"อรุณีกับกวินท์ล่ะ!" เสียงของพยัคฆ์ตะโกนก้องไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งแข่งกับเสียงปืนที่ดังสะท้อนมาจากด้านหลัง วีรภัทรหันขวับไปมอง เห็นร่างของเพื่อนร่วมทีมกำลังวิ่งตามกันมาติดๆ ท่ามกลางความมืดและฝุ่นควันที่ตลบอบอวลจากการระเบิดเมื่อครู่ "พวกเขากำลังหาทางออกอื่นอยู่! เรารีบไปก่อน! หาที่ปลอดภัย!" วีรภัทรตะโกนตอบ ขณะที่เขาคว้าแขนของพยัคฆ์ให้เร่งความเร็วขึ้น การระเบิดที่ศูนย์ควบคุมระบบโครงข่ายไฟฟ้าแห่งชาติได้สร้างความโกลาหลไปทั่วบริเวณ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่ว ความโกลาหลนี้คือโอกาสเดียวของพวกเขาที่จะหลบหนีออกมาได้ "มันไม่ได้ผล! พวกมันปิดทางหนีทุกทางแล้ว!" เสียงของอรุณีดังแทรกเข้ามาผ่านวิทยุสื่อสารที่ติดอยู่ที่หูของวีรภัทร เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "กวินท์กำลังพยายามเจาะระบบล็อคประตู แต่... โดนขัดขวาง!" "ขัดขวางยังไง?" วีรภัทรถามทันที เขารู้ดีว่าอรุณีและกวินท์คือสมองของทีม พวกเขามักจะเตรียมแผนสำรองเสมอ "มีคน... คนของพวกมันเข้ามาในห้องควบคุม! กวินท์กำลังต่อสู้..." เสียงของอรุณีขาดหายไป เหลือเพียงเสียงสัญญาณขาดๆ หายๆ "อรุณี! อรุณี! ได้ยินฉันไหม!" วีรภัทรตะโกนถาม เขากระชับปืนในมือแน่น ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาดก่อตัวขึ้นในอก เขาหันไปมองพยัคฆ์ที่กำลังวิ่งเคียงข้าง "เราจะปล่อยพวกเขาไว้ไม่ได้นะวีรภัทร" พยัคฆ์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ถ้าพวกมันจับอรุณีกับกวินท์ได้ ข้อมูลทั้งหมดจะตกไปอยู่ในมือพวกมันจริงๆ" "ฉันรู้! แต่ตอนนี้เราก็กำลังตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน เราต้องหาทางหนีไปตั้งหลักก่อน แล้วค่อยกลับไปช่วยพวกเขา" วีรภัทรตัดสินใจ เขาเห็นแสงไฟฉายจากหน่วยรักษาความปลอดภัยที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ "พวกมันมาแล้ว! ไปทางนี้!" วีรภัทรพาดาวน์ไปทางซ้าย หักเลี้ยวเข้าสู่โถงทางเดินที่มืดมิดกว่าเดิม เขาสามารถได้ยินเสียงฝีเท้าของพยัคฆ์วิ่งตามมาติดๆ เสียงตะโกนสั่งการจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังไล่หลังมาเป็นระยะ "พวกมันตามมาแล้ว!" พยัคฆ์หอบหายใจ "รู้แล้ว! หวังว่าอรุณีกับกวินท์จะจัดการตัวเองได้" วีรภัทรตอบขณะที่เขาใช้ปืนยิงสกัดกั้นใส่ทิศทางของเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา การยิงแต่ละครั้งทำให้เกิดประกายไฟและความโกลาหลเพิ่มขึ้น แต่ก็ทำให้พวกมันชะงักไปได้ชั่วขณะ "เราจะไปไหนต่อ?" พยัคฆ์ถามขณะที่พวกเขาหยุดพักหายใจในซอกหลืบของอาคาร "ฉันมีแผนสำรองที่ซ่อนไว้... หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้" วีรภัทรพูด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่เขาเตรียมไว้ขึ้นมา แต่แล้วเขาก็ชะงัก "แย่แล้ว... สัญญาณหายไปหมดเลย" "นี่มัน... เหมือนกับว่าพวกมันเตรียมการมาอย่างดีเลยนะ" พยัคฆ์กล่าวเสริม "ใช่... พวกมันรู้ว่าเราจะทำอะไร" วีรภัทรขมวดคิ้ว "การระเบิดที่นั่น... มันไม่ใช่แค่การสร้างความวุ่นวาย แต่เป็นการเบี่ยงเบนความสนใจของเราต่างหาก" "แล้วข้อมูลล่ะ? ที่อรุณีกับกวินท์ส่งมาให้..." "เราต้องเชื่อใจพวกเขา" วีรภัทรพูดเสียงหนักแน่น "เราต้องหาทางออกมาจากที่นี่ให้ได้ก่อน ถ้าเราไม่รอด ข้อมูลนั้นก็ไม่มีความหมาย" จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่ดังกว่าเดิม และมีแสงสีแดงกะพริบไปทั่วบริเวณ "อะไรอีกเนี่ย?" พยัคฆ์อุทาน "ระบบรองกำลังจะถูกปิด! พวกมันกำลังจะตัดการสื่อสารและระบบทุกอย่าง!" วีรภัทรตะโกน "เราต้องรีบไปที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์!" "แต่มันอยู่ชั้นบนสุดนะ!" "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!" วีรภัทรออกวิ่งอีกครั้ง โดยไม่รอช้า เขาพุ่งตรงไปยังบันไดหนีไฟที่อยู่ไม่ไกลนัก เสียงฝีเท้าของพยัคฆ์ดังตามมาติดๆ พวกเขาปีนขึ้นไปทีละชั้นอย่างรวดเร็ว เสียงปืนจากด้านล่างดังขึ้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ "วีรภัทร! ทางนี้!" เสียงของอรุณีดังก้องมาจากวิทยุสื่อสารอีกครั้ง แต่คราวนี้ดูชัดเจนขึ้น "เราเจอม่าน้ำ! มันคือทางออกของเรา!" "ม่านน้ำ? ที่ไหน?" วีรภัทรตะโกนถาม "อยู่ทางทิศตะวันตกของตึก! มันเป็นทางระบายน้ำ... กวินท์กำลังเปิดมัน!" เสียงของอรุณีเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "โอเค! เรากำลังไป!" วีรภัทรตอบ เขากระชากประตูหนีไฟเปิดออกสู่โถงทางเดินชั้นบนสุด กลิ่นอายของความเย็นยะเยือกโชยออกมาจากช่องลม "เจอแล้ว!" พยัคฆ์ตะโกน เขาชี้ไปยังกลุ่มควันสีขาวที่ลอยออกมาจากช่องลมขนาดใหญ่ "นั่นต้องเป็นทางออกที่อรุณีพูดถึง!" "ไปกันเถอะ!" วีรภัทรพยักหน้า ทั้งสองพุ่งตรงไปยังช่องลมนั้น เมื่อเข้าไปใกล้ พวกเขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากภายใน "มันคืออุโมงค์ระบายน้ำจริงๆ!" พยัคฆ์พูด เขาผลักตะแกรงเหล็กที่ปิดปากอุโมงค์ออกอย่างยากลำบาก "อรุณี! กวินท์! พวกเราถึงแล้ว!" วีรภัทรตะโกนเข้าไปในความมืด "เข้ามาเร็ว! น้ำกำลังจะท่วม!" เสียงของกวินท์ตอบกลับมา เสียงของเขาฟังดูเหนื่อยล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความโล่งใจ วีรภัทรและพยัคฆ์รีบกระโดดลงไปในอุโมงค์ทันที พวกเขาลงไปในน้ำที่กำลังไหลเชี่ยวขึ้นเรื่อยๆ เสียงปืนดังไล่หลังมาจนถึงปากอุโมงค์ ก่อนที่ตะแกรงเหล็กจะถูกปิดลงอย่างแรง เสียงกระแทกดังสะท้อนไปทั่ว "เราหนีออกมาได้แล้ว!" พยัคฆ์พูดขณะที่เขาพยุงตัวเองให้ลอยตามน้ำไป "แต่เรายังไม่ปลอดภัย" วีรภัทรตอบ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ภายในอุโมงค์ที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟฉายจากหมวกกันน็อคของพวกเขาที่ส่องนำทาง "และอรุณีกับกวินท์... ฉันหวังว่าพวกเขาจะปลอดภัย" "แล้วถ้าพวกเขาไม่ปลอดภัยล่ะ?" พยัคฆ์ถาม "เราก็จะกลับไปช่วยพวกเขา" วีรภัทรตอบอย่างหนักแน่น "ไม่ว่ายังไงก็ตาม"