การเดินทางของเอริคเต็มไปด้วยอุปสรรค เปลวเพลิงของอิ๊กนิสได้แผ่ขยายไปทั่วแผ่นดิน สร้างความเสียหายอย่างมหาศาล ทรัพยากรเริ่มขาดแคลน ผู้คนตกอยู่ในภาวะสิ้นหวังและหวาดกลัว เอริคต้องหลบหลีกการโจมตีของมังกร และฝ่าฟันอันตรายต่างๆ นานา ทั้งสัตว์อสูรที่เกิดจากไฟ และผู้คนที่สิ้นหวังที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เอริคใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือนในการเดินทาง เขาได้พบเจอกับผู้รอดชีวิตที่กระจัดกระจายหลายกลุ่ม บางกลุ่มให้ความช่วยเหลือแก่เขา บางกลุ่มกลับมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและอิจฉา เมื่อเห็นปานมังกรสีแดงเพลิงบนแขนของเขา "นาย... มีปานรูปมังกรอย่างนั้นเหรอ?" ชายร่างท้วมท่าทางอิดโรยถามเอริค ขณะที่พวกเขากำลังแบ่งปันอาหารมื้อเล็กๆ กันในที่พักพิงชั่วคราวริมลำธารที่ยังพอมีน้ำเหลืออยู่ เอริคพยักหน้า "ใช่ครับ มันเป็นสัญลักษณ์ของผม" "สัญลักษณ์ของมังกร..." ชายคนนั้นพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ค่อยไว้ใจ "ระวังตัวไว้เถอะ... บางที... มันอาจจะไม่ใช่สัญลักษณ์ที่ดีเสมอไป" เอริคไม่เข้าใจคำพูดนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ เขาเองก็เริ่มรู้สึกถึงพลังงานแปลกๆ ที่แผ่ซ่านมาจากปานบนแขนของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาอยู่ใกล้กับเปลวเพลิง หรือเมื่อเขารู้สึกโกรธ หลังจากเดินทางมาอีกหลายวัน ในที่สุดเอริคก็มองเห็นภาพอันน่าอัศจรรย์เบื้องหน้า ลำธารที่เคยแห้งเหือด บัดนี้กลับไหลเอื่อยอย่างสงบ และเบื้องหน้าของลำธารนั้น คือ "ทะเลสาบจันทรา" ทะเลสาบขนาดมหึมา น้ำในทะเลสาบใสราวกับกระจกสะท้อนเงาของผืนฟ้าสีครามที่ปราศจากมลทินของควันไฟ และกลางทะเลสาบนั้น ตั้งตระหง่านอยู่บนเกาะเล็กๆ คือ "ศาลากลางสายน้ำ" อาคารที่สร้างจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ประดับประดาไปด้วยลวดลายที่อ่อนช้อยราวกับสายน้ำ "ถึงแล้ว... ทะเลสาบจันทรา" เอริคกล่าวออกมาอย่างโล่งอก เขาวางร่างของมาริสลงอย่างนุ่มนวล แล้วมองไปยังศาลาอันงดงามนั้น "ท่านแม่มดแห่งสายน้ำ..." เขาเอ่ยเรียกชื่อนั้นด้วยความหวัง "โปรดออกมาช่วยพวกเราด้วยเถิด" ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เอริคตัดสินใจเดินเข้าไปในศาลา เขาพบว่าภายในศาลานั้นว่างเปล่า มีเพียงแท่นบูชาที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนแท่นบูชานั้นมีอักษรโบราณสลักอยู่ และมีผลึกใสรูปหยดน้ำวางอยู่ ทันใดนั้นเอง เสียงกระแอมไอเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง เอริคหันไปมอง และพบกับหญิงสาวนางหนึ่ง เธอยืนอยู่ใต้เงาของเสาสูง ผมสีน้ำเงินเข้มยาวสลวย ดวงตาสีฟ้าใสราวกับน้ำในทะเลสาบ เธอสวมชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับสายน้ำที่ไหลลงมาจากภูเขา "เจ้า... คือผู้ที่ปานมังกร?" