เสียงท่อนเหล็กทุบประตูเหล็กดังเป็นจังหวะ “เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!” รวิศราออกแรงจนสุดกำลัง เหงื่อไหลซึมออกมาจากไรผม ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความเหนื่อยล้า แต่เธอก็ไม่ยอมหยุด วีรภัทรยืนประจันหน้ากับทางเข้าช่องระบายอากาศ ดวงตาของเขากวาดมองไปมาอย่างระแวดระวัง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารที่กำลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พวกมันกำลังจะตามมาถึงที่นี่ “อีกนิดเดียว!” รวิศราตะโกน “อีกนิดเดียวเท่านั้น!” ทันใดนั้น ประตูเหล็กก็ถูกกระแทกอย่างแรงจากด้านนอก เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับจะพังทลายลงมา วีรภัทรหันไปมอง “พวกมันมาถึงแล้ว!” “ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว!” รวิศราตะโกนกลับ เธอกระหน่ำทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดจากทางช่องระบายอากาศ วีรภัทรเบี่ยงตัวหลบกระสุนที่เฉี่ยวศีรษะไปอย่างฉิวเฉียด เขากระหน่ำยิงตอบโต้กลับไป ทำให้เหล่าทหารที่พยายามจะเข้ามาต้องล่าถอยไป “ไป! หนีไป!” วีรภัทรตะโกนบอกรวิศรา “ฉันจะไม่ทิ้งนาย!” “ไปเถอะ! ฉันจะถ่วงเวลาให้!” วีรภัทรไม่รอคำตอบ เขายิงปืนไปที่ช่องระบายอากาศอย่างต่อเนื่อง พยายามขัดขวางไม่ให้ทหารเหล่านั้นเข้ามา รวิศราเห็นดังนั้น ก็ตัดสินใจอีกครั้ง เธอทิ้งท่อนเหล็ก แล้วรีบใช้มือผลักประตูอย่างสุดกำลัง “บึ้ม!” ประตูเหล็กที่ถูกทุบจนบิดเบี้ยว เปิดออกได้ในที่สุด เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิด “ไป!” รวิศราตะโกน แล้วคว้ามือวีรภัทร “เราต้องรีบหนี!” วีรภัทรเห็นว่ารวิศราเปิดประตูได้แล้ว เขาจึงรีบถอยกลับมา แล้ววิ่งตามรวิศราเข้าไปในทางเดิน “อย่าให้พวกมันหนีไปได้!” เสียงตะโกนไล่หลังมา พวกเขาวิ่งไปตามทางเดินที่คดเคี้ยวและมืดมิด วีรภัทรไม่แน่ใจว่ากำลังวิ่งไปที่ไหน เขารู้แต่เพียงว่าต้องหนีออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ “นายรู้ไหมว่าเรากำลังจะไปที่ไหน?” รวิศราถามเสียงหอบ “ไม่รู้… แต่ฉันหวังว่ามันจะเป็นทางออก” วีรภัทรตอบ “เราต้องหาทางติดต่อกับข้างนอกให้เร็วที่สุด” เสียงฝีเท้าของทหารดังตามมาติดๆ ราวกับเงา พวกมันไม่ยอมปล่อยให้พวกเขามีโอกาสได้พักหายใจ “ทางนี้!” วีรภัทรเห็นบันไดเหล็กทอดขึ้นไปด้านบน “เราต้องขึ้นไป!” พวกเขาปีนบันไดขึ้นไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมาถึงทางออกด้านบน ซึ่งเป็นบานประตูเหล็กอีกบานหนึ่ง “ล็อคอีกแล้ว!” รวิศราตะโกนด้วยความหงุดหงิด “ไม่เป็นไร!” วีรภัทรเห็นปุ่มกดฉุกเฉินอยู่ข้างประตู “ฉันจะลองกดปุ่มนี้ดู” เขากดปุ่มฉุกเฉิน เสียงสัญญาณดังแผ่วเบา แล้วบานประตูเหล็กก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแสงสว่างจากภายนอก “เราออกมาแล้ว!” รวิศราตะโกนด้วยความดีใจ แต่ทันใดนั้น ภาพที่เห็นเบื้องหน้าก็ทำให้ทั้งคู่ชะงักงัน พวกเขาไม่ได้ออกมาสู่โลกภายนอกอย่างที่คิด