นัทยืนนิ่งราวกับถูกสาป ความหวาดกลัวกัดกินหัวใจของเขาจนแทบไม่เหลือที่ว่างให้คิดอะไรอีก ร่างของแมนที่กลายเป็นเพียงซากกระดูกอยู่ตรงหน้า ยิ่งตอกย้ำความจริงที่น่าสะพรึงกลัว "เธอ... คือใคร?" นัทถามเสียงสั่น ดวงตาจับจ้องไปยังร่างของผู้หญิงที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างช้าๆ รอยยิ้มของเธอเย็นชาและไร้ความรู้สึก เผยให้เห็นฟันที่ขาวสะอาดแต่กลับดูน่าขนลุก "ฉันเหรอ?" เธอเอ่ยถามกลับ "ฉันก็คือเจ้าของที่นี่... เจ้าของที่แท้จริง..." "แต่... คุณตายไปแล้วนี่นา..." นัทกล่าวอย่างไม่เชื่อสายตา "ตาย? คนเราตายกันง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ โดยเฉพาะคนที่ถูกทรมานอย่างแสนสาหัส" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น "ฉันถูกฆาตกรรมอย่างโหดร้ายในห้องนี้... และวิญญาณของฉันก็ไม่มีวันได้ไปผุดไปเกิด" นัทจำได้ถึงข่าวลือเกี่ยวกับเจ้าของห้องเช่าคนก่อน เขาได้ยินมาว่าเธอหายตัวไปอย่างลึกลับ และไม่มีใครพบศพของเธออีกเลย "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึง..." นัทพยายามจะถาม แต่ก็พูดไม่ออก "ทำไมฉันถึงยังอยู่ที่นี่? เพราะฉันต้องการการชดใช้... ต้องการคนที่ต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน" เธอกล่าว ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความเคียดแค้น "แมน... เขาคือคนที่ฆ่าฉัน... เขาหลอกฉัน... แล้วก็..." เธอหยุดพูดไปชั่วขณะ ราวกับกำลังนึกถึงความเจ็บปวดในอดีต "และตอนนี้... ฉันก็ได้รับสิ่งที่ฉันต้องการแล้ว" เธอกล่าวพร้อมกับมองไปที่ร่างของแมนที่ไร้ชีวิต นัทเริ่มเข้าใจบางอย่าง เขาเป็นเพียงเหยื่ออีกรายที่ถูกล่อลวงเข้ามาในห้องเช่าแห่งนี้ "แล้ว... แล้วผมล่ะ?" เขาถามเสียงแผ่วเบา "เธอ... ก็เป็นส่วนหนึ่งของเกมของฉัน" เธอกล่าว พร้อมกับค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้นัทมากขึ้น "เธอเข้ามาในห้องของฉัน... เหมือนกับคนอื่นๆ... และเธอก็จะถูก... 'ดูแล' ...เหมือนกับคนอื่นๆ..." นัทรู้สึกถึงลมเย็นที่พัดผ่านร่างของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาจากพัดลม หรือหน้าต่างที่เปิดอยู่ แต่มันเหมือนมาจากตัวเธอเอง "ไม่นะ... ผมไม่ต้องการ..." เขาพยายามจะถอยหลัง แต่หลังของเขาก็ชนกับประตูห้องอย่างแรง "เธอหนีไปไหนไม่พ้นหรอก" เธอกล่าว พร้อมกับยกมือขึ้นมาสัมผัสที่แก้มของนัทอย่างแผ่วเบา ผิวของเธอเย็นเฉียบ ราวกับน้ำแข็ง "ฉันรอคอยมานานแสนนาน... เพื่อที่จะได้พบกับใครสักคน... ที่จะมาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป..." นัทรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา มันไม่ใช่พลังงานที่ดี แต่มันคือพลังงานที่ดูดกลืนชีวิต "คุณกำลังทำอะไร..." เขากล่าวเสียงขาดห้วง "ฉันกำลัง... 'ฟื้นฟู' ...ตัวเอง..." เธอกล่าว พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้น "และเธอก็จะเป็นส่วนหนึ่งของการฟื้นฟูนั้น..." นัทรู้สึกว่ากำลังจะหมดสติไป เขาเห็นภาพต่างๆ แวบเข้ามาในหัว ภาพของห้องเช่าแห่งนี้ ภาพของแมน ภาพของผู้หญิงคนนั้น และภาพของตัวเองที่กำลังถูกกลืนกิน "ฉัน... ต้อง... ออกไป..." เขาพยายามรวบรวมสติเฮือกสุดท้าย ทันใดนั้นเอง เขาก็นึกถึงคำเตือนของป้าเจ้าของห้องเช่า "อย่าไปยุ่งกับของในห้องของเขา... โดยเฉพาะของที่อยู่ในตู้..." ตู้เสื้อผ้า! นั่นคือจุดศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด เขาตัดสินใจโดยไม่ลังเล เขาออกแรงผลักประตูห้องที่ล็อคอยู่ด้วยแรงทั้งหมดที่มี "ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" เขากรีดร้องสุดเสียง แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกเสียจากเสียงหัวเราะของผู้หญิงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ "ไร้ประโยชน์... ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอหรอก..." นัทยังคงพยายามออกแรงผลักประตูต่อไป จนกระทั่งรู้สึกว่ากล้ามเนื้อของเขาแทบจะฉีกขาด ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก! ไม่ใช่เพราะแรงผลักของเขา แต่เหมือนมีใครบางคนเปิดให้ นัทไม่รอช้า เขารีบหมุนตัวออกไปนอกห้องทันที โดยไม่สนใจแม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว วิ่งออกไปนอกอาคาร เขาไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งไปที่ไหน รู้แต่เพียงว่าเขาต้องหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อเขาวิ่งมาถึงถนนที่พลุกพล่าน เขาถึงได้ชะลอฝีเท้าลง หอบหายใจอย่างหนัก เขามองย้อนกลับไปที่อพาร์ตเมนต์เก่าแห่งนั้น มันดูเหมือนเป็นอาคารธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง แต่สำหรับเขา มันคือสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสยดสยอง "ฉัน... รอดมาได้แล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเอง แต่คำพูดนั้นก็ยังไม่ทันจะขาดปาก เขาก็รู้สึกถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านต้นคออีกครั้ง เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง ที่ประตูทางเข้าของอพาร์ตเมนต์ เงาร่างของผู้หญิงคนนั้นกำลังยืนมองมาที่เขาอยู่ เธอไม่ได้ยิ้มอีกแล้ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "เธอ... หนีไม่พ้นหรอก... นัท..." เธอเอ่ยเรียกชื่อเขา นัทรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล "เธอ... รู้ชื่อฉันได้ยังไง..." "ฉันเห็นทุกอย่าง... ฉันรู้ทุกอย่าง... ที่เกี่ยวกับคนที่เข้ามาในห้องของฉัน..." แล้วเธอก็ยกมือขึ้นโบกให้เขาช้าๆ "แล้วเจอกันใหม่... ที่ห้องของฉัน..." นัทรีบหมุนตัววิ่งหนีไปอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะวิ่งไปได้ไกลแค่ไหน แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่าเขาจะต้องไม่กลับไปที่นั่นอีกเด็ดขาด ชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไปตลอดกาล หลังจากที่ได้ก้าวเข้าไปในห้องเช่าแห่งนั้น.