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แต่แฝงไว้ด้วยความสงสัย เอริคผงกศีรษะ "ใช่ครับ ผมคือเอริค และนี่คือมาริส ผู้เป็นยายของผม" เขาชี้ไปยังร่างของมาริส "ผมมาที่นี่... เพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน" "ความช่วยเหลือ?" หญิงสาวเลิกคิ้ว "เจ้าหมายถึง... การดับเพลิงของอิ๊กนิส?" "ใช่ครับ!" เอริคตอบอย่างกระตือรือร้น "อิ๊กนิสกำลังทำลายล้างโลกของเรา ท่านคือแม่มดแห่งสายน้ำ... ท่านคือความหวังเดียวของเรา" หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้เอริคมากขึ้น ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังปานมังกรบนแขนของเขา "เจ้าคิดว่า... พลังแห่งสายน้ำของข้า... จะสามารถต่อกรกับมังกรโบราณอย่างอิ๊กนิสได้งั้นรึ?" "ผมเชื่อว่าทำได้ครับ" เอริคกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมได้ยินมาจากยายของผมว่า... มีบทสวดแห่งวารี... ที่สามารถดับเพลิงของมันได้" หญิงสาวหัวเราะเบาๆ "บทสวดแห่งวารี... เจ้าพูดถึงตำนานที่เลือนหายไปแล้วหรือ? ตำนานที่ถูกเล่าขานกันมาตั้งแต่ยุคบรรพกาล... ไม่มีใครเคยพบเห็น... ไม่มีใครเคยได้ยินเสียงสวดนั้น... แม้แต่ข้าเอง... ก็ไม่เคยเชื่อว่ามันมีอยู่จริง" "แต่ยายของผม... ยืนยันว่ามีอยู่จริง" เอริคกล่าวด้วยความผิดหวัง "และท่านคือผู้เดียวที่จะช่วยได้" "ข้าคือ 'ลีลา' แม่มดแห่งสายน้ำ" หญิงสาวแนะนำตัว "แต่ข้าก็เป็นเพียงผู้พิทักษ์แห่งทะเลสาบแห่งนี้... ข้าไม่สามารถออกไปต่อสู้กับอิ๊กนิสได้" "แต่... ถ้ามีบทสวดนั้นจริงๆ..." เอริคพยายามอ้อนวอน "ท่านพอจะรู้เบาะแสบ้างไหมครับ? หรือพอจะช่วยข้าค้นหาได้หรือไม่?" ลีลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ผลึกรูปหยดน้ำบนแท่นบูชา "ข้า... เคยได้ยินเรื่องเล่าโบราณ... เกี่ยวกับ 'หอสมุดแห่งสายธาร' สถานที่ที่รวบรวมความรู้และบทสวดทุกชนิด... ว่ากันว่า... มันซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในป่าโบราณ... เป็นสถานที่ที่อันตราย... ยากที่ใครจะเข้าถึง" "หอสมุดแห่งสายธาร..." เอริคพึมพำชื่อนั้น "ผมยินดีที่จะไป... ขอเพียงท่านบอกทาง" ลีลาถอนหายใจ "การเดินทางไปที่นั่น... ไม่ใช่เรื่องง่าย... เจ้าต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตในตำนาน... และต้องผ่านการทดสอบที่ยากลำบาก... แต่หากเจ้าแน่วแน่... ข้าจะมอบสิ่งนี้ให้แก่เจ้า" เธอหยิบผลึกรูปหยดน้ำจากแท่นบูชาขึ้นมา แล้วยื่นให้เอริค "นี่คือ 'หยาดพิรุณ' ...มันจะช่วยนำทางเจ้า... และปกป้องเจ้าจากอันตราย... จงจงจำไว้... ความโกรธแค้น... สามารถแผดเผาได้ทุกสิ่ง... แต่ความเมตตา... คือพลังที่แท้จริง" เอริครับผลึกรูปหยดน้ำมาไว้ในมือ มันให้ความรู้สึกเย็นสบายอย่างน่าประหลาด "ขอบคุณครับ ท่านลีลา" ลีลามองไปยังปานมังกรบนแขนของเอริคอีกครั้ง "เจ้ามีสายเลือดของมังกร... และต้องเผชิญหน้ากับมังกร... ช่างเป็นโชคชะตาที่ซับซ้อนเสียจริง" "ผมหวังว่า... เมื่อผมนำบทสวดมาได้... ท่านจะช่วยผมได้" เอริคกล่าว ลีลาพยักหน้า "หากเจ้าสามารถนำบทสวดนั้นมาได้... ข้า... จะทำทุกอย่างเท่าที่ข้าจะทำได้... เพื่อช่วยโลกใบนี้" เอริครู้สึกถึงความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ เขาจ้องมองไปยังทิศทางของป่าโบราณที่ลีลาชี้บอก เขาไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่สิ่งใด แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน