สายฝนโปรยปรายลงมากระหน่ำราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งให้มิดมิด ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดครึ้มไร้ซึ่งแสงดาว สะท้อนความอึมครึมในใจของ "อรุณรัศมี" หรือที่ใครๆ เรียกกันติดปากว่า "อรุณ" หญิงสาวร่างบางในชุดราตรีสีดำสนิท ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของงานเลี้ยงหรูหราภายในคฤหาสน์ของตระกูล "มาคัส" ตระกูลมาเฟียทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้ คืนนี้ไม่ใช่คืนปกติธรรมดา มันคือสมรภูมิแห่งการต่อรองอำนาจ และเธอคือตัวหมากสำคัญที่ถูกส่งมาเพื่อชิงไหวชิงพริบกับเจ้าของอาณาจักรสีดำ ดวงตาคมกริบสีนิลของเธอกวาดมองไปรอบๆ งานเลี้ยงที่ไม่เคยขาดความหรูหราและอันตราย ทุกมุมห้องเต็มไปด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มอันจอมปลอม แต่แฝงไว้ด้วยแววตาที่จับจ้องทุกความเคลื่อนไหว อรุณกลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอ เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ การมาปรากฏตัวที่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นแผนการที่ซับซ้อนและอันตรายเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "คุณอรุณรัศมีสินะครับ" เสียงทุ้มลึกกังวานดังขึ้นจากด้านหลัง บ่งบอกถึงอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ อรุณหันกลับไปเผชิญหน้ากับบุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ดวงตาสีเข้มราวกับถ่านหินลุกโชนราวกับจะเผาไหม้ทุกสิ่งที่สบประสาน ชายผู้นั้นคือ "ดาร์กัส มาคัส" ทายาทคนเดียวของตระกูลมาคัส ผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็น "พญามังกรไร้หัวใจ" รูปร่างสูงใหญ่กำยำในชุดสูทสีดำสนิทขับเน้นให้เห็นถึงความสง่างามที่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม ใบหน้าคมคายหล่อเหลาจนแทบไร้ที่ติ แต่แววตาเย็นชาไร้อารมณ์ของเขาทำให้รู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่ต่อหน้าภูเขาน้ำแข็ง "ค่ะ ดิฉันเอง คุณดาร์กัส" อรุณตอบรับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เรียบสงบที่สุด มือเรียวสวยกำสร้อยคอไข่มุกเม็ดงามที่สวมอยู่แน่น เธอมองสำรวจใบหน้าของเขาอย่างไม่ปิดบัง ความสงสัยใคร่รู้ระคนความระแวงฉายชัดในดวงตา ดาร์กัสยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่กลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "ผมได้ยินเรื่องของคุณมาเยอะครับ คุณอรุณรัศมี สตรีผู้มากเล่ห์เหลี่ยมและฉลาดเฉลียว" "คุณก็เช่นกันค่ะ คุณดาร์กัส ได้ยินกิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของคุณมาจนขนหัวลุกเลยทีเดียว" อรุณสวนกลับทันควัน เธอไม่คิดจะแสดงความกลัวออกมาให้เขาเห็น แม้ในใจจะสั่นคลอนก็ตาม "กล้าพูดดีนี่ครับ" ดาร์กัสกล่าว พลางยกแก้วบรั่นดีในมือขึ้นจิบ "แต่คุณก็รู้ว่าการเข้ามาในอาณาเขตของผม โดยที่ไม่ได้ถูกเชิญ มันอันตรายแค่ไหน" "ดิฉันมาในฐานะแขกผู้ได้รับเชิญค่ะ" อรุณตอบเสียงหนักแน่น "และมีเรื่องสำคัญที่ต้องเจรจากับคุณ" "เรื่องสำคัญ?" ดาร์กัสเลิกคิ้วสูง "เรื่องอะไรที่สำคัญพอจะทำให้คุณกล้าเหยียบเข้ามาในถิ่นของผมได้" "เรื่องทรัพย์สินของตระกูลรัตนาภรณ์ค่ะ" อรุณเอ่ยชื่อตระกูลของเธอออกไปอย่างไม่ลังเล ดวงตาคมกริบของดาร์กัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องมองอรุณเขม็ง ราวกับต้องการจะอ่านความคิดของเธอ "ตระกูลรัตนาภรณ์? คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่" "คุณคงทราบดีว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตระกูลของดิฉันประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และได้ถูกบังคับให้ขายทรัพย์สินหลายชิ้นเพื่อชดใช้หนี้สิน" อรุณเริ่มเล่าเรื่องราวโดยพยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคง "และหนึ่งในนั้นคือที่ดินผืนงามที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาบ ซึ่งคุณได้เข้าซื้อไปเมื่อสองปีก่อน" "แล้วยังไง?" ดาร์กัสถามกลับอย่างเย็นชา "ที่ดินผืนนั้นมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อตระกูลของเรา มันไม่ใช่แค่ผืนดินธรรมดา แต่มันคือที่ที่บรรพบุรุษของเราฝังรกรากมาหลายชั่วอายุคน" อรุณกล่าวต่อ "ดิฉันมาในวันนี้ เพื่อขอให้คุณคืนที่ดินผืนนั้นให้กับตระกูลของเรา" คำขอของอรุณทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงไปอีก ดาร์กัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน "คุณกำลังพูดเล่นใช่ไหมครับ คุณอรุณรัศมี? ผมซื้อที่ดินผืนนั้นมาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และมันคือทรัพย์สินของผมในตอนนี้" "ดิฉันทราบดีว่าคุณซื้อมาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย" อรุณยอมรับ "แต่คุณก็ทราบดีว่าในเวลานั้น ตระกูลของดิฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่บีบบังคับ และต้องยอมขายทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด" "แล้วคุณคิดว่าผมจะทำอะไรได้? ผมไม่ได้บังคับใครให้ขาย" ดาร์กัสตอบกลับอย่างไม่ใยดี "ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อขอให้ผมคืนทรัพย์สินที่ผมได้มาอย่างถูกต้อง ผมคงต้องขอโทษด้วย เพราะผมไม่ทำ" "ดิฉันไม่ได้มาเพื่อขอร้อง แต่มาเพื่อเสนอข้อตกลง" อรุณกล่าว ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของดาร์กัสอย่างท้าทาย "ถ้าคุณยอมคืนที่ดินผืนนั้นให้ตระกูลรัตนาภรณ์ ดิฉันก็จะมอบบางสิ่งที่มีค่ามากกว่านั้นให้กับคุณ" ดาร์กัสเลิกคิ้วสูงอีกครั้ง "บางสิ่งที่มีค่ามากกว่าที่ดินริมทะเลสาบ? คุณกำลังจะมอบอะไรให้ผมกันแน่?" "ความลับ" อรุณตอบเสียงเบา แต่หนักแน่น "ความลับที่สามารถสั่นคลอนอำนาจของตระกูลคู่แข่งของคุณได้" คำว่า 'ความลับ' ทำให้ดวงตาของดาร์กัสส่องประกายขึ้นมาทันที เขาละสายตาจากแก้วบรั่นดี แล้วหันมามองอรุณเต็มตา ราวกับเพิ่งจะเห็นเธอเป็นครั้งแรก "คุณกำลังพูดถึงอะไร" "ดิฉันมีข้อมูลเกี่ยวกับแผนการทุจริตครั้งใหญ่ของตระกูล 'วารีรัตน์' ที่กำลังจะเปิดเผยในอีกไม่กี่วันข้างหน้า" อรุณกล่าว "ข้อมูลนี้จะทำให้ตระกูลวารีรัตน์เสียชื่อเสียงไปตลอดกาล และอาจถึงขั้นล่มสลาย" ดาร์กัสเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาสำรวจอรุณอย่างพิจารณา "คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าข้อมูลของคุณถูกต้อง" "ดิฉันมั่นใจ" อรุณตอบอย่างหนักแน่น "และถ้าคุณไม่เชื่อ ดิฉันก็มีหลักฐานบางส่วนที่จะยืนยันคำพูดของดิฉัน" "แล้วทำไมคุณถึงยอมมอบความลับนี้ให้กับผม?" ดาร์กัสถามด้วยความสงสัย "แทนที่จะใช้มันเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง?" "เพราะตระกูลรัตนาภรณ์ไม่ต้องการอำนาจหรือผลประโยชน์ใดๆ อีกแล้ว" อรุณกล่าว "สิ่งที่ดิฉันต้องการคือการได้ทวงคืนมรดกที่แท้จริงของเรากลับคืนมา" ดาร์กัสพยักหน้าช้าๆ ราวกับกำลังครุ่นคิด "คุณฉลาดกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ คุณอรุณรัศมี" "และคุณก็เจ้าเล่ห์กว่าที่ดิฉันคิดไว้เช่นกันค่ะ คุณดาร์กัส" อรุณยิ้มบางๆ "แต่เราก็เป็นคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะทำข้อตกลงกันในครั้งนี้" "ข้อตกลงนี้มีเงื่อนไขอะไรอีกบ้าง?" ดาร์กัสถาม "ไม่มีอะไรมากไปกว่าที่คุณจะรับปากว่าจะคืนที่ดินผืนนั้นให้กับตระกูลรัตนาภรณ์ เมื่อข้อมูลนี้ได้ถูกนำไปใช้จนสำเร็จ" อรุณตอบ ดาร์กัสมองเข้าไปในดวงตาของอรุณอีกครั้ง เขาเห็นประกายแห่งความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัด เขาตระหนักได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะมองข้ามได้ง่ายๆ "เอาล่ะ" ดาร์กัสเอ่ยขึ้น "ผมจะพิจารณาข้อเสนอของคุณ แต่ผมขอเวลาในการตรวจสอบข้อมูลที่คุณให้มาเสียก่อน" "แน่นอนค่ะ" อรุณตอบ "ดิฉันจะรอฟังข่าวจากคุณ" "คุณจะอยู่ที่นี่ก่อนไหม?" ดาร์กัสถาม "หรือจะกลับไป?" "ดิฉันจะอยู่ที่นี่ก่อนค่ะ" อรุณตอบ "จนกว่าเราจะตกลงกันได้" ดาร์กัสพยักหน้า "ดี ถ้าอย่างนั้น เชิญคุณไปพักผ่อนที่ห้องรับรองแขกได้ตามสบาย เดี๋ยวผมจะให้คนไปตามเมื่อผมพร้อม" อรุณโค้งศีรษะให้เขาเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ คุณดาร์กัส" เธอหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ดาร์กัสยืนมองตามหลังเธอไปด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่เคยพบเจอผู้หญิงที่กล้าหาญและฉลาดเฉลียวเช่นนี้มาก่อน อรุณรัศมีไม่ใช่แค่เหยื่อที่อ่อนแอ แต่เธอคือพยศร้ายที่ซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้ภายใต้ความอ่อนหวาน