แต่กลับพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนชั้นลอยของห้องโถงขนาดมหึมา ที่มีแผงควบคุมมากมาย และหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบๆ จอตั้งเรียงรายอยู่เบื้องล่าง “นี่มัน…” วีรภัทรพึมพำ “เรายังอยู่ในศูนย์บัญชาการอีกหรือนี่?” “แต่… ฉันคิดว่าเราออกมาจากอุโมงค์นั้นแล้วนะ” รวิศราสับสน “บางที… ที่นี่อาจจะเป็นชั้นที่สูงกว่า” วีรภัทรเดา “หรืออาจจะเป็นทางออกที่ซับซ้อนกว่าที่ฉันคิด” ในขณะที่พวกเขากำลังประเมินสถานการณ์อยู่นั้น เสียงฝีเท้าของทหารก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากทางเดินด้านหลัง “พวกมันตามเรามาอีกแล้ว!” รวิศราตกใจ “ไม่ต้องห่วง” วีรภัทรชักปืนขึ้นมา “ฉันจะจัดการเอง” เขาหันไปเผชิญหน้ากับทางเดินด้านหลัง ปืนในมือของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น “ถอยกลับไป!” วีรภัทรตะโกนเสียงดุดัน “พวกแกไม่มีทางเข้ามาที่นี่ได้!” เหล่าทหารที่ตามมาหยุดชะงัก พวกมันสวมเครื่องแบบสีดำสนิท และมีสัญลักษณ์ของ “เงา” ประดับอยู่บนอก “สายลับหมายเลข 7” ชายคนหนึ่งในกลุ่มทหารก้าวออกมา เขาเป็นชายร่างสูง ผิวขาวซีด ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว “ในที่สุดเราก็เจอตัวนาย” “แกเป็นใคร?” วีรภัทรถาม “ฉันคือหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของที่นี่” ชายคนนั้นตอบ “และฉันจะไม่มีวันปล่อยให้นายเปิดโปงแผนการของพวกเราได้” “แผนการอะไร? แผนการที่จะทำลายโลกงั้นเหรอ?” วีรภัทรเยาะเย้ย “โลกจะต้องถูกสร้างขึ้นมาใหม่” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “และพวกเราคือผู้ที่จะทำให้มันเกิดขึ้น” “ไร้สาระ!” วีรภัทรตะโกน “พวกแกมันก็แค่พวกคลั่งชาติที่หลงผิด!” “ความจริงจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า” ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก “และนายจะไม่ได้เห็นมัน” ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็พยักหน้าให้เหล่าทหารของเขา “จัดการมัน!” เหล่าทหารพุ่งเข้าใส่ วีรภัทรไม่รอช้า เขากระหน่ำยิงใส่กลุ่มทหารอย่างไม่ยั้ง เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วห้องโถงขนาดใหญ่ รวิศราหลบอยู่หลังแผงควบคุม พยายามหาทางที่จะช่วยเหลือวีรภัทร “นายเป็นยังไงบ้าง?” รวิศราตะโกนถาม “ฉันโอเค!” วีรภัทรตอบ พลางหลบกระสุน “แต่นายต้องหาทางปิดระบบหลักของที่นี่ให้ได้! มันเป็นโอกาสเดียวของเรา!” รวิศรามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ต่างๆ ที่กำลังแสดงข้อมูลอย่างต่อเนื่อง เธอจำได้ว่าเมื่อครู่เธอเห็นแผนผังของศูนย์บัญชาการนี้บนหน้าจอหนึ่ง “ฉันจะลองดู!” เธอตะโกนกลับ แล้วรีบวิ่งไปยังแผงควบคุมที่คาดว่าจะเป็นจุดศูนย์กลาง วีรภัทรต่อสู้กับเหล่าทหารอย่างดุเดือด เขาใช้ทักษะทั้งหมดที่เรียนรู้มาเพื่อเอาชีวิตรอด การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสี แต่เขารู้สึกว่ากำลังจะเสียเปรียบ “ต้องรีบปิดระบบให้ได้!” วีรภัทรคิดในใจ “ถ้าไม่ เราจะตายอยู่ที่นี่แน่”