คืนแรกผ่านไปอย่างเงียบสงบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความไม่สบายใจ นัทพยายามข่มตาหลับให้สนิท เขารู้สึกเหนื่อยล้าจากการขนของและจากการเดินทาง แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวลเรื่องค่าเช่าและคำพูดของคนอื่นๆ กลางดึก ราวๆ ตีสอง นัทสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ ขนแขนลุกซู่ไปหมด หัวใจเต้นระรัว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความมืดสนิทปกคลุมทั่วทั้งห้อง มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นหย่อมๆ ทำให้มองเห็นโครงร่างของเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ราวกับเป็นเงาประหลาด ทันใดนั้น นัทก็ได้ยินเสียง...เสียงกระซิบ มันเบามากจนแทบจับใจความไม่ได้ ราวกับลมหายใจที่แผ่วเบา แต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้เขารู้สึกได้ว่ามันอยู่ใกล้ๆ ตัวเขา "อยู่...ข้างๆ..." เสียงนั้นแหละ นัทตัวแข็งทื่อ หายใจติดขัด เขาพยายามตั้งสติ พยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่เสียงลม หรือเสียงจากห้องข้างๆ แต่เสียงนั้นมัน...ใกล้เกินไป "ใคร...น่ะ?" เขาเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบที่น่าขนลุกกลับคืนมา นัทค่อยๆ ขยับตัว ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขาเพ่งสายตามองไปรอบๆ ห้อง แต่ก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติเลย เงาตะคุ่มๆ ของตู้เสื้อผ้าและโต๊ะ เก้าอี้ ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม "คงหูแว่วไปเองล่ะมั้ง" เขาพยายามบอกตัวเอง แต่ในใจก็ยังคงหวาดระแวง เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ค่อยๆ แง้มผ้าม่านออกไปเล็กน้อย มองออกไปด้านนอก แสงไฟจากถนนยังคงส่องสว่าง แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ เมื่อหันกลับมามองในห้องอีกครั้ง จู่ๆ นัทก็เห็นบางอย่าง... ที่มุมห้อง ใกล้กับตู้เสื้อผ้าเก่าๆ มีเงาตะคุ่มสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ มันไม่ได้เป็นเงาของสิ่งของใดๆ ในห้อง และมันก็ดูเหมือนจะ...สูงขึ้น นัทเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ "นั่น...มันอะไรกัน?" เขาถามเสียงแผ่วเบา เงาสีดำนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าๆ ราวกับจะเข้ามาใกล้นัทมากขึ้นเรื่อยๆ "หนี..." เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม ราวกับดังอยู่ข้างหูเขา "หนีไป...จากที่นี่..." นัทผงะถอยหลังไปทันที เขากระโดดขึ้นไปบนเตียง ปิดตาปี๋ พยายามสวดมนต์ในใจ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้ "ไม่จริง...