เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง ความเงียบเข้าปกคลุมโรงเก็บรถร้างแห่งนั้นอีกครั้ง เสียงไซเรนของรถตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนจอดสนิทอยู่ด้านนอก ดาร์กัสยังคงกุมมืออรุณไว้แน่น ดวงตาของเขามองสำรวจเธออย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยจริงๆ "คุณ... คุณทำได้ยังไง" ดาร์กัสถามอเล็กซานเดอร์ด้วยความทึ่ง อเล็กซานเดอร์ปาดเหงื่อที่ไหลลงมาบนใบหน้า "ข้าแค่... ทำในสิ่งที่ต้องทำ" เขากล่าว "แต่ข้าก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย" "ให้ผมดู" ดาร์กัสรีบเข้ามาดูบาดแผลที่แขนของอเล็กซานเดอร์ "มันค่อนข้างลึก" "ไม่เป็นไร" อเล็กซานเดอร์ตอบ "พวกตำรวจคงจะมาจัดการกับวิชัย และพวกที่เหลือ... ข้าจะให้คนของข้าจัดการเอง" ขณะที่ตำรวจกำลังดำเนินการ อเล็กซานเดอร์ก็หันไปมองดาร์กัสและอรุณ "เจ้าทั้งสองคน... ปลอดภัยแล้ว" "ขอบคุณมาก" ดาร์กัสกล่าว "ถ้าไม่ได้คุณ..." "อย่าเพิ่งขอบคุณข้าเลย" อเล็กซานเดอร์ขัดขึ้น "ยังมีเรื่องอีกมากที่เราต้องสะสาง" เสียงฝีเท้าของตำรวจดังเข้ามาในโกดัง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้ามาหาอเล็กซานเดอร์ "คุณอเล็กซานเดอร์... เราได้รับแจ้งเหตุ" "ข้าแจ้งเอง" อเล็กซานเดอร์ตอบ "และนี่คือวิชัย... หัวหน้าแก๊งอาชญากรรมที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมือง" ตำรวจคนนั้นพยักหน้า "เราจะจัดการเองครับ" เขากล่าว "ส่วนคุณ... คุณอเล็กซานเดอร์... ผมต้องขอเชิญคุณไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วย" "แน่นอน" อเล็กซานเดอร์ตอบ "แต่ก่อนอื่น... ข้าขอเวลาส่วนตัวสักครู่" เมื่อตำรวจออกไป อเล็กซานเดอร์ก็หันมามองดาร์กัสและอรุณอีกครั้ง "ข้าคิดว่า... ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องรู้ความจริงทั้งหมด... ดาร์กัส" ดาร์กัสพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมพร้อมแล้ว" "บิดาของเจ้า... คือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง" อเล็กซานเดอร์เริ่มเล่า "เขาไม่ได้เป็นแค่เจ้าของธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ... แต่เขาคือผู้ที่ควบคุมอาณาจักรใต้ดินทั้งหมด... โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้" ดาร์กัสอึ้งไป "คุณหมายความว่าไง? พ่อของผม... เป็นมาเฟีย?" "ไม่ใช่แค่มาเฟีย... แต่เป็นมาเฟียที่ทรงอำนาจที่สุด" อเล็กซานเดอร์กล่าว "เขาเป็นคนเดียวกันกับคนที่ทำลายครอบครัวของข้า... เขาเป็นคนเดียวที่ทำให้พ่อแม่ของข้าต้องตาย... และเขาเป็นคนที่ทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้" "เป็นไปไม่ได้!" ดาร์กัสปฏิเสธ "พ่อของผม... ท่านไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น" "เจ้าถูกหลอกมาตลอดชีวิต ดาร์กัส" อเล็กซานเดอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "บิดาของเจ้า... ได้สร้างภาพลักษณ์ที่สวยงามให้กับตัวเอง... เพื่อหลบซ่อนความโหดร้ายที่แท้จริง" "แล้ว... คุณล่ะ" ดาร์กัสถาม "คุณเป็นใคร?" "ข้าคือลูกชายของคนที่บิดาเจ้าฆ่า" อเล็กซานเดอร์ตอบ "ข้าเติบโตมาด้วยความแค้น... และข้าใช้ชีวิตทั้งหมด... เพื่อรอคอยวันนี้... วันที่จะได้แก้แค้น... และได้ทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกพรากไป" "เรื่องทั้งหมด... เป็นเพราะความแค้นของคุณ?" ดาร์กัสถาม "ไม่ใช่แค่ความแค้น... แต่เป็นความยุติธรรม" อเล็กซานเดอร์กล่าว "บิดาของเจ้า... ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เขาทำ" "แล้ว... อรุณล่ะ?" ดาร์กัสถาม "คุณจับเธอไป... เพื่ออะไร?" "ข้าจับเธอไป... เพื่อให้เจ้าต้องมาพบข้า" อเล็กซานเดอร์ตอบ "และเพื่อให้เจ้าได้เห็น... ว่าข้าสามารถทำทุกอย่างได้... เพื่อบรรลุเป้าหมายของข้า" "คุณโหดร้ายเกินไป" ดาร์กัสกล่าว "ข้าทำเพราะความจำเป็น" อเล็กซานเดอร์กล่าว "วิชัย... เป็นคนอันตราย... และเขามีแผนการที่จะยึดอำนาจทั้งหมดไปจากบิดาของเจ้า... ซึ่งหมายถึง... ยึดทุกอย่างไปจากเจ้าด้วย" "คุณ... คุณรู้เรื่องแผนการของวิชัย?" ดาร์กัสถาม "ข้ารู้... เพราะข้าคือคนที่ร่วมมือกับวิชัยในตอนแรก" อเล็กซานเดอร์ยอมรับ "แต่เมื่อข้าเห็นว่าเขาอันตรายเกินไป... และเขาไม่สามารถไว้ใจได้... ข้าจึงตัดสินใจที่จะหยุดยั้งเขา... และใช้โอกาสนี้... เปิดโปงความจริงทั้งหมด" ดาร์กัสอึ้งไปกับคำสารภาพของอเล็กซานเดอร์ "คุณ... คุณร่วมมือกับวิชัย? แล้วทำไมคุณถึงมาช่วยผม?" "ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า... ข้าช่วยตัวเอง" อเล็กซานเดอร์กล่าว "ถ้าวิชัยได้อำนาจไป... ข้าก็จะไม่มีโอกาสได้แก้แค้นเลย" "แล้วพ่อของผม... เขาเป็นยังไงบ้าง?" ดาร์กัสถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "เขา... ถูกจับกุมแล้ว" อเล็กซานเดอร์ตอบ "ตำรวจกำลังบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของเขา... เพื่อจับกุมเขาในข้อหาต่างๆ นานา" ดาร์กัสทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า "เป็นไปไม่ได้..." อรุณรีบเข้าไปประคองเขา "ดาร์กัส... ตั้งสติไว้" "ผม... ผมไม่เชื่อ" ดาร์กัสพึมพำ "พ่อของผม... ท่านไม่เคยทำเรื่องแบบนี้" "ข้าเข้าใจว่ามันยากที่จะยอมรับ" อเล็กซานเดอร์กล่าว "แต่เจ้าต้องเผชิญหน้ากับความจริง... เจ้าจะต้องเลือก... ว่าจะเดินต่อไปในเส้นทางไหน" "ผมจะทำยังไงดี" ดาร์กัสถามด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง "เจ้ามีสองทางเลือก" อเล็กซานเดอร์ตอบ "หนึ่ง... เจ้าจะยอมรับความจริง... และพยายามกอบกู้ชื่อเสียงของครอบครัว... สอง... เจ้าจะปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่าง... และจมปลักอยู่กับความทุกข์" "ผม... ผมไม่รู้" ดาร์กัสกล่าว "ผมรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันพังทลายไปหมดแล้ว" "ข้าจะให้เวลาเจ้าคิด" อเล็กซานเดอร์กล่าว "แต่เจ้าต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุด... เพราะสถานการณ์กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว" เมื่อตำรวจนำตัววิชัยออกไปแล้ว อเล็กซานเดอร์ก็หันมามองดาร์กัสและอรุณอีกครั้ง "ข้าต้องไปแล้ว... ข้ามีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมาก" "แล้ว... เราจะได้เจอกันอีกไหม?" ดาร์กัสถาม "แน่นอน" อเล็กซานเดอร์ยิ้ม "เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกมาก... และข้าหวังว่า... ครั้งหน้าเราจะได้คุยกันในฐานะพันธมิตร... ไม่ใช่คู่กรณี" อเล็กซานเดอร์เดินจากไป ทิ้งดาร์กัสและอรุณไว้กับความเงียบและความสับสน ดาร์กัสยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเขาซีดเผือด ราวกับว่าเขาเพิ่งสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป "ดาร์กัส..." อรุณเอ่ยเรียกเบาๆ ดาร์กัสเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา "อรุณ... ผมไม่รู้จะทำยังไงดี" "คุณต้องเข้มแข็งนะ" อรุณกล่าว "ฉันจะอยู่ข้างคุณเสมอ" ดาร์กัสกอดอรุณไว้แน่น เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความมั่นคงจากเธอ แม้ว่าโลกทั้งใบของเขาจะกำลังสั่นคลอน แต่เขาก็ยังมีเธออยู่เคียงข้าง "ขอบคุณนะอรุณ" ดาร์กัสกระซิบ "ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้"