เวลาหลายชั่วโมงผ่านไปอย่างเชื่องช้า ดาร์กัสยังคงนั่งอยู่ที่คฤหาสน์ของอเล็กซานเดอร์ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ปราศจากสีสัน เอกสารทั้งหมดวางกองอยู่ตรงหน้าเขา ภาพถ่ายเก่าๆ จดหมายที่ถูกเก็บงำ และบันทึกอันยาวเหยียด ทุกอย่างล้วนชี้ไปในทิศทางเดียวกัน... บิดาของเขา... คือคนที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากอเล็กซานเดอร์ "เจ้าคิดว่าอย่างไร" เสียงของอเล็กซานเดอร์ดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เงียบไปนาน ดึงดาร์กัสกลับมาสู่ความเป็นจริง ดาร์กัสเงยหน้าขึ้นมองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่แน่ใจว่าอเล็กซานเดอร์คือคนดีหรือคนร้าย เขาเป็นเหยื่อที่ถูกกระทำหรือไม่? หรือเขาคือผู้บงการที่กำลังใช้ความเจ็บปวดของตัวเองเป็นข้ออ้างในการครอบครองอำนาจ? "คุณบอกว่าพ่อของผมเป็นคนเลว" ดาร์กัสกล่าวเสียงเรียบ "แล้วคุณ... คุณเป็นคนดีงั้นหรือ" อเล็กซานเดอร์ยิ้มเย็น "ข้าไม่ใช่คนดี... และข้าก็ไม่เคยอ้างตัวว่าเป็นเช่นนั้น" เขาเดินไปหยิบแก้ววิสกี้มาจิบ "ข้าเพียงแค่ต้องการสิ่งที่ควรจะเป็นของข้า... และข้าต้องการแก้แค้นคนที่ทำลายชีวิตข้า" "แล้วอรุณล่ะครับ" ดาร์กัสถามอีกครั้ง "คุณจับเธอไป... เพื่ออะไร" "เพื่อบีบให้เจ้าต้องมาคุยกับข้า" อเล็กซานเดอร์ตอบตามตรง "และเพื่อให้เจ้าได้เห็นว่า... ข้าพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ข้าต้องการ... รวมถึงการทำให้คนที่เจ้าห่วงใยต้องตกอยู่ในอันตราย" ดาร์กัสหลับตาลง เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ การต่อสู้กับอำนาจมืดมันหนักหนาสาหัสพออยู่แล้ว แต่การต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะเทือนใจเกี่ยวกับครอบครัวของตัวเอง มันยิ่งทำให้เขาสั่นคลอน "ผมไม่สามารถทรยศพ่อของผมได้" ดาร์กัสกล่าวหนักแน่น "ถึงแม้ว่า... สิ่งที่คุณพูดจะเป็นความจริงก็ตาม" "เจ้าน่ะหรือจะทรยศพ่อของเจ้า" อเล็กซานเดอร์หัวเราะ "เจ้ากำลังพูดถึงชายที่หลอกลวงเจ้ามาตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?" "ผมไม่รู้ว่าใครกำลังหลอกลวงใคร" ดาร์กัสตอบ "แต่ผมรู้ว่า... ผมไม่สามารถก้าวเดินไปบนเส้นทางแห่งการแก้แค้นได้" "เส้นทางแห่งการแก้แค้น... คือเส้นทางที่ทุกคนต้องเดิน" อเล็กซานเดอร์กล่าว "ไม่ว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม... เจ้าก็กำลังถูกลากเข้าไปในเกมนี้อยู่แล้ว" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของอเล็กซานเดอร์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "มีเรื่องอะไร" เขาถามปลายสาย "ครับ... เข้าใจแล้วครับ" อเล็กซานเดอร์วางสาย สีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม "มีบางอย่างเกิดขึ้น" "เกิดอะไรขึ้นครับ" ดาร์กัสถาม "มีคนกำลังบุกเข้ามาที่นี่" อเล็กซานเดอร์กล่าว "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะรู้ว่าข้าจับตัวอรุณไว้" ดาร์กัสลุกพรวดขึ้นยืนทันที "อรุณ! เธอเป็นอะไรไป!" "ข้าก็ไม่แน่ใจ" อเล็กซานเดอร์ตอบ "แต่ถ้าพวกมันเข้ามาได้... ทุกอย่างจะยิ่งแย่ลงกว่าเดิม" "ใครกำลังบุกมา" ดาร์กัสถาม "ไม่รู้แน่ชัด" อเล็กซานเดอร์กล่าว "แต่ดูเหมือนว่า... จะเป็นพวกของวิชัย... ที่ยังเหลืออยู่" ดาร์กัสคิดไม่ตก "พวกของวิชัย... พวกเขาจะมาช่วยอรุณได้อย่างไร" "บางที... พวกเขาอาจจะไม่ได้มาช่วยก็ได้" อเล็กซานเดอร์ครุ่นคิด "บางที... พวกเขาอาจจะมาเพื่อกำจัดข้า... และเก็บอรุณไว้เป็นเครื่องมือของพวกเขาเอง" "เราต้องไปช่วยอรุณ!" ดาร์กัสกล่าวอย่างไม่ลังเล "เจ้าแน่ใจหรือ" อเล็กซานเดอร์ถาม "เจ้าเพิ่งจะบอกว่าไม่ต้องการแก้แค้น... แล้วตอนนี้เจ้าจะไปช่วยข้า... ศัตรูของเจ้าอย่างนั้นหรือ?" "ผมไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร" ดาร์กัสกล่าว "ผมสนแค่ว่า... อรุณกำลังตกอยู่ในอันตราย" อเล็กซานเดอร์มองดาร์กัสด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเห็นแววตาที่มุ่งมั่นและจริงจังของดาร์กัส ซึ่งแตกต่างจากความกลัวและความสับสนที่เคยมี "ดี" อเล็กซานเดอร์กล่าว "บางที... เจ้าอาจจะไม่ใช่ลูกของบิดาเจ้าจริงๆ ก็ได้" เขามองไปที่ประตู "เรามีเวลาไม่มาก... พวกมันกำลังใกล้เข้ามาแล้ว" ทั้งสองมองหน้ากัน ความเป็นศัตรูที่เคยมีเริ่มเลือนหายไป กลายเป็นความจำเป็นที่ต้องร่วมมือกันเผชิญหน้ากับภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เราจะทำยังไง" ดาร์กัสถาม "ข้ามีทางออกที่นี่" อเล็กซานเดอร์กล่าว "แต่มันอาจจะอันตราย... เจ้าต้องเชื่อใจข้า" "ผมไม่มีทางเลือกอื่น" ดาร์กัสตอบ อเล็กซานเดอร์พยักหน้า เขาเดินนำดาร์กัสไปยังประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดขนาดใหญ่ "นี่คือทางลับ... มันจะพาเราออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย... แต่เจ้าต้องยอมรับข้อเสนอของข้าก่อน..." "ข้อเสนออะไร" ดาร์กัสถาม "ร่วมมือกับข้า" อเล็กซานเดอร์กล่าว "เพื่อโค่นล้มวิชัย... และสถาปนาอำนาจที่แท้จริงขึ้นมาใหม่... อำนาจที่ควรจะเป็นของข้า... และบางส่วน... ข้าจะแบ่งให้เจ้า" ดาร์กัสลังเล เขาไม่แน่ใจว่าจะเชื่อใจอเล็กซานเดอร์ได้หรือไม่ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยอรุณ "ตกลง" ดาร์กัสตอบ "ผมจะร่วมมือกับคุณ... แต่มีข้อแม้" "ว่ามา" อเล็กซานเดอร์เลิกคิ้ว "อรุณต้องปลอดภัย" ดาร์กัสกล่าวเสียงหนักแน่น "และหลังจากที่ทุกอย่างจบลง... คุณต้องปล่อยผมไป... และไม่มายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของผมอีก" อเล็กซานเดอร์มองดาร์กัสอย่างพิจารณา "ก็ได้... ข้าตกลง" ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นจากภายนอก! "แย่แล้ว!" อเล็กซานเดอร์อุทาน "พวกมันมาถึงแล้ว!" ทั้งสองรีบก้าวเข้าไปในทางลับ ประตูบานนั้นปิดลงอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ความวุ่นวายและความขัดแย้งจากภายนอกดำเนินต่อไป