ไม่จริง..." เขาพึมพำ สักพัก นัทก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เมื่อความเงียบกลับมาเยือน เขาค่อยๆ มองไปที่มุมห้องอีกครั้ง... เงาสีดำนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงความมืดและความเงียบที่น่าอึดอัด นัทตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว เขาไม่กล้าขยับไปไหนอีก เขาตัดสินใจว่าจะไม่หลับตาลงอีกเลย เขาจะนั่งอยู่ที่นี่จนกว่าจะเช้า เมื่อแสงแรกของวันใหม่เริ่มสาดส่องเข้ามา นัทก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาเหนื่อยล้ามาก แต่ก็รอดชีวิตมาได้ตลอดคืน เขาตัดสินใจว่าต้องไปคุยกับป้าสมศรีอีกครั้ง เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้มันไม่ใช่เรื่องปกติแน่ๆ หลังจากจัดการธุระส่วนตัวแล้ว นัทก็รีบออกจากห้อง เขาเดินไปที่ห้องพักของป้าสมศรีที่อยู่ชั้นล่างสุด ประตูห้องของป้าเปิดอยู่เล็กน้อย นัทเคาะประตูเบาๆ "ป้าสมศรีครับ" "เข้ามาสิ นัท" เสียงป้าสมศรีตอบรับ นัทเดินเข้าไปในห้อง ป้าสมศีกำลังนั่งดื่มชาอยู่ ใบหน้าของแกดูเหนื่อยอ่อนกว่าปกติ "มีอะไรเหรอ นัท? หน้าตาดูไม่ดีเลย" ป้าสมศรีถาม "ป้าครับ เมื่อคืนนี้..." นัทเล่าเรื่องที่เขาได้ยินเสียงกระซิบและเห็นเงาตะคุ่มๆ ในห้องพักของเขา ป้าสมศรีฟังเรื่องราวของนัทอย่างตั้งใจ ใบหน้าของแกซีดลงเล็กน้อย "ฉันบอกแล้วไง ว่าให้ระวังตัว" ป้าสมศรีถอนหายใจยาว "ห้องนี้มันมีอะไรไม่ชอบมาพากลจริงๆ" "แล้ว...แล้วมันคืออะไรครับป้า?" นัทถามด้วยความร้อนรน "มันคือวิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่งน่ะ" ป้าสมศรีพูดเสียงเบา "เธอชื่อ 'แก้ว' เขาเคยเช่าห้องนี้อยู่เมื่อหลายปีก่อน แล้วก็...มีเรื่องเศร้าเกิดขึ้นกับเธอในห้องนี้" "เรื่องเศร้า? เรื่องอะไรครับ?" "เธอถูกแฟนทิ้ง แล้วก็...ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองในห้องนี้" ป้าสมศรีพูด ใบหน้าของแกเต็มไปด้วยความสงสาร "ตั้งแต่นั้นมา วิญญาณของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่นี่ คอยกระซิบเตือนคนที่เข้ามาใหม่ ให้หนีไป" นัทอึ้งไป เขาไม่คิดว่าเรื่องราวจะเลวร้ายขนาดนี้ "แล้ว...ป้าไม่กลัวเหรอครับ?" "กลัวสิ ใครจะไม่กลัว" ป้าสมศรีตอบ "แต่ฉันก็ต้องทำมาหากินนี่นา ฉันพยายามดูแลห้องพวกนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่บางที...มันก็มีบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้" "แล้วผมจะทำยังไงดีครับป้า?" นัทถามด้วยน้ำเสียงหมดหวัง "ถ้าเธอทนไม่ไหว ก็ย้ายออกไปเสียเถอะ" ป้าสมศรีแนะนำ "ฉันไม่บังคับ แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" นัทเงียบไป เขาคิดถึงสถานการณ์ทางการเงินของตัวเอง เขาไม่มีเงินมากพอที่จะย้ายออกไปหาที่พักใหม่ได้ในตอนนี้ "ผม...ผมต้องหาทางอยู่ต่อครับป้า" นัทตัดสินใจ "แน่ใจนะ?" ป้าสมศรีมองนัทด้วยสายตาเป็นห่วง "ครับ ผมจะลองดู" นัทพยายามทำเสียงให้มั่นคง "ถ้าอย่างนั้น...ก็จงเข้มแข็งนะ" ป้าสมศรีกล่าว "แล้วก็...เวลาได้ยินเสียงกระซิบ อย่าไปสนใจมันมากนัก พยายามคิดเสียว่ามันเป็นแค่เสียงลม" "ครับป้า" นัทตอบรับ เขาเดินออกจากห้องของป้าสมศรีกลับมายังห้องพักของตัวเองอีกครั้ง ความรู้สึกหวาดกลัวยังคงอยู่ แต่คราวนี้มันแฝงด้วยความมุ่งมั่น เขาต้องหาทางเอาชีวิตรอดจากห้องเช่าผีสิงแห่งนี้ให้ได้