เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันดำยังคงดังคำรามไล่หลังมาติดๆ มังกรบิดคันเร่งจนสุดกำลัง ความเร็วของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คู่ใจของเขาไต่ระดับขึ้นเรื่อยๆ แต่รถยนต์คันนั้นก็ไม่ยอมลดละ แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของเครื่องยนต์ที่ถูกปรับแต่งมาเป็นพิเศษเช่นกัน เขากลอกตาอย่างหัวเสีย "ไอ้พวกบ้าเอ้ย! นึกว่าหนีพ้นแล้วเชียว" พยัคฆ์ที่นั่งซ้อนท้ายหันไปมองด้านหลังด้วยสายตาคมกริบ "พวกมันคงมีสัญญาณบางอย่าง หรือไม่ก็มีคนเห็นเราตอนออกจากวัดแน่ๆ" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า "เราต้องหาที่หลบที่ปลอดภัยก่อน ไม่งั้นตายแน่" "รู้แล้วน่า! กำลังคิดอยู่เนี่ย!" มังกรตะโกนตอบกลับ เสียงลมปะทะใบหน้าทำให้เขาต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย "มีที่ไหนในย่านนี้ที่พอจะหลบพวกมันได้บ้างวะ?" "ตลาดเก่า! ตรอกซอกซอยเยอะ แหล่งชุมชน คนพลุกพล่าน พวกมันคงไม่กล้าทำอะไรตรงๆ" พยัคฆ์เสนอแนะ "ตลาดเก่า? ไกลจากตรงนี้พอสมควรนะ!" มังกรแสดงความกังวล "แต่ก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วตอนนี้" เขาตัดสินใจหักเลี้ยวมุมแคบอย่างกะทันหัน ทำให้รถยนต์คันดำที่ตามมาเกือบจะชนเข้ากับท้ายมอเตอร์ไซค์ แต่คนขับรถยนต์คันนั้นก็มีฝีมือไม่น้อย สามารถเบี่ยงรถหลบท้ายมอเตอร์ไซค์ไปได้หวุดหวิด การไล่ล่ากลับมาเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มังกรพยายามเข้าสู่ตรอกซอกซอยที่แคบลงเรื่อยๆ เพื่อบีบพื้นที่การเคลื่อนที่ของรถยนต์คันใหญ่ "ตรงไปอีกหน่อย! มีซอยที่ทะลุออกไปได้!" พยัคฆ์ชี้บอก มังกรพยักหน้ารับ เขากระชากแฮนด์มอเตอร์ไซค์ บิดคันเร่งพุ่งเข้าสู่ตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยแผงลอยขายของข้างทาง สองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คน เสียงจอแจดังขึ้นเป็นระยะๆ มังกรลดความเร็วลงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้ชนกับสิ่งกีดขวาง แต่ก็ยังคงรักษาความเร็วให้มากพอที่จะทำให้รถยนต์คันดำตามมาได้ยาก "เวรเอ๊ย! แผงลอยบังหมดเลย!" เสียงคนขับรถยนต์คันดำตะโกนดังลอดออกมาจากกระจกที่เปิดอยู่ มังกรยิ้มเยาะ "บอกแล้วไง ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกแก" เขาค่อยๆ ขับไปตามทางที่เริ่มกว้างขึ้นเล็กน้อย สองข้างทางเริ่มเป็นร้านค้าถาวร บางร้านมีลูกค้าแน่นขนัด "พวกมันยังตามมาอยู่!" พยัคฆ์เตือน "ไม่ต้องห่วง! เดี๋ยวก็หาที่หลบให้ได้" มังกรตอบขณะที่สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ในที่สุด เขาก็เห็นเป้าหมาย "ตรงนั้น! หน้าวัดแขก! ทางเข้าวัดมันใหญ่พอที่จะหลบเข้าไปได้!" มังกรไม่รอช้า รีบบิดคันเร่งพุ่งตรงไปยังทางเข้าวัดแขกที่มีผู้คนพลุกพล่าน เขาหักเลี้ยวเข้าสู่บริเวณวัดอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รถยนต์คันดำต้องชะลอความเร็วลงอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากเกรงใจผู้คนและกฎระเบียบของวัด "สำเร็จ! พวกมันเข้ามาไม่ได้แล้ว" มังกรถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาจอดมอเตอร์ไซค์ลงข้างทางเดินที่ปูด้วยอิฐ พยัคฆ์กระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์ "ดีมาก" เขากล่าว "เราต้องรีบเข้าไปในโบสถ์ก่อน หาที่ซ่อน" ทั้งสองคนเดินเข้าไปในบริเวณวัด แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องกระทบเจดีย์สีทองอร่าม เกิดประกายระยิบระยับสวยงาม กลิ่นกำยานลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ สร้างบรรยากาศที่สงบเงียบและศักดิ์สิทธิ์ แต่สำหรับพยัคฆ์และมังกร บรรยากาศนี้กลับเต็มไปด้วยความเร่งรีบและอันตราย "เดี๋ยวสิ" พยัคฆ์หยุดมังกรที่กำลังจะเดินนำไป "มีคนอยู่ตรงนั้น" เขาพยักพเยิดไปยังชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายอารมณ์ มังกรขมวดคิ้ว "ใครวะ? ดูไม่เหมือนนักท่องเที่ยว" ชายคนนั้นมีรูปร่างผอมสูง สวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้าบางส่วน เขามีท่าทางสงบนิ่งผิดปกติ ไม่เหมือนคนที่กำลังใช้ชีวิตประจำวันในย่านตลาดเก่า "คนของเรา" พยัคฆ์พูดอย่างมั่นใจ "เขาจะคอยดูลาดเลาให้" ทั้งสองคนเดินตรงไปหาชายคนนั้น ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ ดวงตาของเขาสบเข้ากับพยัคฆ์ "มาแล้วรึ?" ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ข้างนอกวุ่นวายมาก" "พวกมันตามมาครับ" พยัคฆ์ตอบ "แต่เราก็หลบมาได้ก่อน" "ดีมาก" ชายคนนั้นพยักหน้า "ฉันคือ 'นกฮูก' เป็นคนดูแลพื้นที่แถวนี้" "ผมพยัคฆ์ และนี่มังกร" พยัคฆ์แนะนำตัว "เราต้องการความช่วยเหลือ" นกฮูกพับหนังสือพิมพ์อย่างช้าๆ "ฉันรู้แล้วว่าพวกเธอต้องการอะไร" เขาเงยหน้ามองไปทางประตูวัด "พวกมันคงจะมาถึงในไม่ช้า" "เราต้องหาที่ซ่อนของพวกมันให้เจอ" มังกรกล่าวอย่างกระตือรือร้น "เราเชื่อว่าของที่อยู่ในกล่องไม้ใบนั้น คือเบาะแสสำคัญ" "เรื่องนั้นฉันทราบ" นกฮูกตอบ "แต่ก่อนอื่น พวกเธอต้องปลอดภัยเสียก่อน" เขาหันไปมองพยัคฆ์ "ข้อมูลที่เธอได้มา น่าสนใจมาก แต่ก็อันตรายอย่างยิ่ง" "เราทราบดี" พยัคฆ์ตอบ "เราจะระมัดระวังที่สุด" "ดี" นกฮูกกล่าว "ฉันจะพาพวกเธอไปที่ที่ปลอดภัยกว่านี้" เขาผายมือไปยังทางเดินเล็กๆ ด้านข้างโบสถ์ "เข้าไปข้างในนั้นก่อน" ทั้งสามคนเดินเข้าไปในทางเดินเล็กๆ นั้น นำไปสู่ห้องเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังโบสถ์ ห้องนั้นมีขนาดเล็กและมืด แต่ดูเหมือนจะมีทางเข้าออกลับบางอย่าง "ที่นี่คือจุดพักของเรา" นกฮูกกล่าว "ฉันจะคอยดูลาดเลาให้ พวกเธอมีเวลาเตรียมตัว" พยัคฆ์และมังกรแลกสายตากัน พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ง่ายเลย ความกดดันถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ แต่ทั้งคู่ก็ยังคงยืนหยัดที่จะต่อสู้เพื่อความถูกต้อง "ขอบคุณครับ นกฮูก" พยัคฆ์กล่าว "เราต้องรีบหาข้อมูลให้ได้มากที่สุด" "แน่นอน" นกฮูกตอบ "ตอนนี้พวกเธอต้องพักผ่อนและวางแผนให้รอบคอบ" ภายในห้องเล็กๆ ที่มืดสลัว พยัคฆ์หยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมาจากกระเป๋า มันคือกล่องไม้ที่ได้มาจากวัดร้างเมื่อวานนี้ เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ท่ามกลางแสงสลัวที่ลอดเข้ามาจากช่องระบายอากาศ "รหัสลับแห่งอัญมณี" มังกรพึมพำชื่อตอนที่แล้ว "หวังว่าคราวนี้เราจะได้คำตอบที่ชัดเจนกว่าเดิม" "เราต้องเปิดมันให้ได้" พยัคฆ์กล่าว "และต้องรีบทำก่อนที่พวกมันจะจับเราได้" มือของเขาเริ่มสำรวจพื้นผิวของกล่องไม้ ค้นหาปุ่มกด รอยต่อ หรือกลไกที่ซ่อนอยู่ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความละเอียดอ่อนและระมัดระวัง เขาจำได้ว่าบนฝากล่อง มีสัญลักษณ์บางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นรูปดวงดาว "เห็นอะไรไหม?" มังกรถาม "สัญลักษณ์นี่...