ดาร์กัสจำใจต้องเดินตามคำสั่งของชายปริศนาคนนั้นไป ทิ้งให้อรุณที่บาดเจ็บอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดของพุ่มไม้ที่ค่อยๆ กลืนกินแสงสุดท้ายของวัน "ไปสิ" ชายคนนั้นออกคำสั่ง "ไปที่รถของเจ้า เดี๋ยวข้าจะตามไป" ดาร์กัสเหลือบมองอรุณเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเดินกลับไปที่รถของเขา โดยไม่รู้เลยว่ามีลูกน้องของชายคนนั้นคอยประกบอยู่ห่างๆ ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ ดาร์กัสพยายามรวบรวมสติ เขาตระหนักดีว่าสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิด ชายคนนั้นไม่ใช่แค่ลูกน้องของวิชัย แต่เป็นผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด "อรุณ... ต้องปลอดภัย" เขาพึมพำกับตัวเอง "ข้าจะหาทางกลับไปรับเจ้าให้ได้" เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ดาร์กัสก็พบว่ามีรถยนต์สีดำคันใหญ่จอดอยู่หน้าบ้าน และชายปริศนาคนนั้นก็กำลังยืนรอเขาอยู่ "ดีมาก" ชายคนนั้นกล่าว "ตอนนี้... เข้ามาข้างในกัน" ดาร์กัสเดินตามเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่โอ่อ่า แต่กลับรู้สึกอึดอัดราวกับถูกขังอยู่ในกรง เพดานสูง ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ ผนังเต็มไปด้วยภาพวาดสีน้ำมันราคาแพง "เชิญนั่ง" ชายคนนั้นผายมือไปที่โซฟาหนังอย่างดี ดาร์กัสทรุดตัวลงนั่งอย่างไม่เต็มใจนัก "ข้ารู้ว่าเจ้าสงสัยว่าข้าเป็นใคร" ชายคนนั้นเริ่มบทสนทนา "และทำไมข้าถึงต้องทำแบบนี้" "คุณคือใคร" ดาร์กัสถามเสียงเข้ม "ข้าคือ... อเล็กซานเดอร์" ชายคนนั้นตอบ "และข้าคือคนที่เคยร่วมงานกับบิดาของเจ้า" ดาร์กัสตาเบิกกว้าง "คุณรู้จักพ่อของผมเหรอครับ" "แน่นอน" อเล็กซานเดอร์ยิ้มเย็น "พวกเราเคยเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดี... จนกระทั่งบิดาของเจ้าหักหลังข้า" "หักหลัง?" ดาร์กัสทวนคำ "ใช่" อเล็กซานเดอร์กล่าว "เขาขโมยทุกอย่างไปจากข้า... อำนาจ... ชื่อเสียง... และผู้หญิงที่ข้ารัก" ดวงตาของดาร์กัสฉายแววสับสน "ผู้หญิงที่คุณรัก... คือใครครับ" "เธอคือ... พราวระวี" อเล็กซานเดอร์ตอบ "แม่ของอรุณ... และแน่นอน... เป็นผู้หญิงที่พ่อของเจ้าก็หลงรักเช่นกัน" คำพูดของอเล็กซานเดอร์ทำให้ดาร์กัสยิ่งสับสนมากขึ้น "แต่... พ่อของผมรักแม่ของอรุณ... และแม่ของอรุณก็รักพ่อของผม" "นั่นคือสิ่งที่บิดาของเจ้าหลอกให้พวกเธอเชื่อ" อเล็กซานเดอร์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน "ความจริงแล้ว... พราวระวีเคยเป็นของข้า! แต่บิดาของเจ้า... ใช้เล่ห์เหลี่ยมพรากเธอไปจากข้า" "ไม่จริง!" ดาร์กัสปฏิเสธทันที "พ่อของผมไม่มีทางทำแบบนั้น!" "เจ้าคิดว่าเจ้าเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับบิดาของเจ้าแล้วอย่างนั้นรึ" อเล็กซานเดอร์กล่าว "บิดาของเจ้า... คือคนเจ้าเล่ห์และเห็นแก่ตัว! เขาทำทุกอย่างเพื่ออำนาจและความต้องการของตัวเอง" "แล้ว... แล้วคุณวิชัยล่ะครับ" ดาร์กัสถามถึงท่านประธาน "วิชัยน่ะรึ... ก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ข้าใช้กำจัดบิดาของเจ้า" อเล็กซานเดอร์กล่าว "แต่สุดท้าย... เขาก็ทำพลาด และทำให้ข้าต้องเข้ามาจัดการเอง" "คุณต้องการอะไรจากผม" ดาร์กัสถาม พยายามควบคุมอารมณ์ "ข้าต้องการทุกอย่างที่บิดาของเจ้าเคยมี" อเล็กซานเดอร์ตอบ "และข้าต้องการให้เจ้า... ช่วยข้า" "ช่วย? คุณจะให้ผมช่วยคุณทำอะไร" "กลับไปบริหารอาณาจักรนี้... ภายใต้การควบคุมของข้า" อเล็กซานเดอร์เสนอ "ข้าจะให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าต้องการ... อำนาจ... ชื่อเสียง... และ... การแก้แค้น" "แก้แค้นใคร" ดาร์กัสถาม "แก้แค้นคนที่ทรยศข้า... และคนที่ทำให้ข้าสูญเสียพราวระวีไป" อเล็กซานเดอร์กล่าว "พ่อของเจ้า... และ... ลูกสาวของเขา... อรุณ" ดาร์กัสหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินชื่ออรุณ "คุณจะทำอะไรอรุณ!" เขาตะโกน "ข้าบอกเจ้าแล้วไง... ว่าข้าจะทำให้เจ้าแก้แค้นเขา" อเล็กซานเดอร์ยิ้ม "ถ้าเจ้าทำตามที่ข้าสั่ง... อรุณก็จะปลอดภัย" "ผมไม่มีวันทำแบบนั้น!" ดาร์กัสประกาศกร้าว "งั้นรึ" อเล็กซานเดอร์ลุกขึ้นยืน เดินตรงมาหาดาร์กัส "เจ้าแน่ใจนะ ว่าเจ้าจะเลือกทางนี้" "ผมจะปกป้องอรุณ... และผมจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด" ดาร์กัสยืนกราน "ความจริงน่ะรึ... ก็คือเจ้าจะไม่มีวันได้อยู่กับเธอ" อเล็กซานเดอร์กล่าว "เพราะข้าจะทำให้เจ้าต้องเลือกระหว่างอำนาจ... กับหัวใจ" ขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง! "อรุณ!" ดาร์กัสอุทานด้วยความตกใจ อรุณยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าของเธอซีดเผือด มีรอยเลือดเปื้อนอยู่บนเสื้อผ้า แต่ดวงตาของเธอแข็งกร้าว และเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ปล่อยเขาไปนะ อเล็กซานเดอร์!" อรุณกล่าวเสียงดัง "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!" อเล็กซานเดอร์มองอรุณด้วยความประหลาดใจ "เจ้า... เจ้าหนีออกมาได้ยังไง" "ฉันไม่เคยยอมแพ้" อรุณตอบ "และฉันจะไม่ยอมให้คุณมาทำร้ายคนที่ฉันรัก!" "น่าประทับใจ" อเล็กซานเดอร์กล่าว "แต่เจ้าคิดว่าเจ้าจะสู้กับข้าได้งั้นรึ" "ฉันอาจจะสู้ไม่ได้" อรุณกล่าว "แต่ฉันมีคนที่จะช่วยฉัน" ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นหลายนัด! อเล็กซานเดอร์หันไปมองทางต้นเสียงด้วยความตกใจ พบกับสารวัตรสมศักดิ์ และเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนหนึ่ง บุกเข้ามาในคฤหาสน์ "อเล็กซานเดอร์! แกถูกล้อมไว้หมดแล้ว!" สารวัตรสมศักดิ์ตะโกน "มอบตัวซะ!" อเล็กซานเดอร์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาหันไปมองดาร์กัสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "แก... แกทรยศข้า!" "ผมไม่เคยไว้ใจคุณตั้งแต่แรกแล้ว" ดาร์กัสกล่าว อเล็กซานเดอร์ไม่มีทางเลือก เขาพยายามจะยิงสารวัตรสมศักดิ์ แต่ก็ถูกยิงสวนกลับมา ทำให้เขาบาดเจ็บและล้มลงไปกองกับพื้น "อรุณ... เจ้าชนะแล้ว" อเล็กซานเดอร์กล่าวอย่างอ่อนแรง ก่อนที่สติจะดับวูบไป ดาร์กัสรีบวิ่งเข้าไปหาอรุณ "อรุณ! เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า!" "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" อรุณตอบ แม้จะยังคงอ่อนแรง "แต่... ฉันเกือบจะเสียคุณไป" ดาร์กัสโอบกอดอรุณไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะ... เราปลอดภัยแล้ว" ทั้งสองมองหน้ากัน น้ำตาแห่งความดีใจไหลรินออกมา ความเจ็บปวดจากอดีตกำลังค่อยๆ จางหายไป และอนาคตที่สดใส... กำลังรอคอยพวกเขาอยู่