ดาร์กัสพาร่างของอรุณกลับมายังคฤหาสน์ที่ปลอดภัย ท่ามกลางความรู้สึกเหนื่อยล้าแต่ก็ยังคงมีความหวังว่าทุกอย่างจะค่อยๆ คลี่คลายไปในทางที่ดี การที่ชัยหลบหนีไปได้ทำให้เขากังวลใจเป็นอย่างยิ่ง เขาแน่ใจว่าชัยจะต้องพยายามแก้แค้น และอาจจะใช้โอกาสนี้ในการเปิดโปงข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเขา "คุณดาร์กัสคะ" อรุณเอ่ยถามขณะที่กำลังนั่งจิบชาอุ่นๆ ที่บาร์ในคฤหาสน์ "ชัยจะทำอะไรเราได้อีกคะ" ดาร์กัสทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่มองเห็นสวนกว้างใหญ่ "ข้าไม่แน่ใจนัก" เขาตอบเสียงทุ้ม "ชัยเป็นคนเจ้าเล่ห์ และเขาก็มีคนสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เขาอาจจะพยายามเปิดโปงความสัมพันธ์ของเรา หรืออาจจะพยายามทำร้ายเจ้าโดยตรง" "แต่... คุณมีคนคุ้มกันมากมายนี่คะ" อรุณกล่าว "ใช่" ดาร์กัสยอมรับ "แต่ชัยก็รู้จักจุดอ่อนของเรา เขาอาจจะใช้มันเป็นประโยชน์" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดหาวิธีรับมือ "ข้าจะให้คนของข้าจับตาดูชัยอย่างใกล้ชิด และเจ้าเองก็ต้องระวังตัวให้มากเช่นกัน อย่าไปไหนคนเดียวโดยไม่มีคนคุ้มกัน" "ฉันเข้าใจค่ะ" อรุณตอบ "แต่ถ้าชัยพยายามจะติดต่อฉันล่ะคะ" "อย่าตอบรับคำเชิญใดๆ ของเขาเด็ดขาด" ดาร์กัสกล่าวเสียงเข้ม "ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม" "แล้ว... เรื่องของท่านประธานล่ะคะ" อรุณถาม "เขาจะถูกดำเนินคดีอย่างไรต่อไป" "คดีของท่านประธานจะดำเนินไปตามกระบวนการยุติธรรม" ดาร์กัสอธิบาย "แต่ข้าจะแน่ใจว่าเขาจะไม่สามารถหลุดพ้นจากความผิดไปได้" "ฉันดีใจที่คุณทำแบบนั้นค่ะ" อรุณกล่าว "ฉันอยากให้คนที่ทำร้ายครอบครัวฉันได้รับผลกรรมที่สาสม" "ข้าจะทำให้มันเกิดขึ้น" ดาร์กัสยืนยัน "และข้าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด" เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของอรุณเบาๆ "เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องใดๆ อีกต่อไป" อรุณมองเข้าไปในดวงตาของดาร์กัส รู้สึกถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เธอรู้ว่าเขาพร้อมที่จะปกป้องเธอเสมอ แม้ว่าเขาจะเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ และเธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง "ขอบคุณค่ะ คุณดาร์กัส" อรุณกล่าวอย่างจริงใจ "ไม่ต้องเกรงใจ" ดาร์กัสตอบ "เจ้าคือคนสำคัญของข้า" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของดาร์กัสดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูชื่อผู้โทร ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที "ใครโทรมาคะ" อรุณถาม "เป็นคนของข้า" ดาร์กัสตอบ "รายงานว่า พบเบาะแสของชัย" "อยู่ที่ไหนคะ" อรุณถามอย่างสนใจ "ที่ท่าเรือร้างแห่งหนึ่ง" ดาร์กัสกล่าว "เขาอาจจะกำลังจะหลบหนีออกนอกประเทศ" "เราจะไปที่นั่นไหมคะ" อรุณถาม "แน่นอน" ดาร์กัสตอบ "ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด" เขาหันไปสั่งการลูกน้องที่ยืนรออยู่ "เตรียมรถให้พร้อม เราจะไปท่าเรือร้างเดี๋ยวนี้!" "รับทราบครับ!" ลูกน้องตอบรับอย่างแข็งขัน ดาร์กัสหันกลับมามองอรุณ "เจ้าจะอยู่ที่นี่กับคนของข้า และรอฟังข่าว ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าไปอยู่ในอันตรายอีก" "แต่..." อรุณกำลังจะประท้วง