรู้” “แต่…เรา…เราเป็นเจ้านายกับลูกน้องนะคะ” แพรวาเอ่ยเตือน “ผมรู้” อรรณพยอมรับ “แต่ผมก็อยากจะให้โอกาสเรา…ได้ลองทำความรู้จักกันให้มากขึ้น…นอกเวลางาน” แพรวาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ความรู้สึกที่สั่นคลอนภายในใจของเธอกำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าการมีความสัมพันธ์กับเจ้านายนั้นเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้เขา “คุณแพรวา…คุณคิดว่าไงครับ” อรรณพถาม “แพรวา…ขอเวลาคิดดูก่อนนะคะ” แพรวาตอบอย่างอ้อมแอ้ม อรรณพยิ้ม “ได้ครับ ผมเข้าใจ” หลังจากนั้น ทั้งสองก็เริ่มสั่งอาหาร และพูดคุยกันเรื่องทั่วไป แพรวาพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกประหม่าอยู่ลึกๆ เธอสังเกตเห็นว่าอรรณพมองเธออยู่ตลอดเวลา ราวกับจะสำรวจทุกการกระทำของเธอ “คุณแพรวา…ชอบทานอาหารร้านนี้ไหมครับ” อรรณพถาม “ค่ะ…อร่อยดีค่ะ” แพรวาตอบ “ผมดีใจที่คุณชอบ” อรรณพกล่าว “ผมอยากจะพาคุณมาทานที่นี่อีก” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกสับสนอีกครั้ง นี่เป็นเพียงการแสดงความมีน้ำใจของเจ้านาย หรือเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความรู้สึกที่มากกว่านั้น