ความโล่งใจที่ปกคลุมเรือนไม้ผุค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอึดอัดที่คืบคลานเข้ามา ชลธีสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในร่างกายของเขา มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่… พลังงานที่ปะทุขึ้นจากภายใน “คุณชลธีคะ… คุณเป็นอะไรไป?” ดารารัตน์ถามด้วยความกังวล เธอเห็นใบหน้าของชลธีซีดเผือด และมือที่กุมท้องของเขาไว้แน่น “ผม… ผมไม่รู้…” ชลธีตอบ เขาพยายามข่มความรู้สึกที่แปลกประหลาดนั้น “เหมือน… มีบางอย่าง… กำลัง… เติบโต… ข้างใน…” คุณตาที่ยืนนิ่งอยู่ก่อนหน้านี้ ค่อยๆ หันมามองชลธีด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “เจ้า… กำลัง… รู้สึก… ถึง… ‘มรดก’… ที่… พ่อ… มอบให้… “ คุณตาพูด… เสียงของเขาอ่อนลง… แฝงไปด้วยความอ่อนล้า… “มรดก… ที่ไหนครับ?” ชลธีถาม “‘มรดก’… แห่ง… ‘สายเลือด’… “ คุณตาตอบ “‘เลือดสีดำ’… ที่… แม่… ของเจ้า… ได้… สลาย… ไป… มัน… ได้… เปลี่ยน… รูปแบบ… และ… เข้าไป… อยู่… ใน… ตัว… เจ้า… “ ชลธีแทบจะยืนไม่อยู่… เขากำลังจะกลายเป็น… ‘สิ่งมีชีวิต’… เดียวกันกับ… ‘เลือดสีดำ’… งั้นหรือ? “แต่มัน… จะ… ไม่… เหมือน… เดิม… “ คุณตาพูดต่อ “เพราะ… เจ้า… มี… ‘สายเลือด’… ของ… แม่… อยู่… ด้วย… “ “หมายความว่า… ผม… จะ… มี… พลัง… พิเศษ… หรอครับ?” ชลธีถาม… “อาจจะ… “ คุณตาตอบ… “แต่… มัน… ก็… มา… พร้อม… กับ… ‘อันตราย’… “ “อันตราย… อย่างไรครับ?” “‘เลือดสีดำ’… มัน… ต้องการ… ‘การควบคุม’… “ คุณตาอธิบาย “ถ้าเจ้า… ไม่สามารถ… ควบคุม… มัน… ได้… มัน… ก็… จะ… ครอบงำ… เจ้า… “ “แล้ว… ผม… จะ… ควบคุม… มัน… ได้… อย่างไร…” ชลธีถาม… “จง… ใช้… ‘ความรัก’… และ… ‘สติ’… นำทาง… “ คุณตาตอบ “อย่า… ยอมให้… ‘ความแค้น’… เข้ามา… ครอบงำ… เจ้า… “ ชลธีพยักหน้า… เขาเข้าใจแล้ว… แม่ของเขา… คือวิญญาณที่ถูกจองจำเพราะความแค้น… ส่วนคุณตา… คือผู้ที่สร้างเลือดสีดำขึ้นมาเพื่อควบคุม… และ… เขา… คือผู้ที่ต้องแบกรับมรดกนี้… “ผม… จะ… ไม่ยอมให้… ‘ความแค้น’… ครอบงำ… ผม… แน่นอนครับ…” ชลธีพูด… “ผม… จะ… ใช้… ชีวิต… ต่อไป… อย่าง… มี… ความสุข… เหมือน… ที่แม่… ต้องการ…” คุณตา… มอง… ชลธี… ด้วย… แววตา… ที่… เต็มไปด้วย… ความ… ภาคภูมิใจ… “ดีมาก… ลูก… พ่อ… ขอ… โทษ… สำหรับ… ทุกสิ่ง… ที่… พ่อ… ได้… ทำ… ลงไป…” คำขอโทษของคุณตา… ทำให้… ชลธี… รู้สึก… โล่งใจ… ขึ้น… มา… อีก… ครั้ง… “ผม… ให้อภัย… ครับ…” ชลธีตอบ… บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด… ค่อยๆ… คลี่คลาย… ลง… “แล้ว… คุณตา… จะ… ทำ… อะไร… ต่อไป…” ดารารัตน์ถาม… คุณตา… ถอนหายใจ… “พ่อ… จะ… ใช้… ชีวิต… ที่เหลือ… อยู่… ที่นี่… ดูแล… ‘เรือนไม้ผุ’… แห่งนี้… และ… คอย… ดูแล… เจ้า… “ ชลธี… มอง… คุณตา… เขา… รู้สึก… ได้ถึง… ความ… เสียใจ… และ… ความ… สำนึกผิด… ใน… ตัว… คุณตา… “ผม… จะ… มา… หา… คุณตา… บ่อยๆ… ครับ…” ชลธีพูด… คุณตา… ยิ้ม… “ดี… แล้ว… ทีนี้… ไป… กัน… เถอะ… “ ทั้งสาม… เดินออกจาก… ห้องใต้บันได… ทิ้งไว้เพียง… ความเงียบ… และ… ความทรงจำ… ที่… ถูก… ฝัง… ไว้… เมื่อกลับขึ้นมา… ที่… โถงกลาง… ของ… เรือนไม้… ชลธี… รู้สึก… ได้ถึง… การเปลี่ยนแปลง… ที่… เกิดขึ้น… กับ… ตัวเขา… พลังงาน… ที่… เคย… ปะทุ… ขึ้นมา… ตอนนี้… มัน… สงบ… ลง… แล้ว… แต่… มัน… ก็… ยังคง… อยู่… ข้างใน… รอคอย… ที่จะ… ถูก… ปลดปล่อย… “ผม… รู้สึก… แปลก… “ ชลธีพูด… “เหมือน… ผม… มี… พลัง… บางอย่าง… “ “มัน… คือ… ‘มรดก’… ของ… ‘สายเลือด’… “ ดารารัตน์พูด… “คุณ… จะ… ต้อง… เรียนรู้… ที่จะ… ใช้… มัน… “ ชลธี… มอง… ออกไป… นอก… หน้าต่าง… เห็น… แสงแดด… ยามเย็น… ส่อง… ลงมา… กระทบ… ใบไม้… ที่… เหี่ยวเฉา… ของ… เรือนไม้ผุ… “ผม… จะ… ไม่… ปล่อยให้… ‘ความมืด’… ครอบงำ… ผม… “ ชลธีพูด… “ผม… จะ… ใช้… ‘พลัง’… นี้… เพื่อ… ปกป้อง… ผู้คน… ที่… ผม… รัก…” และ… ในขณะที่… เขากำลัง… เพลิดเพลิน… กับ… ความ… สงบ… ที่… กลับคืนมา… จู่ๆ… เสียง… ของ… ‘บางสิ่ง’… ก็ดังขึ้น… มาจาก… บึง… เสียง… ที่… คุ้นเคย… เสียง… ที่… ทำให้… หัวใจ… ของ… ชลธี… เต้น… รัว… อีกครั้ง… เสียง… ของ… ‘รูปปั้น’… ที่… กำลัง… ร้องเพลง…