ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า สาดแสงสีทองอาบไล้ทั่วสวนอันร่มรื่นของคฤหาสน์หลังงาม อรุณนั่งเหม่อมองภาพเบื้องหน้าด้วยใจที่ยังคงสับสน แม้ว่าความวุ่นวายต่างๆ จะคลี่คลายลงไปแล้ว แต่เธอกลับรู้สึกถึงความไม่แน่นอนบางอย่างที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ ความเงียบสงบที่ได้มานี้มันช่างเปราะบางเสียเหลือเกิน ดาร์กัสเข้ามานั่งลงข้างๆ วางแขนโอบไหล่เธอเบาๆ "คิดอะไรอยู่" เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถาม ปลุกอรุณให้หลุดจากภวังค์ "ฉันแค่... คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดค่ะ" อรุณตอบ เลื่อนสายตาไปมองดวงตาคมกริบของเขา "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะพลิกผันได้มากขนาดนี้" "ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละ" ดาร์กัสตอบ น้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน "มีทั้งช่วงเวลาที่ดีและช่วงเวลาที่เลวร้าย" "แต่สำหรับฉัน ช่วงเวลาที่เลวร้ายมันนานเกินไปค่ะ" อรุณถอนหายใจเบาๆ "จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าความสุขเป็นอย่างไร" "ตอนนี้เจ้ามีความสุขแล้วไม่ใช่หรือ" ดาร์กัสกระชับอ้อมแขนเข้าหา "ข้าจะไม่ยอมให้ความสุขของเจ้าหายไปไหนอีก" อรุณซบหน้าลงกับอกของเขา สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา "ขอบคุณค่ะ คุณดาร์กัส" "ไม่ต้องขอบคุณ" เขาพูดพลางลูบเรือนผมนุ่มของเธอเบาๆ "เจ้าคือทุกสิ่งทุกอย่างของข้า" บทสนทนาของทั้งคู่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูห้องทำงานของดาร์กัสที่ดังขึ้นแผ่วเบา "ท่านดาร์กัสครับ" เสียงลูกน้องคนสนิทดังมาจากนอกประตู ดาร์กัสผละออกจากอรุณเล็กน้อย "เข้ามา" เขากล่าว ชายหนุ่มคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา ใบหน้าเคร่งขรึม "มีคนต้องการพบท่านครับ" "ใคร" ดาร์กัสถาม สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของลูกน้อง "เขาบอกว่าชื่อ... คุณวีระครับ" ชายหนุ่มตอบ "เขาอ้างว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับอดีตของท่านประธาน และเกี่ยวข้องกับครอบครัวของคุณอรุณด้วย" คำว่า 'อดีตของท่านประธาน' และ 'ครอบครัวของคุณอรุณ' ทำให้หัวใจของอรุณเต้นระรัว เธอหันไปมองดาร์กัสด้วยความกังวล "วีระ..." ดาร์กัสทวนชื่อนั้น เสียงของเขาเริ่มเย็นชา "ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน" "เขาดูไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไปครับ" ลูกน้องรายงานต่อ "ท่าทางและลักษณะการพูดจา ดูมีความรู้ และ... เขามีเอกสารบางอย่างที่อ้างว่าเป็นหลักฐานครับ" ดาร์กัสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ให้เขาเข้ามา" เขากล่าวในที่สุด ไม่นานนัก ชายร่างผอมสูง สวมแว่นตากรอบหนา ผมสีดอกเลา ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงาน เขามีท่าทางสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความลึกลับ "คุณดาร์กัส ผมวีระครับ" เขาแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "มีอะไร" ดาร์กัสถามเสียงกร้าว ไม่แสดงท่าทีเป็นมิตร "ผมมาเพื่อมอบความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานานครับ" วีระกล่าวพลางหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ "ความจริงที่ว่า ท่านประธานไม่ได้เป็นเพียงแค่คู่แข่งทางธุรกิจ แต่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังความเจ็บปวดของคุณอรุณมาโดยตลอด" อรุณก้าวเข้าไปยืนข้างดาร์กัส ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณหมายความว่าอย่างไรคะ" "ผมหมายถึง..." วีระเปิดซองเอกสารออก "ท่านประธานคือคนที่สั่งให้คนไปทำร้ายครอบครัวของคุณอรุณ เพื่อเป็นการสั่งสอน และเพื่อข่มขู่ไม่ให้คุณอรุณเปิดโปงความผิดของเขาในคดีอื่นๆ" ดาร์กัสขมวดคิ้ว ใบหน้าฉายแววไม่เชื่อ "เป็นไปไม่ได้" เขาพูด "ชัยเองก็เป็นผู้ลงมือ" "ชัยเป็นเพียงเครื่องมือครับ" วีระอธิบาย "และเขาก็ได้รับคำสั่งมาจากท่านประธานอีกทอดหนึ่ง เอกสารพวกนี้คือหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีของท่านประธาน ไปยังบัญชีของหัวหน้าแก๊งค์ที่ใช้ในการก่อเหตุ" อรุณกวาดสายตาไปตามเอกสารที่วีระยื่นให้ เธอเห็นตัวเลขจำนวนมาก และชื่อบัญชีที่คุ้นเคย หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกที่เธอเคยมีต่อท่านประธานค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้น "แล้ว... คุณเป็นใคร" ดาร์กัสถาม "ทำไมคุณถึงมีข้อมูลพวกนี้" "ผมเป็นอดีตผู้ช่วยคนสนิทของท่านประธานครับ" วีระตอบ "ผมเห็นความโหดร้ายทารุณที่เขาทำมาตลอด ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตัดสินใจรวบรวมหลักฐานเพื่อเปิดโปงเขา" "แต่ถ้าคุณเป็นผู้ช่วยของเขา ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้" อรุณถาม "ผมทำงานอย่างรอบคอบครับ" วีระยิ้มมุมปาก "และผมมีเหตุผลส่วนตัวที่จะต้องแก้แค้นเขาเช่นกัน" "เหตุผลอะไร" ดาร์กัสถาม "ครอบครัวของผมก็เคยเป็นเหยื่อของเขาครับ" วีระตอบ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "เขาพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากผม" ดาร์กัสพิจารณาใบหน้าของวีระอย่างถี่ถ้วน เขารับรู้ได้ถึงความจริงใจในแววตาของชายตรงหน้า "แล้วคุณต้องการอะไรจากการนำเสนอหลักฐานพวกนี้" "ผมต้องการเห็นเขาได้รับโทษที่สาสมครับ" วีระกล่าว "และผมเชื่อว่าคุณดาร์กัสคือคนเดียวที่จะสามารถทำให้มันเกิดขึ้นได้" "ข้าจะตรวจสอบหลักฐานพวกนี้ให้ดีที่สุด" ดาร์กัสกล่าว "และถ้ามันเป็นความจริง ข้าจะไม่ปล่อยให้คนชั่วลอยนวลไปได้" "ผมเชื่อใจคุณครับ" วีระโค้งศีรษะเล็กน้อย "ผมหวังว่าเรื่องนี้จะจบลงด้วยดีสำหรับทุกคน" หลังจากวีระจากไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง ดาร์กัสกำเอกสารในมือแน่น ใบหน้าเคร่งขรึมกว่าเดิม "คุณดาร์กัสคะ" อรุณเอ่ยขึ้น "ฉัน... ฉันไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี" "ข้ารู้" ดาร์กัสตอบ "มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจ" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ "แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" อรุณกล่าว "แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องในอดีต" "อดีตเป็นบทเรียน" ดาร์กัสกล่าว "แต่มันจะไม่มีวันทำร้ายเราได้อีกต่อไป ตราบใดที่เราอยู่ด้วยกัน" เขาเอื้อมมือมาจับมือของอรุณไว้แน่น "เจ้าจะอยู่กับข้าใช่ไหม" อรุณมองเข้าไปในดวงตาของดาร์กัส เธอเห็นความรัก ความห่วงใย และความมุ่งมั่นที่ฉายออกมา "ค่ะ ฉันจะอยู่กับคุณ"