คมลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ร่างกายปวดร้าวไปหมด เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่ดูคุ้นตาแต่ก็ไม่คุ้นเคย แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านเข้ามา ความทรงจำสุดท้ายที่เขามี คือภาพของ ‘อร’ ที่กำลังจะใช้มีดทำร้ายเขา แต่สิ่งที่เขาเห็นตอนนี้ กลับเป็นร่างของ ‘อร’ ที่กำลังยืนอยู่ข้างเตียงของเขา… แต่ดวงตาของเธอ… ไม่ใช่สีแดงฉานอย่างที่เขาจำได้ มันกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและอ่อนโยน “อร…?” เขาเอ่ยชื่อเธออย่างแผ่วเบา เสียงแหบพร่า “นาย… ไม่ได้…” “ไม่เป็นไรนะคะคม… ฉันอยู่นี่แล้ว” อรพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอจับมือของเขาที่สั่นเทา “คุณปลอดภัยแล้ว” คมมองไปรอบๆ ห้อง เขาเห็นเอกสารและอุปกรณ์บางอย่างวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ดูเหมือนจะเป็นอุปกรณ์ทางการแพทย์บางชนิด “เกิดอะไรขึ้น?” เขาถาม “คุณถูกวางยา…” อรตอบ “แต่ไม่ต้องห่วง… ฉันช่วยคุณไว้ได้แล้ว” คมเริ่มประมวลผล เขาจำได้ว่าเขาถูกโจมตีที่คฤหาสน์ แต่เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมอรถึงมาอยู่ที่นี่ และเธอไปช่วยเขาได้อย่างไร “แล้ว… คนที่ทำร้ายฉันล่ะ? เขาไปไหน?” “เขา… หายไปแล้วค่ะ” อรตอบ “แต่ฉันสัญญานะคะคม… ฉันจะช่วยคุณตามหาความจริงให้ได้” คมมองตาอร เขาเห็นแววตาของความมุ่งมั่นและความรัก ซึ่งทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็ยังคงมีข้อสงสัยในใจ เขาจำภาพ ‘อร’ ที่มีดเปื้อนเลือดได้ดี มันคือภาพหลอน หรือว่า ‘อร’ จริงๆ แล้ว… รอดชีวิตมาได้? “ฉัน… จำได้ว่า… คุณ… ถูก…” คมเริ่มพูด แต่ก็ชะงักไป “ไม่ต้องคิดถึงมันนะคะคม” อรพูด “สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ คือการฟื้นตัว และตามหาว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้” เธอหยิบกล่องยาขึ้นมา “ทานยานี้นะคะ… มันจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้น” คมรับยามากินโดยไม่ลังเล เขารู้สึกว่าเขาต้องเชื่อใจอร เพราะเธอคือคนที่เขารัก และเป็นคนที่น่าจะรู้ความจริงทั้งหมด ขณะที่เขาค่อยๆ ฟื้นตัว คมก็เริ่มถามคำถามต่างๆ นานา เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังจากที่เขาหมดสติไป อรเล่าว่าเธอมาถึงคฤหาสน์หลังจากที่เขาไปถึงไม่นาน เธอก็เห็นว่าเขาถูกวางยา และมีร่างเงาที่พยายามจะทำร้ายเขา เธอจึงเข้ามาช่วยและจัดการกับคนร้าย ก่อนที่จะพามารักษาตัวที่นี่ “คนร้าย… เป็นใคร?” คมถาม “ฉันไม่แน่ใจค่ะ… เขาเคลื่อนไหวเร็วมาก… และสวมหน้ากาก… ฉันได้ยินชื่อเขา… ‘เงาทมิฬ’…” อรตอบ ‘เงาทมิฬ’… คมรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง คำนี้ที่เขาได้ยินมาตลอด ทำให้เขารู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ เริ่มซับซ้อนขึ้นกว่าที่เขาคิด “แล้ว… ข้อมูลที่อรทิ้งไว้… เรื่อง ‘ไซเรน’… มันเป็นเรื่องจริงเหรอ?” คมถาม “ค่ะ… ฉันพบข้อมูลเกี่ยวกับโครงการ ‘ไซเรน’… มันคือโครงการทดลองอาวุธชีวภาพที่อันตรายมาก… และมีคนระดับสูงเกี่ยวข้องมากมาย… ฉันคิดว่า… คนร้าย… กำลังพยายามจะปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องนี้…” อรตอบ “และฉันเชื่อว่า… พ่อของคุณ… ก็มีส่วนเกี่ยวข้อง… ในการพยายามจะหยุดยั้งโครงการนี้…” คมเงียบไป เขาไม่เคยคิดว่าพ่อของเขาจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องแบบนี้ “ฉันขอโทษนะคะคม… ที่ทำให้คุณต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องอันตรายแบบนี้…” อรพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “ไม่เป็นไรหรอกอร… เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” คมตอบ พลางจับมือเธอแน่น “แต่ฉันยังมีคำถาม… ที่ยังค้างคาใจ…” “คำถามอะไรคะ?” “ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วใครเป็นคนพาฉันมา?” อรลังเลไปครู่หนึ่ง “คือ… ฉัน… ฉันได้รับความช่วยเหลือ… จากคนคนหนึ่ง… เขาเป็นเพื่อนเก่าของพ่อคุณ…” “เพื่อนเก่าของพ่อ?” คมทวนคำ “เขาเป็นใคร?” “เขา… ชื่อ… ‘นายพล’…” อรตอบ ‘นายพล’… ชื่อนี้คุ้นหู… แต่คมก็ไม่สามารถปะติดปะต่อได้ว่าเขาคือใคร “เขาบอกว่า… เขาจะช่วยเรา… ตามหาความจริง… และแก้แค้นให้พ่อของคุณ…” อรพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง คมมองหน้าอร เขาเห็นแววตาของความเชื่อมั่นในตัว ‘นายพล’ แต่ในใจของเขากลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง “อร… ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ… กับคนคนนี้…” “ทำไมล่ะคะคม?” “ฉันไม่รู้… แต่… บางอย่าง… มันดู… แปลกๆ…” คมตอบ “แล้ว… นายพล… เขาอยู่ที่ไหนตอนนี้?” “เขา… กำลังเดินทาง… มาที่นี่… เพื่อช่วยเรา…” อรตอบ คมมองอรด้วยความกังวลใจ เขารู้สึกว่ากำลังมีบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ กำลังเกิดขึ้น “ฉันว่า… เราควรจะระวังตัว… มากกว่านี้…” ทันใดนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์ของอรก็ดังขึ้น… หน้าจอแสดงว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย… “ใครโทรมา?” คมถาม “ฉันไม่รู้… เป็นเบอร์แปลก…” อรตอบ พลางรับสาย… “ฮัลโหล…” เสียงอรดังขึ้น… แต่ทันใดนั้น… สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป… “อะไรนะคะ?!… ไม่จริงน่า!”… “แต่… นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!”… “ฉัน… ไม่เชื่อ!”… “ถ้าอย่างนั้น… ฉันต้องรีบไป…” อรวางสายทันที… ใบหน้าของเธอซีดเผือด… “คม… มีเรื่องด่วน… ที่ฉันต้องไป… ตอนนี้เลย…” “เกิดอะไรขึ้น?” คมถามด้วยความเป็นห่วง “ฉัน… ได้รับข่าว… ว่า… ‘นายพล’… กำลังจะ… ถูก… จับกุม… โดย… องค์กร… ‘Black Hawk’…!” อรพูดเสียงสั่นเครือ… “ฉันต้องไปช่วยเขา… เขาคือ… ความหวังเดียว… ของเรา…” คมตกใจ… ‘Black Hawk’… องค์กรของเขาเอง… กำลังจะจับกุม ‘นายพล’… แต่ทำไม… ทำไม ‘นายพล’ ถึงต้องไปพัวพันกับองค์กรนั้น… และทำไม… อรถึงต้องอยากไปช่วย… เขารู้สึกได้ว่า… กำลังมีแผนการบางอย่าง… ที่ซับซ้อน… และอันตราย… กำลังรอเขาอยู่… เขาจะปล่อยให้อรไป… เพียงลำพัง… หรือจะไปด้วย… ท่ามกลางความไม่แน่นอน… และอันตราย… ที่รออยู่… แต่ก่อนที่คมจะทันได้ตอบ… เสียงของอรก็ดังขึ้นอีกครั้ง… “คม… ฉันต้องไป… จริงๆ… ถ้าคุณรักฉัน… ช่วยฉันด้วย…” แล้วอรก็รีบวิ่งออกจากห้องไป… ทิ้งคมไว้… กับความสับสน… และความเจ็บปวด… ที่ค่อยๆ… ก่อตัวขึ้น… เขาจะทำอย่างไร… เมื่อต้องเผชิญหน้า… กับ… “องค์กร… ของตัวเอง… ที่กำลัง… ไล่ล่า… คนที่เขา… ไว้ใจ…!” แล้วสิ่งที่ทำให้คมตกใจยิ่งกว่า… คือ… เขาสัมผัสได้ถึง… สายตา… ที่กำลังจ้องมอง… มาที่เขา… จาก… ด้านนอก… เงา… ที่เคยปรากฏ… ตอนที่เขาอยู่ที่คฤหาสน์… กลับมาอีกครั้ง… เงาทมิฬ… ที่กำลัง… เฝ้ารอ… และ… กำลัง… จะ… ลงมือ…! คมรู้ดี… ว่านี่… คือ… กับดัก… แต่เขา… ไม่มีทางเลือก… เขาจะต้อง… เผชิญหน้า… กับ… “อดีต… ที่ตามหลอกหลอน… และความจริง… ที่ซ่อนเร้น…!”