"ไม่จริง!" ดาร์กัสปฏิเสธทันที "พ่อของผมไม่มีทางทำแบบนั้น!" "เจ้าคิดว่าเจ้าเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับบิดาของเจ้าแล้วงั้นหรือ" อเล็กซานเดอร์เย้ยหยัน "เจ้ายังเด็กเกินไปนักเด็กน้อย" เขาเดินเข้าไปใกล้ดาร์กัส ยื่นมือลูบเคราที่เริ่มขึ้นของเขาเบาๆ "ความจริงเป็นสิ่งที่เจ็บปวดเสมอ และบิดาของเจ้าก็ได้พยายามปกปิดความจริงที่น่าละอายนี้ไว้เป็นอย่างดี" ดาร์กัสปัดมือของอเล็กซานเดอร์ออกอย่างรวดเร็ว "คุณกำลังโกหก! พ่อของผมรักแม่ของอรุณมาก ท่านไม่เคยโกหกใคร!" "ฮ่าๆๆ" อเล็กซานเดอร์หัวเราะเสียงดัง จนดวงตาที่อยู่ภายใต้แว่นตากรอบหนาทอประกายวาวโรจน์ "ความรักที่เจ้าพูดถึงน่ะหรือ? นั่นมันเป็นเพียงภาพลวงตาที่บิดาของเจ้าสร้างขึ้นมาเพื่อครอบงำจิตใจของพราวระวีต่างหาก! เจ้าไม่รู้เลยหรือว่าก่อนที่บิดาของเจ้าจะเข้ามาในชีวิตของเธอ เธอเคยเป็นของข้า! เรามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง... เราวางแผนอนาคตร่วมกัน... จนกระทั่งเขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับคำหวานและทรัพย์สมบัติที่เขาขโมยมา!" "คุณจะให้ผมเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้ได้ยังไง" ดาร์กัสสวนกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "พ่อของผมไม่เคยพูดถึงคุณเลยสักครั้งเดียว" "แน่นอน เขาจะไม่พูดถึง" อเล็กซานเดอร์กล่าว "เพราะการพูดถึงข้า คือการยอมรับว่าเขาได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากข้า! เขาคือคนที่สร้างความเจ็บปวดให้กับข้ามาตลอดหลายสิบปี! และเจ้า... เจ้าก็คือผลผลิตจากความเจ็บปวดนั้น" ดาร์กัสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา คำพูดของอเล็กซานเดอร์มันเหมือนคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจ มันช่างสอดคล้องกับความรู้สึกบางอย่างที่เขาเคยมีต่อพ่อ แม้จะไม่เคยบอกใครก็ตาม เขาพยายามปัดเป่าความคิดเหล่านั้นออกไป "คุณกำลังพยายามใส่ร้ายพ่อของผม! คุณต้องการอะไรกันแน่!" "สิ่งที่ข้าต้องการก็ง่ายๆ" อเล็กซานเดอร์นั่งลงบนเก้าอี้เท้าแขนตัวใหญ่ "ข้าต้องการทุกอย่างที่บิดาของเจ้าเคยมี... อำนาจ... ธุรกิจ... และเหนือสิ่งอื่นใด... ข้าต้องการแก้แค้น! การที่เจ้ากับอรุณต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้... มันคือส่วนหนึ่งของแผนการของข้า" "คุณทำแบบนี้เพราะเรื่องในอดีต?" ดาร์กัสถามอย่างไม่เชื่อหู "คุณกำลังทำลายชีวิตคนมากมายเพราะความแค้นส่วนตัวเนี่ยนะ!" "มันไม่ใช่แค่ความแค้นส่วนตัว!" อเล็กซานเดอร์ตวาดเสียงดัง "มันคือความยุติธรรมที่ข้าตามหามาตลอด! บิดาของเจ้าคือคนชั่วร้ายที่เอาเปรียบคนอื่นเพื่อความสุขของตัวเอง! และตอนนี้... ถึงเวลาที่เขาจะต้องชดใช้แล้ว! และเจ้า... เจ้าก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พ่อของเจ้าทำไว้เช่นกัน" "ผมไม่เข้าใจ" ดาร์กัสกล่าว "ทำไมคุณถึงมาบอกเรื่องนี้กับผม" "เพราะข้าต้องการให้เจ้าเข้าใจ" อเล็กซานเดอร์เลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกนิด "ข้าต้องการให้เจ้ามองบิดาของเจ้าตามความเป็นจริง... ไม่ใช่ภาพลวงตาที่เจ้าเชื่อมาตลอด" เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ต ส่งให้ดาร์กัส "นี่คือหลักฐาน... บันทึก... และจดหมายที่พราวระวีเขียนถึงข้า... ก่อนที่บิดาของเจ้าจะเข้ามาแทรกแซง" ดาร์กัสรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เขารู้สึกถึงน้ำหนักของมัน น้ำหนักของความจริงที่อาจจะถูกเปิดเผย เขายังคงลังเลที่จะเปิดมันออกดู ความคิดที่ว่าพ่อของเขาอาจไม่ใช่คนดีอย่างที่เขาเคยเชื่อมันทำให้เขาเจ็บปวดเหลือเกิน "เปิดมันดูสิ" อเล็กซานเดอร์กระตุ้น "เจ้าจะได้รู้ว่าข้าไม่ได้โกหก" ดาร์กัสค่อยๆ ดึงเอกสารออกมา ภาพถ่ายเก่าๆ สีซีดจางปรากฏขึ้น ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นหน้า แต่กลับดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของเธออ่อนหวานและเต็มไปด้วยความสุข เธออยู่เคียงข้างชายหนุ่มคนหนึ่งที่เขารู้สึกได้ทันทีว่าเป็นอเล็กซานเดอร์ในวัยหนุ่ม "นี่คือพราวระวี" อเล็กซานเดอร์กล่าวเสียงเบา "แม่ของอรุณ... และแม่ที่บิดาของเจ้าช่วงชิงไปจากข้า" ดาร์กัสหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา ข้อความในจดหมายนั้นเขียนด้วยลายมือที่อ่อนช้อย แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเสียใจและความหวังที่ริบหรี่ เขาอ่านมันไปเรื่อยๆ ความรู้สึกสับสนและความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาในใจ "ไม่... ไม่จริง..." ดาร์กัสพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่า "ทั้งหมดนี้... มันเป็นเรื่องโกหก..." "เป็นเรื่องโกหกหรือ" อเล็กซานเดอร์ยิ้มมุมปาก "เจ้าดูสิ่งที่อยู่ในมือของเจ้าสิ... นี่คือความจริงที่บิดาของเจ้าพยายามซ่อนเอาไว้... ความจริงที่ทำให้เขาต้องสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมา... เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเขาเริ่มต้นจากอะไร... และเขาได้พรากอะไรไปจากใครบ้าง" ดาร์กัสรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มองเอกสารในมืออย่างไม่อยากจะเชื่อ อเล็กซานเดอร์ปล่อยให้ดาร์กัสจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เขารู้ดีว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดที่จะบั่นทอนจิตใจของศัตรู "แล้วอรุณล่ะครับ" ดาร์กัสถามเสียงแผ่วเบา "คุณทำร้ายเธอ... เพราะอะไร" "อรุณ..." อเล็กซานเดอร์มองออกไปนอกหน้าต่าง "เธอคือเครื่องมือ... เครื่องมือที่จะทำให้เจ้าเจ็บปวด... และทำให้บิดาของเจ้าต้องเผชิญหน้ากับผลกรรมที่เขาเคยทำไว้" เขากลับมามองดาร์กัส "แต่ถ้าเจ้าให้ความร่วมมือกับข้า... อรุณก็จะปลอดภัย... และเจ้า... อาจจะมีโอกาสได้แก้ไขสิ่งที่บิดาของเจ้าทำไว้" "คุณต้องการให้ผมทำอะไร" ดาร์กัสถาม น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังสั่นคลอน "ข้าต้องการให้เจ้า... โค่นล้มอำนาจของวิชัย... และคืนทุกอย่างให้แก่ข้า" อเล็กซานเดอร์ตอบ "ข้าจะให้โอกาสเจ้า... ในการปกครองส่วนหนึ่งของอาณาจักรนี้... แต่เจ้าต้องยอมอยู่ภายใต้การนำของข้า" ดาร์กัสเงยหน้าขึ้นมองอเล็กซานเดอร์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ความจริงที่เขาได้เห็นจากเอกสารมันช่างน่าสะพรึงกลัว แต่การกระทำของอเล็กซานเดอร์ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนที่เขาเกลียดชัง "ผมขอเวลาคิด" ดาร์กัสกล่าว "ได้" อเล็กซานเดอร์ลุกขึ้นยืน "ข้าจะให้เวลาเจ้า... แต่จงรู้ไว้ว่า... เวลาไม่ใช่สิ่งที่จะอยู่กับเราตลอดไป... โดยเฉพาะ... เมื่อเจ้ากำลังเล่นเกมกับอำนาจที่แท้จริง"