เหมือนกับที่อยู่บนจี้ที่เจอในวัด" พยัคฆ์พูดเสียงเบา "แต่ที่นี่มันดูซับซ้อนกว่า" เขาค่อยๆ ใช้นิ้วกดลงบนสัญลักษณ์รูปดวงดาวทีละกลีบ สลับกับการหมุนวงแหวนเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่รอบๆ สัญลักษณ์นั้น เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้นเป็นครั้งคราว แต่กล่องก็ยังคงปิดสนิท "นี่มันไม่ใช่แค่กุญแจธรรมดา" พยัคฆ์กล่าว "มันต้องมีลำดับที่ถูกต้อง" มังกรหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้ดูไหม?" "ไม่น่าจะมีประโยชน์" พยัคฆ์ส่ายหน้า "นี่มันเป็นรหัสที่พวกมันสร้างขึ้นมาเอง" เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องเล็กๆ นี้อย่างพิจารณา มองเห็นรอยสักบางอย่างบนผนังที่จางๆ ราวกับถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา "เดี๋ยวก่อน" พยัคฆ์อุทาน "ลองดูนี่สิ" เขาชี้ไปยังรอยสักบนผนัง "นี่มันเหมือนกับลายเส้นบนกล่องไม้เลย" มังกรเดินเข้าไปดูใกล้ๆ "จริงด้วย! แต่ทำไมต้องสักไว้บนผนังด้วย?" "บางที...มันอาจจะเป็นคู่มือ" พยัคฆ์กล่าว "คู่มือในการไขรหัส" เขากลับไปที่กล่องไม้ และเปรียบเทียบสัญลักษณ์บนผนังกับกล่องไม้ สลับกับการลองกดและหมุนกลไกต่างๆ บนกล่องไม้ "ถ้าเราเรียงลำดับตามนี้..." พยัคฆ์พูดขณะที่นิ้วของเขากำลังทำตามลำดับบนผนัง "ดวงดาว... แล้วก็เส้นโค้ง... ตามด้วยจุดเล็กๆ... แล้วก็วงกลม" เขาค่อยๆ ทำตามลำดับที่เห็นบนผนัง กดสัญลักษณ์รูปดวงดาวครั้งหนึ่ง หมุนวงแหวนไปตามเส้นโค้ง กดจุดเล็กๆ สามครั้ง และหมุนวงแหวนอีกครั้งจนครบรอบวงกลม "คลิก!" เสียงดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป มันเป็นเสียงที่บ่งบอกว่ากลไกบางอย่างได้ถูกปลดล็อคแล้ว ฝากล่องไม้ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ทั้งสองคนเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ภายในกล่องไม้ไม่ได้มีเพียงอัญมณี แต่ยังมีแผ่นโลหะบางๆ ที่สลักเป็นตัวอักษรและตัวเลขจำนวนมาก "นี่มัน...แผนที่?" มังกรถามอย่างไม่แน่ใจ "ไม่เชิง" พยัคฆ์ตอบ "มันเหมือนกับบันทึกการขนส่งสินค้า...และเส้นทางการเดินเรือ" เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วสันหลัง "นี่มันคือหลักฐาน...หลักฐานการลักลอบขนส่งของผิดกฎหมายที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา" "แล้วอัญมณีพวกนี้ล่ะ?" มังกรชี้ไปยังอัญมณีสีแดงสดที่วางเรียงรายอยู่บนพื้นกำมะหยี่สีดำ "มันก็เป็นส่วนหนึ่งของสินค้า" พยัคฆ์กล่าว "แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือข้อมูลบนแผ่นโลหะนี่" เขายกแผ่นโลหะขึ้นมาอย่างระมัดระวัง "นี่คือเบาะแสที่จะนำเราไปสู่ต้นตอขององค์กรนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก บ่งบอกว่ามีคนกำลังเข้ามาใกล้ "พวกมันมาแล้ว!" นกฮูกตะโกนมาจากทางเข้า "รีบไป!"