อรุณนอนนิ่งอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลส่วนตัวของดาร์กัส ร่างกายยังคงอ่อนเพลียจากการบาดเจ็บ แต่จิตใจกลับกระสับกระส่ายกว่าที่เคย การที่ต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของดาร์กัสทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกักขัง ทั้งที่เขาอ้างว่าต้องการช่วยเหลือ แต่ทุกการกระทำของเขากลับแฝงไว้ด้วยอำนาจและความไม่ไว้วางใจ "คุณอรุณรัศมี รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างครับ" เสียงของพยาบาลสาวดังขึ้นเมื่อเธอเข้ามาตรวจอาการตามปกติ "วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ทานอาหารเช้าได้แล้วนะครับ" อรุณพยักหน้าเบาๆ "ยังคงเจ็บอยู่บ้างค่ะ แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน" "ดีแล้วค่ะ คุณหมอจะเข้ามาดูอาการอีกครั้งช่วงบ่าย" พยาบาลกล่าวด้วยรอยยิ้ม "มีอะไรต้องการให้ดิฉันช่วยบอกได้ตลอดนะครับ" เมื่อพยาบาลออกไป อรุณก็เหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นสวนสวยที่ตกแต่งอย่างพิถีكพิถีพิถัน แต่สำหรับเธอ ภาพเหล่านั้นกลับดูไร้สีสัน เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงอิสรภาพที่เคยมี ก่อนที่เกมการเมืองอันสกปรกของตระกูลวารีรัตน์จะพรากทุกสิ่งไป ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นดาร์กัสที่เดินเข้ามา เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มีซาเวียร์เดินตามมาด้วย ซาเวียร์ดูสดใสกว่าเมื่อครั้งที่พบกันครั้งก่อน ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนแปลง "อรุณรัศมี" ดาร์กัสเอ่ยขึ้น "ผมหวังว่าคุณจะพักผ่อนได้เต็มที่แล้ว" อรุณพยักหน้า "ค่ะ" "ผมนำเอกสารที่คุณต้องการมาให้" ดาร์กัสกล่าวพลางยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลหนาให้กับเธอ "ข้อมูลที่คุณให้มานั้นถูกต้อง และมีประโยชน์มาก" อรุณรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว ข้างในเต็มไปด้วยข้อมูลที่เธอต้องการ ทั้งรายงานการทุจริต รายชื่อผู้ร่วมกระทำผิด และบันทึกการโอนเงินที่เชื่อมโยงไปยังบุคคลสำคัญในวงการธุรกิจ "นี่... นี่คือทั้งหมดจริงๆ หรือคะ?" อรุณถามเสียงสั่นเครือ "ใช่" ดาร์กัสตอบ "ผมได้ตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว ข้อมูลของคุณแม่นยำมาก" "แล้ว... ข้อตกลงของเราล่ะคะ" อรุณถามด้วยความหวัง "คุณจะช่วยดิฉันใช่ไหมคะ" ดาร์กัสยิ้มมุมปาก "แน่นอน ผมจะทำตามสัญญา ผมจะจัดการเรื่องที่ดินผืนนั้นให้ แต่... คุณเองก็ต้องทำตามข้อตกลงของเราเช่นกัน" "ดิฉันทราบค่ะ" อรุณกล่าว "ดิฉันจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่" "ดีมาก" ดาร์กัสกล่าว "แต่ก่อนที่เราจะดำเนินการใดๆ ผมมีเรื่องที่ต้องขอให้คุณช่วยยืนยัน" "เรื่องอะไรคะ?" อรุณถาม "ผมต้องการให้คุณยืนยันตัวตนของบุคคลในรูปภาพเหล่านี้" ดาร์กัสยื่นรูปถ่ายหลายใบให้กับเธอ รูปถ่ายเหล่านั้นเป็นภาพของผู้คนหลากหลายวัย แต่ละคนดูมีฐานะและอำนาจ อรุณหยิบรูปถ่ายขึ้นมาพิจารณาทีละใบ เธอมองเห็นใบหน้าหลายคนที่เธอรู้จักคุ้นเคย เป็นบุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตครั้งนี้ "ฉัน... ฉันจำพวกเขาได้ค่ะ" "แน่ใจนะ?" ดาร์กัสถามย้ำ "คุณแน่ใจจริงๆ ว่าพวกเขาคือคนที่คุณเห็นในเอกสาร" "แน่ใจค่ะ" อรุณตอบอย่างหนักแน่น "พวกเขาคือคนที่ร่วมมือกับตระกูลวารีรัตน์ในการยักยอกเงินและฮุบที่ดินของฉัน" ดาร์กัสพยักหน้าช้าๆ "ดี" เขาหันไปพูดกับซาเวียร์ "ซาเวียร์ เตรียมการได้เลย" ซาเวียร์พยักหน้ารับ "ครับพี่" "คุณอรุณรัศมี" ดาร์กัสหันกลับมาพูดกับเธอ "หลังจากนี้ ผมจะให้คนพาคุณไปอยู่ที่อื่นชั่วคราวจนกว่าเรื่องทั้งหมดจะเรียบร้อย" "ไปที่ไหนคะ?" อรุณถาม "ที่ที่ปลอดภัย" ดาร์กัสตอบ "และคุณจะได้รับการดูแลอย่างดี" "แต่ฉัน... ฉันต้องการกลับบ้าน" อรุณกล่าวอย่างอ้อนวอน "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ" ดาร์กัสกล่าว "แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม" "แต่..." "คุณต้องไว้ใจผม คุณอรุณรัศมี" ดาร์กัสพูดแทรกขึ้น "ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณตกอยู่ในอันตราย" อรุณมองเข้าไปในดวงตาของดาร์กัส เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรรู้สึกอย่างไรกับเขา เขาเป็นทั้งคนที่เข้ามาช่วยเหลือเธอ และเป็นคนที่ควบคุมชีวิตของเธอไว้ในมือ "แล้ว... ซาเวียร์จะไปด้วยไหมคะ?" อรุณถาม "แน่นอน" ดาร์กัสตอบ "เขาจะคอยดูแลคุณตลอดเวลา" ซาเวียร์ยิ้มให้เธอ "ผมยินดีครับ คุณอรุณรัศมี" อรุณถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอยังคงรู้สึกไม่สบายใจนัก แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องยอมทำตามแผนของดาร์กัส เพื่อหวังว่าจะได้ทุกอย่างกลับคืนมา เมื่อพูดคุยกันเสร็จ ดาร์กัสก็ลุกขึ้นยืน "ผมขอตัวก่อน" เขาเดินตรงไปที่ประตู "ซาเวียร์ พาคุณอรุณรัศมีไปได้แล้ว" ซาเวียร์พยักหน้ารับ เดินเข้าไปหาอรุณที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียง "พร้อมไหมครับ คุณอรุณรัศมี" อรุณพยักหน้า พยายามรวบรวมแรงกายและแรงใจที่ยังอ่อนล้า เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน โดยมีซาเวียร์ประคองแขนไว้ "ขอบคุณค่ะ คุณซาเวียร์" "ไม่เป็นไรครับ" ซาเวียร์กล่าว "เราไปกันเถอะครับ" ทั้งสองเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ดาร์กัสเตรียมไว้ให้ อรุณมองซ้ายมองขวา ทุกอย่างดูใหม่และไม่คุ้นเคย เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตแห่งอำนาจที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดาได้