เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณคฤหาสน์ของอเล็กซานเดอร์ ดาร์กัสและอเล็กซานเดอร์รีบก้าวเข้าไปในทางลับที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาด ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อม พวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและเสียงตะโกนสั่งการดังมาจากภายนอก "พวกมันมาถึงเร็วกว่าที่ข้าคิด" อเล็กซานเดอร์กล่าวขณะที่เดินนำไปตามทางเดินใต้ดินที่คดเคี้ยว "ข้าต้องรีบติดต่อลูกน้องของข้า... เพื่อจัดการกับพวกนั้น" "แล้วอรุณล่ะครับ" ดาร์กัสถามด้วยความเป็นห่วง "เธอปลอดภัยดีใช่ไหม" "ข้าส่งคนของข้าไปคุ้มกันเธอแล้ว" อเล็กซานเดอร์ตอบ "แต่ถ้าพวกวิชัยพยายามจะเข้ามา... ก็อาจจะเกิดอันตรายได้" "เราต้องรีบออกไปจากที่นี่" ดาร์กัสเร่ง "ผมเป็นห่วงอรุณ" "ใจเย็นเด็กน้อย" อเล็กซานเดอร์ปลอบ "ทางนี้จะพาเราออกไปในที่ที่ปลอดภัย... แต่เจ้าต้องพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม" ดาร์กัสไม่เข้าใจความหมายของอเล็กซานเดอร์ เขาเหนื่อยล้าและสับสนเกินกว่าจะคิดอะไรได้มากไปกว่าการได้พบกับอรุณและพาเธอออกจากสถานการณ์อันตรายนี้ เมื่อพวกเขาออกมาจากทางลับ ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงเก็บรถเก่าๆ ที่ถูกทิ้งร้าง ห่างจากคฤหาสน์ไปพอสมควร อเล็กซานเดอร์รีบเดินไปยังรถยนต์คันหนึ่งที่จอดรออยู่แล้ว "ไปสิ" เขาพูดกับดาร์กัส "ขึ้นรถ! ข้าจะพาเจ้าไปหาอรุณ" ดาร์กัสรีบขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับทันที ขณะที่อเล็กซานเดอร์สตาร์ทเครื่องยนต์ รถยนต์คันนั้นพุ่งทะยานออกไปจากโรงเก็บรถอย่างรวดเร็ว ทิ้งกลุ่มควันสีดำไว้เบื้องหลัง "คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าอรุณปลอดภัย" ดาร์กัสถามขณะที่รถวิ่งไปตามถนนที่มืดสนิท "ข้าส่งคนที่ไว้ใจที่สุดไปคุ้มกันเธอ" อเล็กซานเดอร์ตอบ "และพวกมัน... ไม่กล้าทำอะไรอรุณแน่นอน... ตราบใดที่ข้ายังควบคุมสถานการณ์อยู่" "คุณมีแผนการอะไร" ดาร์กัสถาม "แผนการของข้าคือการนำทุกอย่างกลับคืนมา" อเล็กซานเดอร์กล่าว "วิชัยได้ฉวยโอกาสจากความอ่อนแอของข้า... แต่ตอนนี้... ข้าจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่าง" "แล้วผมล่ะครับ" ดาร์กัสถาม "คุณจะทำอะไรกับผม" "เจ้าคือหมากสำคัญของข้า" อเล็กซานเดอร์ตอบ "เจ้าคือสายเลือดของบิดาเจ้า... และเป็นกุญแจสำคัญที่จะทำให้ข้าสามารถเข้าถึงอำนาจที่แท้จริงได้" ดาร์กัสรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง คำพูดของอเล็กซานเดอร์มันช่างน่าขนลุก เขาไม่แน่ใจว่ากำลังร่วมมือกับใครกันแน่ เมื่อมาถึงสถานที่ที่อเล็กซานเดอร์กล่าวว่าอรุณอยู่ที่นั่น ดาร์กัสก็เห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ท่ามกลางความมืด เขารีบลงจากรถและวิ่งเข้าไปทันที "อรุณ!" เขาตะโกน ทันใดนั้น ประตูรถก็เปิดออก และอรุณก็ก้าวลงมายืนตรงหน้าเขา เธอมีรอยฟกช้ำเล็กน้อยที่แขน แต่โดยรวมแล้วดูปลอดภัยดี "ดาร์กัส!" อรุณร้องเรียกชื่อเขาด้วยความดีใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดเขาแน่น "อรุณ!" ดาร์กัสกอดตอบเธอแน่น รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "เธอไม่เป็นอะไรนะ" "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" อรุณพยักหน้า "แต่... เกิดอะไรขึ้น" "มันยาวนะ" ดาร์กัสพูด "เราค่อยๆ คุยกัน" อเล็กซานเดอร์เดินเข้ามาหาทั้งสองคน "ดีใจที่เจ้าปลอดภัยนะ อรุณ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย "ข้าได้จัดการทุกอย่างแล้ว" "คุณ... คุณเป็นคนพาฉันมาที่นี่เหรอคะ" อรุณถามด้วยความสงสัย "ใช่" อเล็กซานเดอร์ตอบ "เพื่อความปลอดภัยของเจ้า" ดาร์กัสหันไปมองอเล็กซานเดอร์ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยคำถาม "คุณบอกว่าคุณจะปล่อยผมไป" "ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะไม่ปล่อยเจ้าไป" อเล็กซานเดอร์กล่าว "แต่ตอนนี้... เรายังต้องร่วมมือกันอยู่" "ร่วมมือกันเรื่องอะไร" อรุณถาม "เรื่องวิชัยเหรอคะ" "ใช่" อเล็กซานเดอร์พยักหน้า "วิชัยได้ทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมาย... และถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องชดใช้" ดาร์กัสส่ายหน้า "ผมไม่เชื่อคุณ" "เจ้าไม่จำเป็นต้องเชื่อข้า" อเล็กซานเดอร์ตอบ "แต่เจ้าต้องยอมรับความจริง... ว่าบิดาของเจ้า... ไม่ใช่คนที่เจ้าคิด" อรุณมองดาร์กัสด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้นคะ" "เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟัง" ดาร์กัสกล่าว "แต่ตอนนี้... เราต้องออกจากที่นี่ก่อน" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นจากระยะไกล "แย่แล้ว!" อเล็กซานเดอร์อุทาน "พวกมันตามเรามาเจอจนได้!" "ใครกัน!" ดาร์กัสถาม "น่าจะเป็นพวกของวิชัย... ที่เหลืออยู่" อเล็กซานเดอร์กล่าว "พวกมันคงไม่อยากให้ข้าทำลายแผนการของพวกมัน" "เราต้องไป!" ดาร์กัสดึงแขนอรุณ "เราต้องหาทางหนี" ทั้งสามคนรีบขึ้นรถยนต์คันเดิม อเล็กซานเดอร์ขับรถพุ่งทะยานออกไปอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและความวุ่นวายเบื้องหลัง "เราจะไปไหน" ดาร์กัสถาม "ที่ที่ปลอดภัยที่สุด" อเล็กซานเดอร์ตอบ "ที่ที่พวกวิชัยไม่กล้ามายุ่ง" ดาร์กัสไม่แน่ใจว่าที่ที่ปลอดภัยนั้นคือที่ไหน แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า... การต่อสู้ครั้งใหม่... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.