นัทสูดลมหายใจเข้าลึก มือเย็นเฉียบสัมผัสกับผิวกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องเช่าอันคับแคบ ภาพสะท้อนของใบหน้าซีดเผือดของเขาปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบเป็นระยะๆ ข้อความที่เขียนด้วยอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะแห้งกรังจนเป็นคราบสีน้ำตาลจางๆ นั้นยังคงอยู่ที่เดิม "สวัสดี... ช่วยฉันด้วย..." เขาอ่านมันซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "เธอ... เธอต้องการให้ฉันช่วยจริงๆ เหรอ?" นัทพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดสายตาไปทั่วกระจก เขาเคยสังเกตเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ มาก่อน แต่วันนี้เขาตั้งใจจะพิจารณาอย่างละเอียด ราวกับว่ามันเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้ นิ้วของเขาลากไล้ไปตามพื้นผิวกระจกอย่างแผ่วเบา เขาเห็นรอยเหมือนถูกกรีดด้วยเล็บ หรืออะไรที่แหลมคมบางอย่าง มันไม่ได้เป็นแค่รอยสุ่มสี่สุ่มห้า แต่มันดูเหมือนจะเป็นการเขียน หรือวาดอะไรบางอย่างที่พยายามจะสื่อสาร ภาพเหล่านั้นบิดเบี้ยวไปตามรอยแตกและคราบสกปรกที่เกาะกินกระจกมานานปี "นี่มันอะไรกันนะ..." เขาถอนหายใจ พลางยกมือขึ้นปาดคราบฝุ่นบางส่วนออกไป เผยให้เห็นรอยข่วนที่ชัดเจนขึ้น ใช่แล้ว มันไม่ใช่แค่รอยขีดธรรมดา แต่มันคือรูปร่างบางอย่างที่เหมือนจะเลือนราง แต่เมื่อเพ่งพิจารณาดีๆ ก็พอจะมองเห็นเค้าลางของรูปทรงได้ "เหมือน... เหมือนเป็นมือ?" นัทขมวดคิ้ว เขาพยายามเพ่งมอง รอยเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นรูปมือที่กำลังชี้ไปที่บางสิ่งบางอย่าง บางทีอาจจะชี้ไปที่พื้น หรือชี้ไปที่ผนังด้านข้าง "หรือว่า... เธอกำลังบอกใบ้ว่าฉันควรจะมองหาอะไรบางอย่าง?" เขาถามตัวเองอย่างไม่แน่ใจ ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง แต่มันก็ถูกเจือจางด้วยความสงสัยใคร่รู้ที่มากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่อยากจะเชื่อในเรื่องผีสางวิญญาณมาตลอด แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนนี้มันเกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยเหตุผลปกติ นัทค่อยๆ ขยับตัวไปตามแนวผนัง กระจกเงาบานใหญ่ที่เขาเพิ่งจะสำรวจเมื่อครู่นี้ มันยาวเกือบจรดเพดานและกว้างมากพอที่จะสะท้อนภาพของเขาได้เกือบเต็มตัว ชายหนุ่มเอามือลาดยาวไปตามผนังด้านข้าง ราวกับจะหาจุดที่รอยข่วนเหล่านั้นกำลังชี้ไป "ไม่มีอะไรเลยนี่นา..." เขาบ่นอุบ พลางกวาดสายตามองไปที่พื้นห้อง ซึ่งมีเพียงพรมเก่าๆ ที่ถูกปูทับไว้อย่างไม่เรียบร้อย เขาก้มลงไปมองใกล้ๆ พยายามจะมองหาความผิดปกติ แต่ก็ไม่พบอะไรที่น่าสงสัย ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเย็นเยียบสัมผัสที่ต้นขาด้านหลัง เขาสะดุ้งโหยง หันขวับไปมอง แต่ก็ไม่พบสิ่งใด "บ้าเอ๊ย... หลอนไปเองแล้ว" เขาพยายามปลอบใจตัวเอง แต่น้ำเสียงสั่นเครือก็บ่งบอกความไม่มั่นใจ นัทกลับมายืนเผชิญหน้ากับกระจกอีกครั้ง เขามองภาพสะท้อนของตัวเอง พยายามรวบรวมสติ "ใจเย็นๆ นัท... คิดดีๆ... รอยมือ... มันชี้ไปที่ไหนกันแน่?" เขาเริ่มสังเกตเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ อื่นๆ ที่กระจายอยู่ทั่วบานกระจก บางรอยก็ดูเหมือนจะเป็นตัวอักษรที่เลือนรางมากๆ จนแทบจะมองไม่ออกว่าเป็นอะไร "นี่มัน... ตัวอะไรวะ?" เขายกนิ้วชี้แตะไปที่รอยบางส่วน ราวกับจะพยายามปะติดปะต่อมันให้เป็นรูปเป็นร่าง "ตัว A? หรือว่าตัว H?" เขาถอยหลังออกมาเล็กน้อย เพื่อให้เห็นภาพรวมของกระจกทั้งหมด เขาใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการเพ่งมอง พยายามตีความร่องรอยที่กระจายอยู่ทั่วบานกระจก ราวกับมันเป็นปริศนาที่ต้องถอดรหัส "มันเหมือน... มันเหมือนมีอะไรที่พยายามจะบอกฉัน..." เขาพึมพำ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ทำเอานัทสะดุ้งจนเกือบทำโทรศัพท์หล่น "ใครโทรมาตอนนี้วะเนี่ย?" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย "ฮัลโหล?" "นัทเหรอ?" เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้ชาย แหบแห้งเล็กน้อย "ครับ... ผมนัทเองครับ... คุณเป็นใครครับ?" "ฉัน... ฉันเป็นเพื่อนบ้านของเธอเอง... ป้าข้างห้องไง... ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ รึเปล่า?" นัทขมวดคิ้ว "ป้าข้างห้อง? ผมไม่เคยเห็นป้าข้างห้องเลยนะครับ" "อ๋อ... ฉันย้ายเข้ามาอยู่ใหม่... เมื่อวันก่อนเอง... พอดีได้ยินเสียงเหมือนคนกำลัง... ขูดอะไรบางอย่างน่ะ... เลยเป็นห่วง..." เสียงปลายสายอึกอัก "ขูดอะไรบางอย่าง? เสียงนั้น... มันมาจากห้องผมรึเปล่าครับ?" นัทถาม เสียงของเขาเริ่มสั่น "เอ่อ... ก็... คล้ายๆ นะ... ไม่แน่ใจเหมือนกัน... แต่เสียงมันดังมากเลยนะ... เหมือนคนกำลัง... พยายามจะ... หนีอะไรบางอย่างน่ะ" นัทใจเต้นแรง "แล้ว... แล้วป้าได้ยินเสียงอื่นอีกไหมครับ? เสียง... เสียงกระซิบอะไรแบบนี้?" เกิดความเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปลายสายจะตอบกลับมาอย่างอ้อมแอ้ม "เสียง... เสียงกระซิบเหรอ? ฉัน... ฉันไม่แน่ใจนะ... แต่ฉันได้ยินเสียงเหมือน... คนกำลังร้องไห้เบาๆ น่ะ... เหมือนคนกำลังเสียใจมากๆ..." น้ำตา? นัทนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเห็นในภาพหลอน ภาพของหญิงสาวที่ร้องไห้ตาบวมก่ำ... "ป้าครับ... เอ่อ... แล้วป้าเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหมครับ? แถวๆ ห้องผม?" นัทพยายามถามต่อ "ผิดปกติ... อืม... ก็... เมื่อวานฉันเห็นเงาคนเดินไปเดินมาตรงหน้าต่างห้องเธอตอนดึกๆ น่ะ... แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นคนรึเปล่า... มันดู... เร็วๆ แปลกๆ..." เงาคน? นัทรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในความหวาดกลัว เขาพยายามจะรวบรวมสติ "ขอบคุณมากนะครับป้า... ผม... ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ" "เอ่อ... ได้สิ... ถ้ามีอะไรก็... มาเคาะห้องฉันได้นะ... ห้อง 302..." "ครับ... ขอบคุณครับ" นัทรีบวางสายทันที เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง มือไม้สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "เสียงกระซิบ... เสียงร้องไห้... เงาคน... นี่มันเรื่องจริงทั้งหมดเลยเหรอวะ?" เขาถามตัวเองอย่างอ่อนแรง เขามองกลับไปที่กระจกเงาบานนั้นอีกครั้ง ตอนนี้มันดูเหมือนกำลังจ้องตอบเขากลับมา พร้อมกับรอยขีดข่วนเหล่านั้นที่ดูเหมือนจะกำลังส่งเสียงกระซิบเยาะเย้ยเขา "ฉันต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้..." เขาพึมพำกับตัวเอง ความมุ่งมั่นเริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความหวาดผวาที่เหนือการควบคุม