แต่ดาร์กัสก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน "นี่คือคำสั่งของข้า อรุณรัศมี" ดาร์กัสกล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าจะปกป้องเจ้า" อรุณมองดาร์กัส เธอรู้ว่าเขาทำไปเพราะเป็นห่วงเธอ เธอจึงพยักหน้าตอบรับ "ค่ะ ฉันจะอยู่ที่นี่" ดาร์กัสพยักหน้าให้เธอ ก่อนจะรีบออกไปพร้อมกับลูกน้องของเขา อรุณมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับสายตา เธอรู้สึกใจหายเล็กน้อย แต่ก็เชื่อมั่นในตัวดาร์กัส เธอรู้ว่าเขาจะจัดการทุกอย่างได้ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า อรุณนั่งรอข่าวคราวด้วยความกระวนกระวาย เธอพยายามอ่านหนังสือเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ก็ไม่เป็นผล จิตใจของเธอยังคงว้าวุ่นอยู่กับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น เธอรีบหยิบมันขึ้นมาดู เป็นข้อความจากดาร์กัส "ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ชัยถูกจับกุมได้แล้ว" อรุณถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอตอบกลับไปว่า "ดีใจด้วยค่ะ" ไม่นานนัก ดาร์กัสก็กลับมาถึงคฤหาสน์ เขามีสีหน้าที่เหนื่อยล้าแต่ก็ฉายแววแห่งชัยชนะ "เป็นอย่างไรบ้างคะ" อรุณรีบถามทันทีที่เขาเข้ามา "จับกุมชัยได้แล้ว" ดาร์กัสตอบ "เขาพยายามจะขึ้นเรือหนี แต่ก็ไม่สำเร็จ" "แล้ว... เขาให้การอะไรบ้างคะ" อรุณถาม "เขายังคงปากแข็ง" ดาร์กัสกล่าว "แต่เรามีหลักฐานมากพอที่จะเอาผิดเขาได้" "ฉันดีใจค่ะ" อรุณกล่าว "ขอบคุณนะคะ คุณดาร์กัส ที่คุณจัดการทุกอย่างได้" "ข้าแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ" ดาร์กัสตอบ "และข้าจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะปลอดภัย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "เจ้าอยากจะพักผ่อนที่นี่ หรืออยากจะกลับไปที่บ้านของเจ้า" "ฉัน... ฉันอยากจะอยู่ที่นี่สักพักค่ะ" อรุณตอบ "ฉันรู้สึกปลอดภัยมากกว่าที่นี่" "ดี" ดาร์กัสยิ้ม "เจ้าจะอยู่ที่นี่กับข้า" อรุณมองดาร์กัส เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา มันไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างผู้มีพระคุณและผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือ แต่มันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น "คุณดาร์กัสคะ" อรุณเอ่ยถาม "หลังจากนี้... เราจะเป็นอย่างไรต่อไปคะ" ดาร์กัสชะงักไปเล็กน้อย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ข้าไม่แน่ใจนัก" เขาหยุดไปก่อนจะเอ่ยต่อ "แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ามั่นใจคือ ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ" อรุณมองเข้าไปในดวงตาของดาร์กัส เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจ และเธอก็เชื่อมั่นในคำพูดของเขา "ฉันก็เช่นกันค่ะ" ทั้งสองคนยืนมองตากัน ท่ามกลางความเงียบที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เรื่องราวของพวกเขากำลังจะดำเนินไปสู่บทต่อไป ซึ่งเต็มไปด้วยความท้าทายและความไม่แน่นอน แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ พวกเขาทั้งสองคนจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน