พยัคฆ์ หัวเราะเสียงดังแหบพร่า “ความจริงของแกน่ะเหรอ? ฉันว่าแกต่างหากที่กำลังหลอกตัวเองอยู่ ความจริงที่แท้จริงมันอยู่ที่นี่ไง” เขาชี้ไปที่กองเอกสารและข้อมูลที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น “ทั้งหมดที่แกทำมา มันก็แค่การเล่นเกมอำนาจที่น่าสมเพชเท่านั้นเอง” เงา ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาฉายแววไม่พอใจ “คำพูดของแกมันจะทำให้แกต้องเสียใจ พยัคฆ์” สมุนที่เหลืออีกสองสามคนขยับเข้ามาประชิดตัวเงา ราวกับจะปกป้องนายใหญ่ “เสียใจเหรอ?” พยัคฆ์สบถ “ฉันเสียใจที่เคยเชื่อใจแกมาตลอดต่างหาก” เขากวาดสายตาไปรอบๆ โกดังเก่าๆ ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายและแผนการสกปรก “แกใช้ความแค้นส่วนตัวมาบงการทุกอย่าง ไม่ใช่เหรอ? หึ มันน่าขันสิ้นดี” “หุบปาก!” เงา ตะคอก พลางชักปืนพกออกมาจากเอว “แกไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! แกไม่เคยรู้เลยว่าครอบครัวของฉันต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง” “ฉันรู้ดีพอที่จะรู้ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่” พยัคฆ์ตอบกลับอย่างเยือกเย็น “แกกำลังจะสร้างอาณาจักรใหม่บนซากปรักหักพังของผู้บริสุทธิ์ และใช้มันเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นส่วนตัว” “แกมันโง่!” เงา ตะโกน “แกมันก็แค่หุ่นเชิดของหน่วยงานที่ส่งแกมา กำลังพยายามจะขัดขวางฉัน” “หุ่นเชิดเหรอ?” พยัคฆ์แค่นหัวเราะ “ถ้าฉันเป็นหุ่นเชิดจริง คงไม่ต้องมายืนอยู่ตรงนี้กับแกไง” เขาก้าวถอยหลังไปอีกเล็กน้อย พยายามหาที่กำบังที่ดีกว่าเดิม “แกคิดว่าแกฉลาดที่สุดแล้วใช่ไหม? คิดว่าแผนการของแกมันสมบูรณ์แบบ? แกอาจจะลืมไปว่า… มีอีกหลายคนที่ไม่อยากให้แผนการของแกสำเร็จ” เงา มองไปรอบๆ อย่างระแวง “แกกำลังข่มขู่ฉันเหรอ?” “เปล่า” พยัคฆ์ส่ายหน้าช้าๆ “ฉันแค่เตือนแกให้รู้ตัว” เขาสังเกตเห็นความลังเลในแววตาของเงา “แกกลัวใช่ไหม? กลัวว่าแผนการทั้งหมดที่แกทุ่มเทมามันจะพังทลายลงเพียงเพราะความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ” “ไม่มีความผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นทั้งนั้น!” เงา ยืนยันเสียงแข็ง แต่ท่าทางของเขาเริ่มสั่นคลอน “แกต่างหากที่กำลังพยายามจะทำให้ฉันไขว้เขว” “ไขว้เขว? จากอะไร? จากความจริงที่ว่าแกกำลังจะกลายเป็นผู้ร้ายที่ถูกตามล่ามากที่สุดในประวัติศาสตร์ของวงการนี้?” พยัคฆ์พูดต่อ “แกคิดว่าแกจะหนีรอดไปได้จริงๆ เหรอ? ตรอกซอกซอยทุกแห่งในเมืองนี้ มันเต็มไปด้วยคนที่พร้อมจะหักหลังแกได้ทุกเมื่อ” ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจดังขึ้นมาจากระยะไกล ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใบหน้าของเงา เปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขาหันไปมองทางประตูโกดังด้วยความตกใจ “ไงล่ะ? ความจริงไง” พยัคฆ์ยิ้มมุมปาก “แกคิดว่าแกควบคุมทุกอย่างได้ แต่จริงๆ แล้ว แกก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานของคนอื่นเท่านั้นเอง” “แก! แกบอกใคร!” เงา ตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด พลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่พยัคฆ์ “ฉันไม่ต้องบอกใคร” พยัคฆ์ตอบ “เพราะคนที่ฉันต้องการให้รู้… เขารู้ดีอยู่แล้ว” เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามาจนได้ยินเสียงรถยนต์จอดสนิทอยู่ด้านนอก “พวกแก! จัดการมัน!” เงาสั่งสมุนที่เหลืออยู่ สมุนสองคนพุ่งเข้าใส่พยัคฆ์ทันที พยัคฆ์หลบหลีกการโจมตีด้วยความคล่องแคล่ว เขายังคงใช้กระสุนเท่าที่จำเป็น แต่คราวนี้ เขาต้องใช้เทคนิคพิเศษเพื่อจัดการกับศัตรูที่ประชิดตัว “แกคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้รึไง?” พยัคฆ์ตะโกนขณะที่เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่สมุนคนหนึ่งที่พุ่งเข้ามา พลางเหนี่ยวไก เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด สมุนคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น สมุนอีกคนตกใจ แต่ก็ยังคงพุ่งเข้ามา พยัคฆ์หมุนตัวหลบอย่างรวดเร็ว ใช้จังหวะที่สมุนเสียหลัก พยัคฆ์ใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง จนสมุนคนนั้นเซถลาไป “แกมันเป็นปีศาจ!” สมุนคนนั้นร้องเสียงหลง “ฉันเป็นแค่คนที่กำลังจะทำให้แกไปชดใช้กรรม” พยัคฆ์ตอบกลับ ก่อนจะยิงสกัดขาของเขา สมุนอีกคนล้มลงไปกองกับพื้น เงา มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความอึ้ง เขาไม่คาดคิดว่าพยัคฆ์จะสามารถจัดการกับลูกน้องของเขาได้เร็วขนาดนี้ “แก…แกมัน…!” “ฉันบอกแล้วไง ว่าความจริงมันโหดร้ายเสมอ” พยัคฆ์เดินเข้าไปใกล้เงา “ถึงเวลาที่แกต้องยอมรับความผิดของตัวเองแล้ว” “ไม่มีวัน!” เงา ตะโกน พลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่พยัคฆ์ “แกต้องตาย!” “ไม่” พยัคฆ์ตอบ “แกต่างหากที่จะต้องตาย… หรือไม่ก็ติดคุกตลอดชีวิต” เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัด แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงปืนของพยัคฆ์ แต่เป็นเสียงปืนที่ดังมาจากทางประตูโกดัง