พยัคฆ์ค่อยๆ เลื่อนตัวออกจากท่อระบายอากาศอย่างเงียบเชียบ เขาหาจุดที่มองเห็นภาพรวมของห้องโถงได้ดีที่สุด แม้ว่าจะมีแสงสลัวๆ จากวัตถุในหีบ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเห็นรายละเอียดต่างๆ ได้ "มีใครบ้างครับท่าน" พยัคฆ์ถามมังกร "ตามข้อมูลของเรา มีผู้นำกลุ่มอสรพิษอยู่ด้วย เขาคือ 'พญางู' และมีลูกสมุนคนสนิทอีกสองคนคือ 'นาค' และ 'ชาละวัน' ส่วนคนอื่นๆ ที่เห็นเป็นเพียงพลธนูระดับล่าง" "พญางู..." พยัคฆ์นึกย้อนไปถึงแฟ้มคดีเก่าๆ ชื่อนี้คุ้นหูจริงๆ เป็นอาชญากรระดับตำนานที่หายตัวไปนานหลายปี ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน แต่ที่แน่ๆ คือความโหดเหี้ยมของเขานั้นเลื่องลือไปทั่ว "แล้วไอ้ผลึกสีดำนั่นมันคืออะไรกันแน่ครับท่าน" พยัคฆ์ถามต่อ "เราเรียกมันว่า 'ไข่มรณะ' เป็นส่วนประกอบสำคัญในการสร้างเม็ดยามรณะ มันเป็นเทคโนโลยีที่พัฒนามาจากโบราณวัตถุที่พวกมันค้นพบในถ้ำลึกทางตอนเหนือของไทย" มังกรอธิบาย "ยิ่งมีไข่มรณะมากเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งสามารถผลิตเม็ดยามรณะได้มากเท่านั้น" "ผมเห็นพวกมันกำลังพูดคุยกันเรื่องการเตรียมการส่งออก" พยัคฆ์รายงาน "ดูเหมือนว่าจะมีเรือลำหนึ่งจอดรออยู่ที่ท่าเรือใกล้ๆ นี่เอง" "ถูกต้อง พยัคฆ์ เรือลำนั้นคือพาหนะที่จะขนส่งไข่มรณะและเม็ดยามรณะล็อตแรกออกไป เราต้องหยุดยั้งการส่งมอบครั้งนี้ให้ได้" พยัคฆ์มองไปยังกลุ่มคนภายใต้แสงสีม่วง เขาเห็นพญางู ซึ่งเป็นชายร่างผอมสูง สวมเสื้อคลุมสีดำ ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ทำจากหนังงู ดวงตาของเขาสะท้อนความอำมหิตอย่างน่ากลัว "แกแน่ใจนะว่าเราจะสามารถควบคุมพวกมันได้ทั้งหมด" เสียงของพญางูฟังดูเย็นชา ราวกับน้ำแข็ง "อย่าให้เกิดความผิดพลาดเหมือนครั้งที่แล้วเด็ดขาด" "ท่านพญางู โปรดวางใจ" เสียงของนาค ซึ่งเป็นหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสวยคม แต่แววตาแข็งกร้าว ตอบ "เราได้เตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้ามาขัดขวางเราได้" "ดี" พญางูพยักหน้า "ส่วนเรื่องของ 'จอมพล' ที่แกบอกว่ายังไม่ยอมให้ความร่วมมือ..." "ไม่ต้องห่วงท่าน" เสียงของชาละวัน ซึ่งเป็นชายร่างใหญ่ บึกบึน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแทรกขึ้นมา "คืนนี้ เราจะไปเยือนเขาเอง รับรองว่าเขาจะยอมทำตามที่เราต้องการแน่" พยัคฆ์ได้ยินชื่อ "จอมพล" ก็อดสงสัยไม่ได้ เขาเคยได้ยินชื่อนี้ในแวดวงการเมือง ว่าเป็นนายทหารระดับสูงที่มีอิทธิพลมากพอสมควร หากจอมพลเข้าร่วมกับอสรพิษจริง สถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายกว่าที่คาดคิด "ต้องกำจัดไอ้พวกที่คอยสอดแนมเราให้สิ้นซากด้วย" พญางูพูดเสียงเย็น "ถ้าไอ้พวกเงาบูรพาเข้ามาวุ่นวายอีกเมื่อไหร่ ข้าจะล้างบางพวกมันให้หมดสิ้น!" พยัคฆ์รู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เขาต้องรีบลงมือให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขามองหาอาวุธที่อยู่ในห้อง เขาเห็นปืนพกหลายกระบอกวางอยู่บนโต๊ะ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรพิเศษ "ท่านมังกร ผมจะลองสร้างสถานการณ์ให้เกิดความวุ่นวาย เพื่อเปิดทางให้ผมเข้าไปจัดการกับไข่มรณะ" พยัคฆ์กล่าว "ได้ แต่ต้องระวังตัวให้มาก พยัคฆ์ อย่าให้พวกมันรู้ตัวว่าเรามีข้อมูลมากแค่ไหน" พยัคฆ์ตัดสินใจ เขายกปืนพกขึ้นมาเล็งไปยังจุดที่อยู่ห่างจากกลุ่มคนประมาณห้าเมตร เขาเหนี่ยวไกปืนออกไปหนึ่งนัด เสียงปืนดังสนั่นในความเงียบของห้องโถง "อะไรน่ะ!" เสียงของชาละวันตะโกนขึ้น "มีผู้บุกรุก!" นาคตะโกนตาม ทุกคนในห้องหันไปมองทางที่เกิดเสียง พลธนูบางส่วนชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อม "แกเห็นอะไรไหม ชาละวัน" พญางูถาม "ไม่เห็นครับท่าน มีแต่ความมืด" ชาละวันตอบ "เข้าไปตรวจสอบ!" พญางูสั่ง "นาค จัดการเรื่องการส่งมอบ ส่วนแก ชาละวัน ไปจัดการกับผู้บุกรุกให้ข้า!" "รับทราบท่าน!" ชาละวันตอบรับ เขาเดินออกจากห้องโถงไปพร้อมกับพลธนูอีกสองคน พยัคฆ์รู้ดีว่าชาละวันกำลังตามหาเขา เขาจึงค่อยๆ ถอยร่นเข้าไปในมุมที่มืดที่สุดของห้อง เขาเห็นชาละวันกำลังเดินสำรวจไปตามทางเดิน "แกอยู่ที่ไหน ไอ้ขี้ขลาด!" ชาละวันตะโกน "ออกมาสู้กับข้าดีๆ!" พยัคฆ์ไม่ตอบ เขาซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ เขาอดทนรอจังหวะที่เหมาะสม "แกคงจะหนีไปไหนไม่พ้นหรอก" ชาละวันพูดกับตัวเอง "ที่นี่มีทางออกแค่ทางเดียวเท่านั้น" พยัคฆ์ใช้จังหวะที่ชาละวันหันหลังให้ เขาพุ่งออกจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว เขากระโดดเข้าใส่ชาละวันจากด้านหลัง ใช้แขนรวบไหล่ของชาละวันไว้แน่น "อ๊าก!" ชาละวันร้องเสียงหลง เขาพยายามสะบัดตัวออก แต่พยัคฆ์บีบแน่นกว่าเดิม "ยอมแพ้ซะเถอะชาละวัน" พยัคฆ์กระซิบข้างหู "แกสู้ฉันไม่ได้หรอก" "ฝันไปเถอะ!" ชาละวันพยายามใช้ศอกตีเข้าที่สีข้างของพยัคฆ์ แต่พยัคฆ์หลบได้ทัน ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด ชาละวันตัวใหญ่กว่า แต่พยัคฆ์คล่องแคล่วกว่า เสียงต่อสู้ดังไปถึงห้องโถงหลัก "เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น!" พญางูตะโกนถาม "ข้าจะไปดูเอง" นาคพูด "ท่านอยู่ที่นี่คอยระวังไข่มรณะไปก่อน" นาคเดินออกจากห้องโถงไป พยัคฆ์รู้ว่านี่เป็นโอกาสทอง เขาปล่อยชาละวันให้ดิ้นรนอยู่กับพื้น แล้วพุ่งตัวไปยังโต๊ะที่มีหีบไข่มรณะอยู่ "หยุดนะ!" นาคตะโกนเมื่อเห็นพยัคฆ์ พยัคฆ์ไม่สนใจ เขากระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ หันหน้าไปทางนาคที่กำลังชักปืนออกมา "แกไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก!" นาคพูด "ฉันไม่ได้มาเพื่อหนี" พยัคฆ์ตอบ "ฉันมาเพื่อหยุดยั้งพวกแก!" เขาคว้าเอาไข่มรณะที่อยู่ในหีบออกมาก้อนหนึ่ง มันมีน้ำหนักมากกว่าที่เขาคิด และให้ความรู้สึกเย็นจัดจนแทบจะชาไปทั้งมือ "อย่าแตะต้องมัน!" นาคตะโกน เธอเหนี่ยวไกปืนออกไป กระสุนพุ่งเข้าใส่พยัคฆ์ แต่เขากระโดดหลบได้ทันอย่างหวุดหวิด "แกต้องตายแน่!" นาคพูด พยัคฆ์ไม่ตอบ เขาโยนไข่มรณะก้อนนั้นออกไปนอกหน้าต่างทันที "ไม่นะ!" นาคตะโกนด้วยความตกใจ พยัคฆ์ใช้จังหวะที่นาคเสียสมาธิ เขาพุ่งเข้าใส่เธอ ใช้หมัดซัดเข้าที่ใบหน้าของนาคเต็มแรง นาคเซถอยหลังไป เธอพยายามจะยิงอีกครั้ง แต่พยัคฆ์คว้าปืนของเธอไปอย่างรวดเร็ว "ถึงเวลาจบเรื่องแล้ว" พยัคฆ์พูด ขณะนั้นเอง ชาละวันก็วิ่งเข้ามาในห้อง เขาเห็นสภาพของนาคก็โกรธจัด "แกกล้าดียังไง!" ชาละวันตะโกน เขาพุ่งเข้าใส่พยัคฆ์ พยัคฆ์ปล่อยนาค แล้วหันไปเผชิญหน้ากับชาละวัน เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาจะจัดการกับไข่มรณะทั้งหมดได้อย่างไร