เสียงหัวเราะเยาะหยันของชัยดังก้องอยู่ในโถงทางเดินกว้าง ดาร์กัสยืนกราดปืนจ่อไปที่ศีรษะของชัย อรุณบีบคั้นเนื้อผ้าของเสื้อชัยด้วยความหวาดกลัว มือของเธอเย็นเฉียบ "ปล่อยเธอซะ ชัย" ดาร์กัสกล่าวเสียงเข้ม "อย่าให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้" "มันบานปลายไปนานแล้ว ดาร์กัส" ชัยตอบ "และตอนนี้คือตาของฉันที่จะเอาคืน" "แกจะเอาคืนอะไร" ดาร์กัสถาม "แกสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว เพราะความโลภของแกเอง" "ฉันไม่เคยสูญเสียอะไร" ชัยกระชากแขนอรุณให้เข้ามาใกล้ตัวเขามากขึ้น "ฉันแค่กำลังจะทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป" "สิ่งที่ถูกพรากไปคืออะไร" ดาร์กัสถาม "ก็คือเธอไง ดาร์กัส" ชัยสบตาอรุณ "เธอคือสิ่งที่ฉันควรจะได้ครอบครอง" อรุณเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ "ฉันไม่เคยเป็นของคุณ!" เธอตะโกน "เธออาจจะไม่ใช่ แต่ตอนนี้เธอจะเป็น" ชัยกล่าว "และถ้าแกไม่ปล่อยให้ฉันพาเธอไปอย่างสงบ ฉันจะทำให้แกเสียใจไปตลอดชีวิต" ดาร์กัสกัดฟันกรอด เขาไม่เคยรู้สึกโกรธเกรี้ยวได้เท่านี้มาก่อน ชัยไม่ใช่แค่ศัตรูทางธุรกิจ แต่ตอนนี้เขากำลังคุกคามคนที่เขารัก "ฉันเตือนแกแล้วนะ" ดาร์กัสกล่าว "ถ้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะตามล่าแกไปจนถึงที่สุด" "นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากได้ยิน" ชัยยิ้ม "การต่อสู้" ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านนอกคฤหาสน์! ดาร์กัสสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยังคงจ่อปืนไปที่ชัย "พวกของแกมาแล้วสินะ" "แน่นอน" ชัยตอบ "และพวกของแกก็คงจะกำลังบุกเข้ามาเหมือนกัน" "มันเป็นแผนของแกสินะ" ดาร์กัสพูด "ล่อให้ข้าออกมา" "แผนของฉันง่ายๆ คือการเอาเธอคืน" ชัยกล่าว "ส่วนแผนของแก... ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว" เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจากภายนอก อรุณมองไปรอบๆ ตัวอย่างตื่นตระหนก เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี "แกต้องเลือกระหว่างชีวิตของเธอ กับชีวิตของแก" ชัยกล่าว "ถ้าแกยอมให้ฉันพาเธอไป ข้าจะปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่" "ไม่มีทาง" ดาร์กัสตอบเสียงหนักแน่น "ข้าไม่มีวันยอมให้แกทำร้ายเธอ" "อย่างนั้นก็เตรียมตัวรับความตายได้เลย" ชัยพูดพลางออกแรงบีบแขนอรุณ "ชัย!" ดาร์กัสตะโกน "ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!" วินาทีนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกพังเข้ามา! ร่างของลูกน้องคนสนิทของดาร์กัสพุ่งเข้ามา รุมล้อมชัยอย่างรวดเร็ว ชัยหน้าเสีย เขาไม่คิดว่าดาร์กัสจะวางแผนล่วงหน้าไว้ได้ขนาดนี้ "แก!" เขาสบถ ดาร์กัสใช้จังหวะที่ชัยเสียสมาธิ พุ่งเข้าไปคว้าตัวอรุณออกมาได้อย่างปลอดภัย "อรุณ!" เขาจับใบหน้าของเธอไว้แน่น "ไม่เป็นอะไรนะ" อรุณพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า "ฉัน... ฉันกลัว" "ไม่เป็นไรนะ" ดาร์กัสปลอบประโลม "ทุกอย่างจะจบลงแล้ว" ชัยพยายามดิ้นรน แต่ลูกน้องของดาร์กัสก็รัดเขาไว้แน่น "แกคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้เหรอ ดาร์กัส!" เขาร้องเสียงดัง "มันไม่ใช่แค่แค่นี้" ดาร์กัสกล่าว เขาเดินเข้าไปหาชัยที่ถูกจับกุม "นี่คือจุดจบของแก" "แกจะเสียใจ!" ชัยตะโกนก้อง "แกจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบ!" "ข้าจะทำให้แกได้เจอความสงบที่แกสมควรได้รับ" ดาร์กัสพูด น้ำเสียงเย็นชา หลังจากที่ชัยถูกนำตัวออกไป อรุณก็ยังคงตัวสั่นเทา ดาร์กัสดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะ" เขากระซิบข้างหูเธอ "ข้าอยู่ที่นี่แล้ว" "ฉันกลัวมากเลยค่ะ" อรุณกล่าว เสียงสะอื้น "ข้ารู้" ดาร์กัสลูบหลังเธอเบาๆ "แต่ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว" "แล้ว... ท่านประธานล่ะคะ" อรุณถาม "ข้าได้หลักฐานจากวีระแล้ว" ดาร์กัสตอบ "และตอนนี้ ข้าจะใช้มันจัดการกับเขา" "ขอบคุณค่ะ" อรุณกล่าว "ขอบคุณที่ปกป้องฉัน" "เจ้าคือคนสำคัญของข้า" ดาร์กัสพูด "ข้าจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าได้" เขาค่อยๆ ผละออกจากอรุณ มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "อรุณ" เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก "ข้ารักเจ้า" อรุณมองตอบดวงตาของเขา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น "ฉันก็รักคุณค่ะ คุณดาร์กัส" ทั้งสองสบตากัน ราวกับจะสื่อถึงความรู้สึกที่มีต่อกันโดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ อีกต่อไป การเผชิญหน้าครั้งนี้อาจจะจบลงแล้ว แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังจะเริ่มต้นบทใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม